کِتابِ عوبَدیا نَبی
۱رویای عوبَدیا.
مو یگ پَیغام ره از خُداوند شِنِیدی و یگ قاصِد دَ مینکلِ مِلَّتها رَیی شُد که بُگیه: ”باله شُنِید، بیِید که دَ خِلاف اِدوم بَلدِه جنگ بوری.“
خُداوند، خُدا دَ اِدوم اینی رقم مُوگیه:
۲”اینه، ما تُو ره دَ مینکلِ مِلَّتها ریزهتَرِین جور مُونُم
و تُو کامِلاً خار-و-حَقِیر مُوشی.
۳دِلِ مغرُور تُو، تُو ره بازی دَده،
تُو ره که دَ سُلاخهای قاده زِندگی مُونی
و جای بُود-و-باش تُو دَ بِلندیها اَسته.
تُو دَ دِل خُو مُوگی،
’کِی مِیتَنه مَره دَ زمی تاه بیره؟‘
۴حتیٰ اگه رقمِ بُرگُج دَ قِیلترِین جای پَرواز کنی
و حتیٰ اگه وُر خُو ره دَ مینکلِ سِتارهها قرار بِدی،
امزُونجی ام ما تُو ره تاه میرُم.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۵”اگه دُزا یا غارَتگرا
دَ وختِ شاو دَ خانِه تُو بییه،
- آه، تُو چِطور تَباه شُدی! -
آیا اُونا دَ اندازِه خُو دُزی نَمُونه؟
و اگه انگُورچِینا دَ پیش تُو بییه
آیا بعضی خوشهها ره ایله نَمِیدیه؟
۶ لیکِن عیسَو چِطور تلاشی مُوشه
و چِیزای تاشه کدِه شی چِطور غارَت مُوشه!
۷پگِ همدِستای تُو، تُو ره دَ سرحد هَی مُونه؛
کسای که قد تُو پَیمانِ صُلح کده، تُو ره بازی مِیدیه و دَ بَلِه تُو زور مُوشه،
کسای که از دِسترخون تُو نان مُوخوره دَ تَی پای تُو دام میله.
ولے تُو پَی نَمُوبری.“
۸خُداوند مُوگیه:
”دَ امزُو روز ما آدمای دانا ره از اِدوم نابُود مُونُم
و آدمای فامِیده ره از کوهِ عیسَو.
۹اَی تیمان، نفرای جنگی تُو وَحشَت زَده مُوشه
تا پگِ کسا از کوهِ عیسَو نابُود شُنه.
۱۰بخاطرِ ظُلمی که تُو دَ بَلِه بِرار خُو یعقُوب کدی،
شَرم تُو ره مُوپوشَنه
و تُو بَلدِه اَبَد نابُود مُوشی.
۱۱دَ روزی که تُو دَ یگ بَغل ایسته شُدی،
دَ روزی که بیگَنهگو مال-و-دارایی شی ره بُرد
و خارِجیها دَ درگههای شی داخِل شُد
و دَ بَلِه اورُشَلیم پِشک اَندخت،
تُو ام رقمِ یکی امزوا بُودی.
۱۲تُو نَباید دَ روزِ بَلا-و-مُصِیبتِ بِرار خُو
از رُوی کِینه سُون ازُو توخ مُوکدی؛
تُو نَباید دَ روزِ تباهی مردُمِ یهُودا
خوشحالی مُوکدی
و تُو نَباید دَ روزِ سختی ازوا
لاف-و-پَٹاق مِیزَدی.
۱۳تُو نَباید دَ روزِ بَلا-و-مُصِیبتِ قَوم مه
دَ درگههای ازوا داخِل مُوشُدی؛
تُو نَباید دَ روزِ بَلا-و-مُصِیبتِ ازوا
دَ نظرِ بَد سُون ازوا توخ مُوکدی
و تُو نَباید دَ روزِ بَلا-و-مُصِیبتِ ازوا
دَ بَلِه مال-و-دارایی ازوا دِست خُو ره دِراز مُوکدی.
۱۴تُو نَباید دَ دُوراهیها ایسته مُوشُدی
و کسای ازوا ره که دُوتا مُوکد نَباید نابُود مُوکدی؛
تُو نَباید باقیمَندههای ازوا ره
دَ روزِ سختی تسلِیم مُوکدی.
۱۵روزِ خُداوند دَ خِلافِ تمامِ مِلَّتها نزدِیک اَسته.
امُو رقم که تُو رفتار کدے، امُو رقم دَ حق تُو مُوشه؛
اعمال تُو پس دَ سرِ خود تُو مییه.
۱۶چُون امُو رقم که شُمو دَ کوهِ مُقَدَّس مه بَلدِه نابُودی یهُودا جشن گِرِفته وُچی کدِید،
تمامِ مِلَّتهای چارطرف شُمو بَلدِه نابُودی از شُمو جشن مِیگِیره و وُچی کده موره؛
اُونا وُچی کده قُورت مُونه
و دَ آخِر نابُود شُده رقمی مُوشه که بُگی هیچ نَبُوده.
۱۷لیکِن دَ بَلِه کوهِ صَهیون نِجات یافتهها مُوبَشه
و اُو مُقَدَّس مُوشه؛
و خانَوارِ یعقُوب جایهای امزُو کسا ره تَصَرُف مُونه
که اُونا جایهای ازوا ره تَصَرُف کدُد.
۱۸خانَوارِ یعقُوب آتِش مُوشه،
خانَوارِ یوسُف اَلَنگه
و خانَوارِ عیسَو کاه؛
اُونا خانَوارِ عیسَو ره دَر مِیدیه و از بَین مُوبره
و دَ خانَوارِ عیسَو هیچ کس زِنده نَمُومَنه.“
چُون اِی ره خُداوند گُفته.
۱۹ مردُمِ جنُوبِ یهُودا کوهِ عیسَو ره تَصَرُف مُونه
و باشِندههای تِپهها سرزمِینِ فَلسطِینیا ره؛
اُونا سرزمِینِ اِفرایم و سرزمِینِ سامِره ره تَصَرُف مُوکُنه
و بِنیامِین جِلعاد ره مِیگِیره.
۲۰اسِیرای بَنی اِسرائیل پس مییه
و امی دِسته مُلکِ کِنعانیا ره تا صَرِفه تَصَرُف مُونه
و اسِیرای اورُشَلیم که دَ سِفارَد اَسته
شارای جنُوب ره تَصَرُف مُوکُنه.
۲۱نِجات دِهِندههای مُلک دَ بَلِه کوهِ صَهیون بُر مُوشه
تا دَ بَلِه کوهِ عیسَو حُکمرانی کنه
و پادشاهی دَ خُداوند تعلُق مِیگِیره.