خرُوج - کِتابِ تَورات - بَخشِ دوّم
فصلِ دوازدَهُم
عِیدِ فطِیر و دستُورای شی
۱خُداوند دَ مُوسیٰ و هارُون دَ مُلکِ مِصر گُفت: ۲”اینَمی ماه بَلدِه شُمو شُروعِ ماه ها حِساب شُنه، یعنی امی ماه، ماهِ اوّلِ سال بَلدِه شُمو بَشه. ۳دَ بَنی اِسرائیل بُگِید که هر کس دَ روزِ دَهُمِ امزی ماه، دَ مُطابِقِ خانَوارِ آتهگون خُو یگ حَیوان ره تَیار کنه، یعنی یگ حَیوان بَلدِه هر خانه. ۴اگه تعداد نفرای یگ خانَوار کَم بَشه، اُونا مِیتنه قد خانَوارِ همسایِه خُو دَ یگ حَیوان شرِیگ شُنه. هر خانَوار دَ مُطابِقِ تعدادِ نفرای خُو و دَ اندازِه خوراکِ هر شخص امُو حَیوان ره حِساب کنه. ۵امی حَیوان باید حَیوانِ نَر، بےعَیب و یگ ساله بَشه و شُمو مِیتنِید اُو ره از گوسپو و یا از بُز بِگِیرِید. ۶حَیوان ره تا روزِ چاردَهُمِ امزی ماه نِگاه کُنِید و دَمزُو روز دَ غَیتِ آفتَو شِشتو تمامِ جماعتِ اِسرائیل، هر خانَوار حَیوانِ خود خُو ره حلال کنه. ۷اُونا یگ مِقدار از خُونِ ازوا ره گِرِفته دَ بَلِه چَوکاتِ دروازِه خانههای خُو که دَ اُونجی گوشتِ حَیوان ره مُوخوره پاش بِدیه. ۸دَمزُو شاو اُونا گوشت ره بِریو کنه و قد نانِ فطِیر و سَوزیهای تَلخ بُخوره. ۹گوشت ره خام نَخورِید و قد آو پُخته نَکُنِید، بَلکِه تمام شی ره دَ بَلِه آتِش بِریو کده بُخورِید، کَلّه و پَیچه و حتیٰ دِل-و-جِگر شی ره ام بُخورِید. ۱۰هیچ کُدَم حِصِّه گوشت ره تا صَباح نِگاه نَکُنِید و اگه کُدَم چِیز ازُو باقی بُمَنه، اُو ره دَ آتِش دَر بِدِید. ۱۱گوشت ره اینی رقم بُخورِید: کَمَر خُو ره بسته کده کَوشَرههای خُو ره پای کُنِید و تَیاق خُو ره دَ دِست خُو گِرِفته دَ عجَله بُخورِید. اینَمی قُربانی پِصَح بَلدِه خُداوند اَسته. ۱۲دَمزُو شاو ما از سرزمِینِ مِصر تیر مُوشُم و تمامِ اوّلباریهای مِصر ره، ام اِنسان و ام حَیوان شی ره از بَین مُوبرُم. و ما دَ بَلِه خُدایونِ مِصر قضاوَت مُونُم، چُون ما خُداوند اَستُم. ۱۳و امُو خُون بَلدِه شُمو یگ نشانی اَسته دَ بَلِه خانههای که شُمو دَ اُونجی اَستِید. امُو خُون ره که مِینگرُم خانههای شُمو ره ایله کده تیر مُوشُم و غَیتِیکه سرزمِینِ مِصر ره مِیزَنُم بَلای مَرگ دَ بَلِه شُمو هیچ نَمییه تا شُمو ره از بَین بُبره. ۱۴امی روز بَلدِه شُمو یگ عِید و یادگاری بَشه و شُمو امی عِید ره دَ یادِ خُداوند برگُزار کُنِید و نسل دَ نسل اِی ره دَ عِنوانِ یگ آیینِ همیشَگی نِگاه کُنِید. ۱۵بَلدِه هفت روز نانِ فطِیر بُخورِید. دَ روزِ اوّل، خمِیر مایه ره از خانههای خُو بُر کُنِید، چُون هر کسی که دَزی مُدَتِ هفت روز نانِ خمِیرمایهتُو بُخوره، اُو باید از مَنِه قَومِ اِسرائیل آخ شُنه. ۱۶دَ روزِ اوّل و دَ روزِ هفتُم شُمو یگ مجلِسِ مُقَدَّس برگُزار کُنِید. دَمزی دُو روز هیچ کار نَکُنِید بَغَیر از تَیار کدونِ نان بَلدِه هر شخص. اینَمی تنها کاری اَسته که شُمو انجام دَده مِیتنِید. ۱۷شُمو امی عِیدِ فطِیر ره نِگاه کُنِید، چراکه دَمزی روز ما طایفههای شُمو ره از سرزمِینِ مِصر بُرو اَوُردُم. پس امی روز ره نسل دَ نسل عِید بِگِیرِید و دَ عِنوانِ یگ آیینِ همیشَگی نِگاه کُنِید. ۱۸از شامِ روزِ چاردَهُمِ ماهِ اوّل تا شامِ روزِ بِیست و یکُم، شُمو باید نانِ فطِیر بُخورِید. ۱۹دَزی هفت روز خمِیرمایه نَباید دَ خانههای شُمو وجُود دَشته بَشه. هر کسی که نانِ خمِیرمایهتُو ره بُخوره، اُو شخص چی بیگَنه بَشه، چی اِسرائیلی اَصلی، از مَنِه جماعتِ اِسرائیل آخ مُوشه. ۲۰باز تاکِید مُونُم که دَمزی هفت روز هیچ چِیزی خمِیرمایهتُو نَخورِید، بَلکِه فقط نانِ فطِیر بُخورِید.“
۲۱بعد ازُو مُوسیٰ رِیش سفیدای قَومِ اِسرائیل ره پیش خُو طلب کد و دَزوا گُفت: ”بورِید باره ها ره بَلدِه خانَوار خُو بِگِیرِید و دَ عِنوانِ قُربانی پِصَح حلال کُنِید. ۲۲خُونِ باره ره دَ یگ طَشت بِندَزِید و بعد ازُو قد علفِ زوفا خُون ره دَ دُو بَغل و دَ سرِ چَوکاتِ درگِه خُو بُمَلِید. هیچ کُدَم شُمو دَمزُو شاو تا صُبح از خانِه خُو بُرو نَرَوِید. ۲۳چُون خُداوند از سرزمِینِ مِصر تیر مُوشه تاکه مِصریا ره بِزنه، مگم وختِیکه خُون ره دَ دُو بَغل و دَ سرِ چَوکاتِ درگِه شُمو بِنگره، خُداوند از اُو درگه تیر مُوشه و دَ نابُود کُنِنده اِجازه نَمِیدیه که دَ خانههای شُمو داخِل شُنه و شُمو ره بُکُشه. ۲۴برگُزاری امزی مَراسِم بَلدِه شُمو و اَولادِه شُمو یگ قانُونِ دایمی اَسته. ۲۵وختی شُمو دَمزُو سرزمی که خُداوند دَ مُطابِق وعدِه خُو دَز شُمو مِیدیه داخِل مُوشِید، شُمو امی مَراسِم ره دَ جای بَیرِید. ۲۶زمانِیکه اَولادای شُمو از شُمو پُرسان کنه که اِی مَراسِم چی معنیٰ دَره؟ ۲۷شُمو بُگِید، ’اِی قُربانی پِصَح دَ اِحترامِ خُداوند اَسته. اُو از خانههای بَنی اِسرائیل دَ سرزمِینِ مِصر تیر شُد، دَ حالِیکه مِصریا ره زَد و کُشت؛ لیکِن خانههای ازمو ره نِجات دَد.‘“اوخته مردُمِ اِسرائیل رُوی دَ خاک اُفتَده خُداوند ره سَجده کد. ۲۸پس بَنی اِسرائیل رفته امُو کار ره کد که خُداوند دَ مُوسیٰ و هارُون اَمر کدُد.
مَرگِ اوّلباریهای مِصریا
۲۹و اِیطور شُد که خُداوند دَ نِیمِ شاو تمامِ اوّلباریهای مِصر ره زَد و کُشت، از باچِه اوّلباری فِرعَون که دَ تَخت خُو شِشته بُود، تا باچِه اوّلباری شخصِ اسِیر که دَ سیاهچاه بَندی بُود. حتیٰ پگِ اوّلباریهای حَیوانات ره ام از بَین بُرد. ۳۰دَمزُو شاو فِرعَون و خِدمتگارای شی و تمامِ مردُمِ مِصر از خاو بیدار شُد و یگ ناله-و-چخرای غَدر کٹه دَ سرزمِینِ مِصر شِنِیده شُد، چُون هیچ خانه نَبُود که دَ اُونجی کس نَمُرده بَشه. ۳۱فِرعَون دَمزُو وختِ شاو مُوسیٰ و هارُون ره کُوی کده گُفت: ”باله شُنِید و از بَینِ قَوم مه بُر شُنِید و بَنی اِسرائیل ره ام قد خُو قَتی بُبرِید! بورِید و امُو رقم که خاسته بُودِید خُداوند ره عِبادت کُنِید. ۳۲گلّه ها و رمههای خُو ره ام دَ مُطابِقِ تورِه خُو بُبرِید، ولے بَلدِه ازمه ام دُعای خَیر و بَرکَت کُنِید.“ ۳۳و مِصریا بَنی اِسرائیل ره شَلّه شُد که اُونا دَ عجَله از سرزمِینِ ازوا بُر شُنه، چُون اُونا مُوگُفت: ” اگه نَه، پگ مو مُومُری.“ ۳۴پس بَنی اِسرائیل تغارههای پُر از خمِیرِ بےخمِیرمایه ره دَ چادرا پیچ کده دَ شانههای خُو باله کد. ۳۵بَنی اِسرائیل دَ تورِه مُوسیٰ عمل کدُد و از همسایههای مِصری خُو چِیزای طِلّایی و نُقرهیی و کالا طلب کدُد. ۳۶خُداوند بَنی اِسرائیل ره دَ نظرِ مردُمِ مِصر مُحترم جور کدُد و هر چِیزی که اُونا از مِصریا طلب کد، بَلدِه ازوا دَد. دَزی تَرتِیب اُونا مردُمِ مِصر ره غارَت کد.
۳۷اوخته بَنی اِسرائیل از شارِ رعمسیس کوچ کده سُون طرفِ سُکوت رَیی شُد. تعدادِ ازوا بَغَیر از خاتُونو و بچکِیچا قرِیب شَش صد هزار مَرد بُود که پیده مورفت. ۳۸قد ازوا قَتی غَدر مردُمِ دِیگه ام رفت و گلّه ها و رمه ها، یعنی مالِ بِسیار کَلو قد ازوا رَیی شُد. ۳۹و اُونا امزُو خمِیرِ فطِیر که از مِصر اَوُردُد نانِ فطِیری پُخته کد. خمِیر تا اُو غَیت نَرسِیدُد، چُون مِصریا اُونا ره دَ عجَله از مُلک خُو بُر کد. اُونا وخت نَدَشت که نان ره پُخته کنه و یا بَلدِه خُو توشِه راه تَیار کنه. ۴۰ خُلاصه، بَنی اِسرائیل مُدَتِ چار صد و سی سال دَ مِصر زِندگی مُوکد. ۴۱دَ آخِرِ امزی چار صد و سی سال، دَمزُو روز تمامِ طایفههای قَومِ خُداوند از سرزمِینِ مِصر بُر شُد. ۴۲اُو یگ شاوِ بُود که خُداوند نظر خُو ره دَ بَلِه بَنی اِسرائیل دوخته بُود تا اُونا ره از سرزمِینِ مِصر بُرو بَیره. اُو شاوی اَسته که تمامِ بَنی اِسرائیل بحَیثِ شاوِ بیداری دَ اِحترامِ خُداوند از نسل تا نسل باید نِگاه کُنه.
۴۳و خُداوند دَ مُوسیٰ و هارُون گُفت: ”اینی مُقرَرات بَلدِه قُربانی پِصَح اَسته: هیچ بیگَنه باید از قُربانی پِصَح نَخوره. ۴۴مگم هر غُلامِ زَرخرِید که خَتنه شُده بَشه، مِیتنه ازُو بُخوره. ۴۵شخصِ مُسافِر و یا مُزدُورکار نَباید ازُو بُخوره. ۴۶هر حَیوانِ قُربانی شُده باید دَ یگ خانه خورده شُنه. هیچ گوشتِ ازُو باید امزُو خانه بُرو بُرده نَشُنه و هیچ کُدَم از استُغونای شی ره مَیده نَکُنِید. ۴۷تمامِ جماعتِ اِسرائیل باید اِی مَراسِم ره برگُزار کنه. ۴۸اگه یگ شخصِ بیگَنه دَ مینکل شُمو زِندگی مُونه و میخایه پِصَح ره بَلدِه خُداوند برگُزار کُنه، باید مَردا و باچههای شی خَتنه شُنه. بعد ازُو اِجازه دَره که نزدِیک شُده پِصَح ره برگُزار کُنه و اُو مِثلِ آدمِ اَصلی سرزمِین شُمو مُوشه. لیکِن آدمِ ناخَتنه نَباید از قُربانی پِصَح بُخوره. ۴۹حُکم بَلدِه اِسرائیلی اَصلی و بَلدِه خارِجی که خَتنه شُده و دَ بَینِ شُمو زِندگی مُونه یگ اَسته.“ ۵۰اوخته، تمامِ بَنی اِسرائیل امُوطور کد: اُونا پگِ احکامی ره که خُداوند دَ مُوسیٰ و هارُون اَمر کدُد، عملی کد. ۵۱و دَمزُو روز خُداوند تمامِ طایفههای بَنی اِسرائیل ره از سرزمِینِ مِصر بُرو اَوُرد.