کِتابِ حَگَی نَبی

فصلِ دوّم

شِکوه-و-جلالِ خانِه خُداوند

۱دَ روزِ بِیست و یکُمِ ماهِ هفتُم، کلامِ خُداوند دَ وسِیلِه حَگَی نَبی اَمَده گُفت: ۲”قد زِروبابِل باچِه شِئَلتِیئیل والی یهُودا، یهوشُعَ باچِه یهوصادق پیشوای بُزُرگ و باقی‌مَندِه قَوم گپ زَده بُگی، ۳’دَ مینکل شُمو کِی باقی مَنده که اِی خانه ره دَ جلالِ سابِق شی دِیده بَشه؟ آلی دَز شُمو چی رقم معلُوم مُوشه؟ آیا اِی دَ نظر شُمو ناچِیز معلُوم نَمُوشه؟‘ ۴مگم آلی خُداوند مُوگیه، ’قَوی-دِل بَش، اَی زِروبابِل!‘ خُداوند مُوگیه، ’قَوی-دِل بَش، اَی یهوشُعَ باچِه یهوصادق پیشوای بُزُرگ! قَوی-دِل بَشِید، اَی تمامِ مردُمِ سرزمی! کار کنِید، چُون ما قد شُمو اَستُم.‘ اِی ره خُداوندِ لشکر‌ها مُوگیه. ۵’مُطابِقِ وعدِه که دَ غَیتِ بُر شُدون شُمو از مِصر قد شُمو کدُم، روحِ مه دَ مینکل شُمو باقی مُومَنه. پس ترس نَخورِید.‘

۶چُون خُداوندِ لشکر‌ها اینی رقم مُوگیه، ’یگ دَفعِه دِیگه بعد از وختِ کَم، ما آسمونا و زمی و دریا و خُشکی ره تکان مِیدیُم. ۷ما تمامِ مِلَّت‌ها ره تکان مِیدیُم تا خزانه‌های تمامِ مِلَّت‌ها دَ اِینجی بییه و ما اِی خانه ره قد شِکوه-و-جلال پُر مُونُم.‘ اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۸’نُقره از مه اَسته و طِلّا دَز مه تعلُق دَره.‘ اِی ره خُداوندِ لشکر‌ها مُوگیه. ۹’شِکوه-و-جلالِ امزی خانه از سابِق شی کده بُزُرگتَر مُوشه و دَ امزی جای ما صُلح-و-آرامِش ره برقرار مُونُم.‘ اِی ره خُداوندِ لشکرها مُوگیه.“

وعدِه بَرکت

۱۰دَ سالِ دوّمِ حُکمرانی داریوش، دَ روزِ بِیست و چارُمِ ماهِ نُهم کلامِ خُداوند دَ حَگَی نَبی نازِل شُد که بُگیه: ۱۱”خُداوندِ لشکر‌ها اینی رقم مُوگیه، ’از پیشوایو سَوال کده پُرسان کُو که شریعت دَزی باره چی حُکم مُونه: ۱۲اگه یگ نفر گوشتِ مُقَدَّس ره دَ دامونِ کالای خُو بُبره و دامون شی دَ نان یا قَتِیغ یا شراب یا روغو یا هر رقمِ خوراکِ دِیگه ڈَکه بُخوره، آیا اُو مُقَدَّس مُوشه؟‘“پیشوایو دَ جواب شی گُفت: ”نَه.“

۱۳اوخته حَگَی پُرسان کده گُفت: ”اگه یگ نفر بخاطرِ دِست زَدو دَ مُرده نَجِس شُنه و دَ یکی امزی خوراک‌ها دِست بِزنه، آیا اُو نَجِس مُوشه؟“پیشوایو دَ جواب شی گُفت: ” اَرے، نَجِس مُوشه.“

۱۴پس حَگَی گُفت: ”خُداوند مُوگیه، ’امی قَوم و امی مِلَّت دَ پیشِ ازمه امُو رقم اَسته و تمامِ کارای دِستای ازوا ام امُو رقم؛ و هر چِیزی که اُونا دَ اُونجی تقدِیم مُونه نَجِس اَسته. ۱۵آلی فِکر خُو ره بِگِیرِید که ازی روز اُو سُو چی کارا مُوشه! شُمو مِیدَنِید زمانی که هنوز یگ سنگ دَ بَلِه دِیگه سنگ دَ خانِه خُداوند ایشته نَشُدُد، ۱۶دَ امزُو روزا وختی یگ نفر دَ بَلِه یگ کوڈِ غَلّه دَ طماعِ بِیست بوجی میمَد، دَ اُونجی فقط دَه بوجی بُود و غَیتِیکه یگ نفر دَ پیشِ چرخُشتِ انگُور میمَد که پِنجاه سَطل از شی بُر کُنه، دَ اُونجی فقط بِیست سَطل بُود. ۱۷ما تمامِ حاصِلاتِ زَحمتِ دِستای شُمو ره قد بادِ مُضِر، آفَت و زاله زَدُم؛ ولے شُمو پس سُون ازمه نَمَدِید.‘

اِی ره خُداوند مُوگیه.

۱۸’آلی فِکر خُو ره بِگِیرِید که ازی روز اُو سُو چی کارا مُوشه! روزِ بِیست و چارُمِ ماهِ نُهم ره، یعنی روزی ره که تادَوِ خانِه خُداوند تکمِیل شُد دَ فِکر خُو بِگِیرِید. ۱۹آیا تُخم بَلدِه کِشت کدو دَ دَی‌خانه باقی مَنده و تاکِ انگُور، دِرخت انجِیر، دِرختِ اَنار و دِرختِ زَیتُون میوه مِیدیه؟ نَه، لیکِن ازی روز اُو سُو ما شُمو ره بَرکت مِیدیُم.‘“

وعدِه خُدا دَ زِروبابِل

۲۰کلامِ خُداوند دَ روزِ بِیست و چارُمِ ماه، دَفعِه دوّم دَ حَگَی نازِل شُده گُفت: ۲۱”قد زِروبابِل والی یهُودا گپ زَده بُگی که ما آسمونا و زمی ره تکان مِیدیُم. ۲۲ما تَختِ مَملَکَت‌ها ره سرنِگون مُونُم و قُوَتِ مَملَکَت‌های مِلَّت‌ها ره تَباه مُوکنُم و گاڈی‌های جنگی و سوارای ازوا ره دَ زمی مِیزَنُم و اَسپ‌ها و سوارای ازوا دَ وسِیلِه شمشیرِ یگدِیگِه خُو نَقشِ زمی مُوشه. ۲۳خُداوندِ لشکر‌ها مُوگیه، ’دَ امزُو روز، اَی خِدمتگار مه زِروبابِل باچِه شِئَلتِیئیل، ما تُو ره مُقرَر مُونُم‘

و خُداوند مُوگیه، ’ما تُو ره رقمِ انگُشترِ مُهردار جور مُونُم، چُون ما تُو ره اِنتِخاب کدیم.‘

اِی ره خُداوندِ لشکر‌ها مُوگیه.“