کِتابِ زِکریا نَبی
فصلِ هشتُم
وعدِه بَرکت بَلدِه اورُشَلیم
۱کلامِ خُداوندِ لَشکرها دَزمه اَمَده گُفت: ۲”خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’ما بَلدِه صَهیون غَیرَتِ کَلو دَرُم؛ اَرے، ما قد غَضَبِ سخت بَلدِه شی غَیرَت دَرُم.‘ ۳خُداوند اینی رقم مُوگیه، ’ما دَ صَهیون پس مییُم و دَ مَنِه اورُشَلیم جای-دَ-جای مُوشُم؛ اوخته اورُشَلیم «شارِ حق» گُفته مُوشه و کوهِ خُداوندِ لَشکرها «کوهِ مُقَدَّس.»‘ ۴خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’مَردای پِیر و خاتُونوی پِیر بسم دَ کوچههای اورُشَلیم مِیشِینه و هر کُدَم شی بخاطرِ عُمرِ کَلو دَ دِست خُو تَیاق مِیگِیره. ۵و کوچههای شار پُر از باچهها و دُخترونی مُوشه که دَ کوچههای شی بازی مُونه.‘ ۶خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’اگرچِه اِی توره دَ نظرِ باقیمَندههای امزی قَوم دَ امزی روزا نامُمکِن معلُوم مُوشه، آیا دَ نظرِ ازمه ام باید نامُمکِن معلُوم شُنه؟‘ اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۷خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’اینه، ما قَوم خُو ره از سرزمِین شَرق و از سرزمِینِ غَرب نِجات مِیدیُم ۸و اُونا ره میرُم که دَ اورُشَلیم زِندگی کُنه. اوخته اُونا قَوم مه مُوشه و ما خُدای ازوا مُوشُم و راستی و عدالت ره دَ جای میرُم.‘
۹خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’بیلِید که دِستای شُمو قَوی بَشه، چُون شُمو دَ امزی روزها امی تورهها ره از دانِ اَنبیا شِنِیدید، از دانِ اَنبیای که دَ روزِ ایشته شُدونِ تادَوِ خانِه خُداوندِ لَشکرها بَلدِه دُوباره آباد کدون شی حاضِر بُود. ۱۰پیش از روزهای که کارِ آباد کدو دُوباره شُروع شُنه بَلدِه اِنسان و بَلدِه حَیوان هیچ مُزد نَبُود و بَلدِه کسای که بُرو مورفت و داخِل میمَد از خاطرِ دُشمو هیچ اَمنیَت وجُود نَدَشت، چُون ما پگِ ازوا ره دَ ضِدِ یگدِیگِه شی قرار دَده بُودُم. ۱۱لیکِن آلی ما قد باقیمَندههای امزی قَوم رقمِ روزای سابِق رفتار نَمُونُم.‘ اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۱۲’چُون اُونا تُخم ره دَ صُلح-و-اَمنیَت کِشت مُونه، تاکِ انگُور میوِه خُو ره مِیدیه، زمی حاصِل خُو ره مِیدیه و آسمو شبنم خُو ره مُوبارَنه و ما باعِث مُوشُم که باقِیمندِه امزی قَوم صاحِبِ تمامِ امزی چِیزا شُنه. ۱۳اَی مردُمِ یهُودا و اَی مردُمِ اِسرائیل، شُمو که یگ زمان دَ مینکلِ مِلَّتها نمُونِه لعنت بُودِید، اینه، ما شُمو ره نِجات مِیدیُم و شُمو نمُونِه بَرکت مُوشِید. ترس نَخورِید، بَلکِه بیلِید که دِستای شُمو قَوی بَشه.‘
۱۴خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’زمانی که بابهکَلونای شُمو قار مَره باله اَوُرد، ما قَصد کدُم که دَ بَلِه شُمو بَلا-و-مُصِیبت بیرُم و ما پشَیمو نَشُدُم؛ ۱۵لیکِن دَ امزی روزا قَصد دَرُم که بسم دَ حقِ اورُشَلیم و دَ حقِ مردُمِ یهُودا خُوبی کنُم. پس ترس نَخورِید.‘ اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۱۶’چِیزای که شُمو باید انجام بِدِید امیا اَسته: هر کس باید قد همسایِه خُو تورِه راست ره بُگیه، دَ درگههای شار خُو قضاوَتِ دُرُست و سالِم ره دَ جای بیرِید، ۱۷دَ دِلهای خُو دَ خِلافِ یگدِیگِه خُو نقشِه بَد نَکشِید و قَسمِ دروغ ره دوست نَدَنِید، چُون پگِ امزیا چِیزای اَسته که ما از شی نفرَت دَرُم.‘ اِی ره خُداوند مُوگیه.“
۱۸کلامِ خُداوندِ لَشکرها دَز مه اَمَده گُفت: ۱۹”خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’روزِه ماهِ چارُم، روزِه ماهِ پنجُم، روزِه ماهِ هفتُم و روزِه ماهِ دَهُم زمانای خوشی و خوشحالی و عِیدهای خوش بَلدِه خانَوارِ یهُودا مُوشه. پس راستی و صُلح ره دوست بِدَنِید.‘
۲۰خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’دَ آینده قَومها و باشِنده های شارای کَلو دَ اورُشَلیم مییه؛ ۲۱باشِندههای یگ شار دَ دِیگه شار موره و مُوگیه، ”بیِید که بوری تا درخاست خُو ره دَ حُضُورِ خُداوند پیش کنی و رضای خُداوندِ لَشکرها ره طلب کُنی؛ خود مه ام مورُم.“ ۲۲ اَرے، قَومهای کَلو و مِلَّتهای قَوی مییه تا رضای خُداوندِ لَشکرها ره دَ اورُشَلیم طلب کُنه و تا درخاست خُو ره دَ حُضُورِ خُداوند پیش کُنه.‘ ۲۳خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’دَ امزُو روزا دَه نفر از مِلَّتهای هر زِبو دامونِ یگ شخصِ یهُود ره مِیگِیره و مُوگیه، ”مو ره بیل که قد شُمو بوری، چُون مو شِنِیدے که خُدا قد شُمو اَسته.“‘“