Afghan Bibles
English · دری · پښتو

فَصلی ۱

نعومی اَت روت

۱‏-۲دَر زَموْن ادی غَل پادښاهی قَوم اِسراییل تی حُکومَت څه نه ڤُد حُکومَت قاضیېن مِڎوست ڤُد، سَرزَمین اِسراییل دِچار خُښک سالی سُت. چارِکی از مَردُم اِفراته به نوْم الیملک اِدی تَر ښأر بَیت لحم زِنده‌گی څه چود، از دَست می خُښک سالی یی از خو وَطَن تَر یی جای بَنوْمی موآب کوچ چود. وی ږِن نعومی اَت وَم ڎو پُڅ محلوْن اَت کَلیوْنېن مِس وی قَتی ڤَد. ۳‏-۴دَر وَخت زِنده‌گی تَر موآب، الیملک از بَین توید اَت وی ږِن نعومی خو ڎو پُڅ قَتی طاقٲ رېد. نعومی پَڅېنېن ڎو موآبی غأڅېن به نوْمېن عرفه اَت روت قَتی یېن سور چود. ۵‏ڎیس سال نَږجید محلوْن اَت کِلیوْن مِس ماد. اَت دِسگه اِدی نعومی، خو چار اَت خو ڎو پُڅی از ڎُست ڎاد اَت طاقٲ رېد.

۶‏-۷یٲ یی تَصمیم اَنجوڤد خو ڎو زِنَږارج قَتی پَس تَر خو وَطَن تیزد، دِجأت ښُدی یِدی خُڎای پَس خو قَومَرد حاصِل فَریوْن ڎاڎج. اَت دَر جای اِدی څه ڤَدېن اَزَمَندېن نَښتاید، اَت وَم ڎو زِنَږارج وَم قَتی څه ڤَد تَر پوْندېن ڎاد تا تَر خاک یَهودا فِرأپېن، ۸اَت نعومی یی تَر خو زِنَږارج لوْد: «تَمه مو قَتی مٲ یَدېت! پَس تَر خو داد چید سېت! خُداوَند تَمَرد بَرَکَت ڎید اِکوی جِناو اِدی تَمه یېت مُرد اَت مو پَڅېنَرد خُبی څه چود. ۹اُمېڎ ڤٲرُم به لُطف خُداوَند ڤأرڎیېت ڤاگه چارېت اَت آروْم ڤِیېت.» تٲم نعومی وېڤ بٲ چود اَت وٲڎېن دَرَو نیود ڎاد. ۱۰اَت تَر نعومِیېن لوْد: «مأش خواهِښ کنٲم تو قَتی تَر تو قَوم خېز سأوٲم.» ۱۱‏اَما نعومی وېڤَرد لوْد: «اې رِزینېن بیدی پَس گٲرڎېت. چیزَرد خواهِښېت مو قَتی یَدېت؟ آیا وُز ڤأرڎیم صاحب هَچگه پَڅېن سأوُم اِدی تَمَرد چار ڤِیېن؟ ۱۲تَر خو چید سېت، وُزُم دِگه پیر سِڅ نه ڤأرڎیم ڤاگه سور کِنُم. حَتا اگه دِسگه چیز اِمکوْن څه ڤُڎجَت اِکنُر ښأبُم سور چوږج اَت صاحب ڎو پُڅُم سِڅَت ۱۳آیا تَمه ڤأرڎېت صَبر کِنېت تا وٲڎ غُلٲ سېن؟ اِکِد اُمېڎ مانع از سور تَمه دِگه یېن قَتی نَسوْدا؟ نَی، رِزینېن، تَمه فأمېت اِدی اِکِد غَیر مُمکِن. خُداوَند مُخالِف مو اَت از اِکدی بابَتم تَمَرد لَپ مُتاسِف.»

۱۴وٲڎېن ڤاگه سراواز دَرَو نیود سَت اَت عرفه خو خیښ بٲ چود اَت وَم قَتی پَناه بَخُڎای چود اَت تَر خو داد جای وِژاڤد. اَما روت از وَم جِدا نه سَت.

۱۵نعومی تَر روت لوْد: «رِزین چِس، تو مِجأد ڤاگه تَر خو قَوم اَت خو خُڎای یېن خېز سَت. تو مِس وَم قَتی سه!» ۱۶اَما روت تَر خو خیښ لوْد: «مو مَجبور مأکِن اِدی تو لأکُم، دِجأت هر جاه څه سأوی تو قَتی ته یَدُم اَت هر جاه ته څه رِسی تو قَتی ته رِسُم. تو قَوم، مو قَوم اَت تو خُڎای، مو خُڎای. ۱۷خواهِښُم جای اِدی تو څه مَری، وُز مِس مَرُم اَت تو پَلِندی گوْر سأم. خُداوَند بَدتَرین جَزا مو ڎید، اگه لأکُم چیزی بَغَیر از میداو مو از تو جِدا کِښت.» ۱۸دِجٲت نعومی وینت تَصمیم روت قَطعی اَت هَچَٿ نه بافت وَم گَرڎېنت تٲم سَخره نه سَت. ۱۹تٲمېن ڤَرٿ تَر بَیت الحم تاید. وَختی تَرَمېن څه فِریپت فُکَٿ مَردُم وورڤ ڎاد اَت ږِنکېنېن از یَکدیگَر پېښڅت: «آیا یَم خُبَٿ نعومی نِستا؟» ۲۰نعومی وېڤَرد لوْد: «مو نعومی یعنی «خُشحال» مٲ لوْڤېت! مو ماره یعنی «څیښ» قیوېت؛ دِجأت خُڎای قادَر مُطلق مو زِنده‌گی څیښ چوږج. ۲۱وَختی یِدی می جایُم تَرک څه چود صاحب فُک چیزُم ڤَد اَما خُداوَند مو خالی گَرڎېنت. چیز جأت مو نعومی لوْڤېت، شِچ دوْندَرد خُداوَند قادَر مُطلق خو پیڅ از مو گَرڎېنچ اَت می موصیبَت غُلٲ یی مو تی ڤوږج.» ۲۲وَختی نعومی اَت روتېن از موآب تَر بَیت الحم څه فِریپت، چوشچ ځاو ڤُد.