کِتابِ حَبَقُوق نَبی

فصلِ اوّل

۱اینی وَحی ره حَبَقُوق نَبی دَ رویا دِید.

ناله-و-فریادِ حَبَقُوق

۲اَی خُداوند، تا کَی ناله-و-فریاد کنُم

و تا کَی نَمِیشنَوی؟

تا کَی از ظُلم دَ پیش تُو ناله-و-فریاد کنُم

و تا کَی نِجات نَمِیدی؟

۳چرا میلی که ما بےاِنصافی ره بِنگرُم؟

چرا خطاکاری ره توخ کده موری؟

تباهی و ظُلم دَ پیشِ رُوی مه اَسته؛

جنگ-و-جَدل اِدامه دَره و مُخالِفَت از هر جای سر بِلند مُونه.

۴امزی خاطر شریعت از کار اُفتَده

و عدالت هرگِز حاکِم نَمُوشه.

ازی که شرِیرو عادِلا ره گِردگِیره مُونه،

حُکمِ قضاوَت تغیِیر خورده صادِر مُوشه.

جوابِ خُداوند

۵”سُون مِلَّت‌ها توخ کده بِنگرِید،

و آگ شُده حَیرو بُمَنِید،

چراکه دَ روزای ازشُمو کاری مُونُم

که حتیٰ اگه بَلدِه شُمو گُفته شُنه

شُمو باوَر نَمُونِید.

۶چُون ما کَلدانیا ره باله مُونُم،

امُو مِلَّتِ تُندخُوی و بےرَحم ره،

که دَ رُوی زمی مِیگرده

تا جای‌های ره که ازوا نِیَسته تَصَرُف کُنه.

۷اُونا ترسناک و باهَیبَت اَسته؛

قضاوَت و شان-و-شَوکتِ ازوا

از خودونِ ازوا سرچشمه مِیگِیره.

۸اَسپ‌های ازوا تیزتَر از پلَنگ‌ها اَسته

و چالاکتَر از گُرگای شاو؛

اَسپ‌های ازوا چارپورته مُونه.

اَسپ سوارای ازوا از راهِ دُور مییه؛

اُونا رقمِ بُرگُجی پَرواز مُونه که دَ تیزی بَلدِه خوردونِ شِکار خُو تاه مییه.

۹پگِ ازوا بَلدِه ظُلم کدو مییه،

حَرکتِ ازوا طرفِ پیشِ رُوی اَسته

و اسِیرا ره رقمِ ریگِ دریا جَم مُوکُنه.

۱۰اُونا دَ بَلِه پادشایو رِیشخَندی مُونه

و از حُکمرانا مزاق جور مُوکُنه.

اُونا دَ بَلِه تمامِ قلعه‌ها میخَنده

و کوڈِ خاک جور کده اُونا ره تَصَرُف مُونه.

۱۱اُونا رقمِ باد دَ دَم خُو مِیزَنه و تیر شُده موره؛

اُونا مُجرِم حِساب مُوشه،

چراکه قُدرت خُو ره خُدای خُو مِیدَنه.“

شِکایَتِ دوّمِ حَبَقُوق

۱۲اَی خُداوند، خُدای مه!

اَی مُقَدَّس مه، تُو از اَزَل بُودے و اَستی، پس مو نَمُومُری.

اَی خُداوند، تُو اُونا ره بَلدِه قضاوَت تعیِین کدے،

اَی قاده-و-پناهگاه، تُو اُونا ره بَلدِه جَزای قَوم خُو مُقرَر کدے.

۱۳چِیمای تُو پاکتر ازی اَسته که سُون بَدی توخ کُنی

و تُو خطاکاری ره دِیده نَمِیتَنی؛

پس چرا سُون خیانَتکارا توخ کده موری

و غَیتِیکه شرِیرو نفرای عادِلتَر از خود ره قُورت مُونه چُپ مِیشِینی؟

۱۴تُو مردُم ره رقمِ ماهیای دریا جور کدے

و رقمِ خزِنده‌های که حُکمران نَدره.

۱۵ دُشمو پگِ ازوا ره قد چنگَک بُر مُونه

و اُونا ره قد جال خُو مِیکشه

و دَ تور خُو جَم مُوکُنه؛

امزی خاطر خوش و خوشحال اَسته.

۱۶اَرے، اُو بَلدِه جال خُو قُربانی مُونه

و بَلدِه تور خُو بُخورِ خوشبُوی دُود مُوکُنه؛

چراکه دَ وسِیلِه امزوا تقسِیمِ ازُو پِرَیمو اَسته

و خوراک شی چرب.

۱۷پس آیا اُو جال خُو ره خالی کده موره

و مِلَّت‌ها ره بِدُونِ رَحم کُشته موره؟