کِتابِ زِکریا نَبی
فصلِ دوّم
رویای سِوّم: یگ مَرد قد ریسپونِ اندازهگِیری
۱ما سر خُو ره باله کده توخ کدُم و یگ مَرد ره دِیدُم که دَ دِست شی ریسپونِ اندازهگِیری بُود. ۲اوخته ما پُرسِیدُم: ”کُجا موری؟“اُو دَز مه گُفت: ”بَلدِه اندازه کدونِ اورُشَلیم تا بِنگرُم که بَر شی چِیقَس اَسته و دِرازی شی چِیقَس.“
۳دَ امزُو غَیت ملایکِه که قد ازمه توره مُوگُفت بُرو رفت و یگ ملایکِه دِیگه بَلدِه مُلاقاتِ ازُو اَمَد ۴و دَزُو گُفت: ”بِدَو و دَ امزُو مَردِ جوان بُگی، ’اورُشَلیم بخاطرِ مردُمِ کَلو و حَیوانای کَلو که دَ مَنِه شی جای مِیگِیره، رقمِ آغِیلای بےدیوال جای بُود-و-باش مُوشه؛ ۵چُون ما دَ چارطرف شی یگ دیوالِ آتِشی مُوشُم و ما دَ مَنِه شی شِکوه-و-جلال شی مُوشُم.‘ اِی ره خُداوند مُوگیه.
۶خُداوند مُوگیه، ’باله شُنِید، باله شُنِید! از سرزمِین شمال دُوتا کنِید، چُون ما شُمو ره رقمِ چار بادِ آسمو تِیتپَرَک کدیم.‘ اِی ره خُداوند مُوگیه. ۷’باله شُو، اَی مردُمِ صَهیون! شُمو که دَ شارِ بابُل زِندگی مُونِید، دُوتا کُنِید.‘ ۸چُون خُداوندِ لَشکرها که بعد از ظاهِر کدونِ شِکوه-و-جلال خُو مَره رَیی کده، دَ بارِه مِلَّتهای که شُمو ره غارَت کده اینی رقم مُوگیه، ’هر کسی که شُمو ره غَرَض بِگِیره، تُخمِ چِیم مَره غَرَض مِیگِیره. ۹چُون اینه، ما دِست خُو ره دَ خِلافِ ازوا باله مُونُم و اُونا دَ وسِیلِه غُلامای خودون خُو غارَت مُوشه.‘ وختی اِی کار شُد، اوخته شُمو مِیدَنِید که مَره خُداوندِ لَشکرها رَیی کده.
۱۰اَی دُخترِ صَهیون سرُود بِخان و خوشی کُو! چُون خُداوند مُوگیه، ’اینه، ما مییُم و دَ مینکل تُو جای-دَ-جای مُوشُم. ۱۱دَ امزُو روز مِلَّتهای کَلو خودون ره دَ خُداوند مِیچَسپَنه و قَوم مه مُوشه و ما دَ مینکل تُو جای مِیگِیرُم.‘ وختی اِی کار شُد، اوخته تُو مِیدَنی که خُداوندِ لَشکرها مَره دَ پیش تُو رَیی کده. ۱۲خُداوند یهُودا ره دَ سرزمِینِ مُقَدَّس دَ عِنوانِ حِصِّه خاص بَلدِه خُو مِیگِیره و اورُشَلیم ره دُوباره اِنتِخاب مُوکُنه. ۱۳اَی تمامِ بَشر، دَ حُضُورِ خُداوند چُپ بَشِید، چُون اُو از جایگاهِ مُقَدَّس خُو باله شُده.“