۱ وای بر شما که در کوه صهیون و کوه سامره در رفاه و آسودهگی زندگی میکنید و به این فخر میکنید که رهبر و پیشوای قوم بزرگی هستید و مردم اسرائیل برای درخواست کمک نزد شما میآیند. ۲ به شهر کلنِه بروید، بعد از شهر بزرگ حمات دیدن کنید و از آنجا به شهر جت، در سرزمین فلسطینیها، بروید و ببینید که آیا آنها بهتر از ممالک شما هستند و یا ساحۀ سرزمینشان بزرگتر از سرزمینهای شماست؟ ۳ شما روز مصیبتی را که بر سر شما آمدنی است انکار میکنید، اما با انجام دادن کارهای زشتتان به آن روز مصیبت نزدیکتر میشوید.
۴ وای بر شما که بر تختهای تزئین شده از عاج فیل دراز میکشید، در بسترهای نرم میخوابید و بهترین گوشت بره و لذیذترین گوشت گوساله را میخورید. ۵ با نوای چنگ آواز میخوانید و مانند داوود پادشاه، آلات موسیقی را برای خود اختراع میکنید. ۶ جامهای شراب را سر میکشید و با بهترین عطرها خود را خوشبو میسازید، ولی بهخاطر مصیبت قوم اسرائیل غمگین نمیشوید. ۷ بنابران، شما قبل از دیگران به اسارت میروید و روزهای عیش و خوشگذرانی شما به پایان میرسند.
۸ خداوند، خدای قادر متعال به نام خود سوگند خورده است و میفرماید: «من از غرور قوم اسرائیل بیزار هستم و از قلعههای مستحکم آنها نفرت دارم. پس من پایتخت آن را با همه چیزهایی که در آن است به دشمنان تسلیم میکنم.»
۹ اگر ده نفر در یک خانه باقی مانده باشند، آنها هم خواهند مُرد. ۱۰ وقتی خویشاوند شخص مُرده برای دفن کردن جنازۀ او بیاید، از آن کسی که در خانه هنوز زنده است خواهد پرسید: «آیا کس دیگری در خانه باقی مانده است؟ او جواب خواهد داد: «نه.» آن خویشاوند از ترس خواهد گفت: «خاموش باش و نام خداوند را بر زبان نیاور، مبادا ما هم بمیریم!» ۱۱ وقتی خداوند امر فرماید، خانههای بزرگ و کوچک با خاک یکسان میشوند. ۱۲ آیا اسپها بر صخرهها میدوند؟ آیا گاوها بحر را قلبه میکنند؟ اما شما انصاف را به زهر تبدیل نموده و میوۀ عدالت را به کام مردم تلخ ساختهاید.
۱۳ شما به این که شهر لودیبار را تسخیر کردهاید، افتخار میکنید و میگویید: «آیا ما با قدرت خود شهر کارناییم را فتح نکردیم؟»
۱۴ اما خداوند، خدای قادر مطلق میفرماید: «ای قوم اسرائیل، من لشکر دشمن را میفرستم تا کشور شما را تصرف کنند و مردم شما را از شهر حمات تا درۀ عرَبه، یعنی از سرحد شمال تا به سرحد جنوب، تحت فشار قرار دهند.»