کِتابِ هوشِعَ نَبی
فصلِ سِوّم
هوشِعَ و خاتُونِ بےوَفا
۱خُداوند دَز مه گُفت: ”بسم بورُو و خاتُونی ره که معشُوقِه عاشُق خُو و زِناکار اَسته دوست بِدَن، امُو رقم که خُداوند بَنی اِسرائیل ره دوست مِیدَنه، باوجُودِ که اُونا سُون خُدایونِ دِیگه رُوی کده و کیکهای کِشمِشی ره که نذرِ بُتها اَسته خوش دَره.“
۲پس اُو ره دَ پوزده مِثقال نُقره، یگ و نِیم بارِ خَر جَو خرِیدُم ۳و دَزُو گُفتُم: ”تُو باید بَلدِه روزای کَلو قد ازمه بُمَنی؛ تُو باید فاحِشهگری نَکنی و قد مَرد خاو نَشُنی و ما ام قد ازتُو خاو نَمُوشُم.“ ۴چُون اِی نُمایانگرِ ازی اَسته که بَنی اِسرائیل بَلدِه روزای کَلو بِدُونِ پادشاه، بِدُونِ رهبر، بِدُونِ قُربانی، بِدُونِ ستُونِ پرَستِشی و بِدُونِ ایفود و بِدُونِ بُتهای مُومَنه که دَ خانه پرَستِش مُوشه. ۵بعد ازُو بَنی اِسرائیل پس مییه و خُداوند، خُدای خُو ره طلب مُونه و آرزوی پادشاهی داوُود ره مُونه؛ اَرے، روزای مییه که اُونا ترس-و-اِحترامِ خُداوند ره دَ دِلهای خُو جای مِیدیه و از نیکی شی برخوردار مُوشه.