کِتابِ ناحُوم نَبی

فصلِ سِوّم

وای دَ حالِ نینوا

۱وای دَ حالِ شارِ خُونریز

که پُر از دروغ و پُر از وُلجه اَسته

و غارَت از شی خلاصی نَدره!

۲صَدای قمچِینا و گُرَسِ اَرابه‌ها،

چارپورتِه اَسپ‌ها و حَرکتِ گاڈی‌های جنگی ره بِشنَوِید!

۳اَسپ سوارا هُجُوم میره،

شمشیرا شُعاع مِیدیه

و نَیزه‌ها جَلجَل مُونه؛

از بس که مُرده‌ها کَلو اَسته

لاش‌ها کوڈ مُوشه

و جَسَد‌ها بےحِساب موفته،

مردُم دَ بَلِه مُرده‌ها پیش پایی مُوخوره،

۴از خاطرِ فِسق-و-فِجُور بےحِسابِ نینوای فاحِشه،

که دِل‌فِریب و صاحِبِ جادُو‌ها اَسته

از خاطر امزُو که مِلَّت ها ره دَ وسِیلِه عَیاشی خُو غُلام جور مُونه

و قَوم‌ها ره دَ وسِیلِه جادُوگری خُو.

۵خُداوندِ لَشکرها مُوگیه:

”اینه، ما دَ ضِد تُو اَستُم

و دامون تُو ره دَ بَلِه رُوی تُو باله مُونُم؛

تا مِلَّت‌ها شرمگاهِ تُو ره بِنگره

و مَملَکَت‌ها رَسوایی تُو ره.

۶ما نِجاسَت ره دَ بَلِه تُو پورته مُونُم

و تُو ره تحقِیر-و-تَوهِین کده

نَمُونِه عِبرَت جور مُوکنُم.

۷اوخته پگِ کسای که تُو ره مِینگره از تُو دُور دُوتا مُونه و مُوگیه،

’نینوا بیرو شُده؛ کِی بَلدِه ازُو ماتَم مِیگِیره؟‘

اَرے، از کُجا بَلدِه تُو تَسَلیَت دِهِنده پَیدا کنُم؟“

۸آیا تُو از تِبِس کده بِهتر اَستی؟

اُو دَ بغلِ دریای نِیل قرار دَشت،

دَ چارطرف شی آو بُود،

دریا دیوالِ حِفاظَتی

و آوها دیوال شی بُود؛

۹کُوش و مِصر قُوَتِ ازُو بُود

و قُوَتِ ازُو حَد نَدَشت؛

فُوط و لِبیا ام حِمایت کُنِنده‌های ازُو بُود.

۱۰ولے اُو جلای وطن شُده دَ اسِیری بُرده شُد؛

و نِلغه‌گون شی دَ سرِ هر کوچه تِکه-و-پرچه شُد؛

دَ بَلِه آدمای نامتُوی شی پِشک اَندخته شُد

و پگِ کٹه‌کَلونای شی دَ زنجِیرا بسته شُد.

۱۱پس تُو ام نشه شُده گَنگس-و-گِیج مُوشی؛

و تُو ام از ترسِ دُشمو پناهگاه مُوپالی.

۱۲تمامِ قلعه‌های تُو رقمِ دِرختونِ انجِیرِ اَسته

که میوِه نَورَس دَره

و غَیتِیکه تَکنده شُنه

میوِه شی دَ دانِ خورِنده موفته.

۱۳توخ کُو، عسکرای تُو دَ مَنِه تُو رقمِ خاتُونو اَسته.

درگه‌های سرزمِین تُو بَلدِه دُشمَنای تُو پِراخ واز شُده؛

آتِش پُشت‌بَندای درگه‌های تُو ره سوختَنده.

۱۴بخاطری که شار محاصِره مُوشه آو ذخِیره کُو،

قلعه‌های خُو ره مُستَحکم کُو،

دَ گِل داخِل شُو و گِل ره لَغه کُو

و قالِبِ خِشت زَنی ره دَ دِست خُو بِگِیر!

۱۵دَ اُونجی آتِش تُو ره قُورت مُونه

و شمشیر تُو ره نابُود مُوکُنه.

دُشمو تُو ره رقمی مُوخوره که خیلِ مَلَخ مُوخوره.

حتیٰ اگه خودون ره رقمِ مَلَخ کَلو کنِید

و رقمِ مور بےحِساب، اُو شُمو ره مُوخوره!

۱۶تُو تُجارای خُو ره

از سِتاره‌های آسمو کده کَلو کدی.

اُونا رقمِ مور پوست خُو ره تَکنده پَرواز کد و دُوتا کده رفت.

۱۷نفرای دَربار تُو رقم مَلَخ‌ها اَسته

و قومَندانای تُو رقمِ لَشکرِ مَلَخ‌های که دَ روزِ یَخ دَ بَلِه دیوال‌ها جَم مُوشه،

ولے غَیتِیکه آفتَو باله مییه دُوتا مُونه

و جای ازوا معلُوم نِییه که کُجا اَسته.

۱۸اَی پادشاهِ آشُور، چوپونوی تُو خاو رفته؛

آدمای نامتُوی تُو اِستراحت کده.

مردُم تُو دَ کوه‌ها تِیت‌پَرَک شُده

و کس نِییه که اُونا ره جَم کُنه.

۱۹بَلدِه ضَربه خوردَگی تُو عِلاج وجُود نَدره

و زَخم تُو کُشِنده اَسته.

پگِ کسای که آوازِه تُو ره مِیشنَوه

دَ بَلِه تُو چَک چَک مُونه،

چُون کِی اَسته که از ظُلمِ دَوامدار تُو دُور مَنده بَشه؟