کِتابِ عاموس نَبی
فصلِ نُهم
تباهی اِسرائیل
۱خُداوند ره دِیدُم که دَ پالُوی قُربانگاه ایسته بُود و گُفت:
”سرستُونیهای بَلِه ستُونها ره بِزَن تا بیخ-و-بُنیادِ خانه بِلَرزه
و اُونا ره دَ سرِ تمامِ مردُم چَپه کُو؛
ما باقیمَنده های ازوا ره قد شمشیر مُوکُشُم
و یگِ ازوا نَه دُوتا مِیتَنه
و نَه ام خلاصی پَیدا مُونه.
۲حتیٰ اگه اُونا زمی ره کنده دَ عالمِ مُردهها تاشه شُنه،
امزُونجی ام دِست مه اُونا ره مِیگِیره؛
حتیٰ اگه دَ آسمو باله شُنه،
امزُونجی اماُونا ره تاه میرُم.
۳حتیٰ اگه اُونا خود ره دَ قِیلی کوهِ کَرمَل تاشه کُنه،
امزُونجی ام پالِیده اُونا ره مِیگِیرُم؛
و حتیٰ اگه اُونا از نظر مه دَ تَی دریا پُوٹ شُنه،
دَ اُونجی ما دَ مارِ آوی اَمر مُونُم که اُونا ره بِگزه.
۴حتیٰ اگه اُونا دَ پیشِ دُشمَنای خُو دَ اسِیری بوره،
دَ امُونجی ما دَ شمشیر اَمر مُونُم و شمشیر اُونا ره مُوکُشه؛
ما نظر خُو ره دَ بَلِه ازوا
بَلدِه بَدی رَسَندو قرار مِیدیُم، نَه بَلدِه خُوبی رَسَندو.“
۵خُداوند، خُدای لَشکرها
که دَ زمی دِست مِیزَنه و زمی مَحو مُوشه
و تمامِ باشِندههای شی ماتَم مِیگِیره
و پگِ زمی رقمِ دریای نِیل باله مییه
و رقمِ دریای نِیلِ مِصر دُوباره تاه مِیشِینه؛
۶امُو که اُتاقهای خُو ره دَ آسمونا آباد مُونه
و بُنیادِ گُمبَز خُو ره دَ بَلِه زمی میله
و آوهای دریا ره کُوی کده
اُونا ره دَ رُوی زمی مِیریزَنه،
نام شی خُداوند اَسته.
۷خُداوند مُوگیه:
”اَی بَنی اِسرائیل، آیا شُمو بَلدِه مه رقمِ مردُمِ کُوش نِیَستِید؟
آیا اِسرائیل ره از سرزمِینِ مِصر،
فَلَسطِینیا ره از کَفتور
و ارامیا ره از سرزمِینِ قِیر ما بُرو نَوُردُم؟
۸اینه، ما خُداوند-خُدا،
مَملَکَتِ گُناهکار ره زیرِ نظر دَرُم
و ما اُو ره از رُوی زمی نابُود مُونُم؛
لیکِن خانَوارِ یعقُوب ره کامِلاً نابُود نَمُوکنُم.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۹”چُون اینه، ما اَمر مُونُم
و خانَوارِ اِسرائیل ره دَ مینکلِ تمامِ مِلَّتها تکان مِیدیُم
امُو رقم که غلبیل تکان دَده مُوشه،
لیکِن یگ سنگچِل ام دَ زمی نَموفته.
۱۰تمامِ گُناهکارای قَوم مه دَ وسِیلِه شمشیر مُومُره،
امُو کسای که مُوگیه،
’بَلا-و-مُصِیبت دَ بَلِه مو نَمییه و دُچار مو نَمُوشه.‘
بازسازی اِسرائیل
۱۱دَ امزُو روز ما چَپری داوُود ره که اُفتَده
باله مُونُم
و شِکافهای شی ره پُوٹ کده
خرابیهای شی ره بازسازی مُوکنُم
و اُو ره رقمِ روزای سابِق شی دُوباره آباد مُونُم؛
۱۲تا اُونا از باقِیمندههای اِدوم و از تمامِ مِلَّتهای
که یگ زمان دَ نامِ ازمه یاد مُوشُد سرزمِینا ره تَصَرُف کُنه.“
اِی ره خُداوند که امی چِیزا ره انجام مِیدیه مُوگیه.
۱۳خُداوند مُوگیه:
”اینه، روزی مییه که بخاطرِ حاصِلاتِ کَلو دِرَوگر که هنوز دِرَو مُونه قُلبهگر ام کار خُو ره شُروع مُونه
و لَغه کدونِ انگُور بخاطرِ حاصِلاتِ کَلو تا زمانِ پاش دَدونِ تُخم اِدامه پَیدا مُونه؛
از کوهها شِیرِه انگُور مِیچَقه
و از تمامِ تِپهها جاری مُوشه.
۱۴ اَرے، ما اسِیرای قَوم خُو اِسرائیل ره پس میرُم
و اُونا شارای خراب شُده ره دُوباره آباد کده دَزوا جای-دَ-جای مُوشه.
اُونا تاکهای انگُور شَنده شرابهای ازوا ره وُچی مُونه
و باغها جور کده میوِه ازوا ره مُوخوره.
۱۵ما اُونا ره دَ سرزمِینِ خودونِ ازوا مِیشَندَنُم
و اُونا دِیگه هرگِز از سرزمِینی که دَزوا دَدیم کَنده نَمُوشه.“
اِی ره خُداوند، خُدای شُمو مُوگیه.
Previous chapter
Next chapter