کِتابِ مِیکاه نَبی

فصلِ پنجُم

یگ حُکمران از بَیت لَحَم پَیدا مُوشه

۱اَی شارِ لشکر‌ها، لشکر‌های خُو ره جَم کُو،

چُون مو دَ محاصِره قرار گِرِفتے؛

اُونا قد سوٹه-چیو

دَ کومِه حُکمرانِ اِسرائیل مِیزَنه.

۲و تُو اَی بَیت-لَحَمِ اِفراته،

اگرچِه دَ مینکلِ اَولادِ بابه‌های یهُودا ریزه اَستی،

ولے از تُو بَلدِه مه

کسی پَیدا مُوشه که دَ اِسرائیل حُکمرانی مُونه

و اَصل-و-نَسَب شی از قدِیم،

از زمانای دُور وجُود دَشته.

۳پس خُداوند اُونا ره تا زمانی که خاتُونِ شِکامتُو بِزَیه

دَ دُشمو تسلِیم مُونه.

اوخته باقی قَومای امزُو باچه

پس دَ دِیرِ بَنی اِسرائیل مییه.

۴و اُو ایسته شُده گَلِه خُو ره مِیچَرَنه،

دَ قُوَتِ خُداوند و دَ قُدرت-و-اِختیاری که دَ نامِ خُداوند، خُدای شی اَسته.

و اُونا دَ اَمنیَت زِندگی مُونه،

چُون دَ امزُو غَیت آوازِه بُزُرگی ازُو تا آخِرای زمی مِیرَسه؛

۵و اُو مَنبِع صُلح-و-آرامِش مُوشه.

وختِیکه لشکرِ آشُور دَ سرزمِین مو بییه

و دَ قلعه های مو پای بیله،

مو دَ خِلافِ ازوا هفت چوپو

و هشت رهبر ره باله مُونی.

۶اُونا قد شمشیر دَ بَلِه سرزمِینِ آشُور،

دَ بَلِه سرحدای سرزمِینِ نِمرود حُکمرانی مُونه؛

امُو باچه مو ره از چنگِ لشکرِ آشُور

وختِیکه اُونا دَ سرزمِین مو داخِل شُنه

یا دَ سرحد مو پای بیله نِجات مِیدیه.

۷اوخته باقِیمندِه یعقُوب دَ مینکلِ قَوم‌های کَلو،

رقمِ شبنمی مُوشه که از طرفِ خُداوند اَسته

و رقمِ بارِش دَ بَلِه سَوزه مُوباره

و اِنتِظارِ اِنسان ره نَمِیکشه

و بَلدِه بَنی آدم معطل نَمُونه.

۸و باقی‌مَنده های یعقُوب

دَ بَینِ مِلَّت‌ها و دَ مینکلِ قَوم‌های کَلو،

رقمِ شیر دَ بَینِ حَیوانای جنگل

و رقمِ شیرِ غُران دَ بَینِ رمه‌های گوسپندو مُوشه،

وختِیکه تیر مُوشه پایمال مُونه و پاره پاره مُوکُنه

و هیچ کس از چنگ شی نِجات دَده نَمِیتَنه.

۹دِست تُو دَ بَلِه مُخالِفای تُو بِلند مُوشه

و پگِ دُشمَنای تُو نابُود مُوشه.

۱۰خُداوند مُوگیه:

”دَ امزُو روز ما اَسپ‌های تُو ره از مینکل تُو نابُود مُونُم

و گاڈی‌های تُو ره خراب؛

۱۱ما شارای سرزمِین تُو ره از بَین مُوبرُم

و تمامِ قلعه‌های مُستَحکم تُو ره چَپه مُوکنُم؛

۱۲ما دِست تُو ره از جادُوگری کوتاه مُونُم

و پالگِیرا دِیگه دَز تُو پَیدا نَمُوشه؛

۱۳ما بُت‌ها و ستُون‌های پرَستِشی تُو ره

از مینکل تُو نابُود مُونُم

و تُو دِیگه دَ کارِ دِستای خُو

سَجده نَمُونی؛

۱۴ما بُت‌های اَشیرِه تُو ره از مینکل تُو رِیشه‌کن مُونُم

و شارای تُو ره تَباه مُوکنُم؛

۱۵ما قد قار و غَضَب

از مِلَّت های که از اَید نَمُوشه اِنتِقام مِیگِیرُم.“