کِتابِ یوئیل نَبی

فصلِ اوّل

اِعلانِ مجازات

۱کلامِ خُداوند که دَ یوئیل باچِه پِتُوئیل نازِل شُد اینی اَسته:

۲اَی رِیش سفیدا، اِی ره بِشنَوِید

و اَی تمامِ باشِنده های سرزمی، گوش بِگِیرِید!

آیا امی رقم یگ چِیز دَ روزای ازشُمو

یا دَ روزای بابه‌کَلونای شُمو رُخ دَده؟

۳دَزی باره دَ بچکِیچای خُو نقل کُنِید

و بیلِید که بچکِیچای شُمو دَ بچکِیچای خُو نقل کُنه

و بچکِیچای ازوا دَ نسلِ دِیگه.

۴چِیزی که از مور باقی مُومَنه،

اُو ره مَلَخ مُوخوره،

چِیزی که از مَلَخ باقی مُومَنه،

اُو ره اوخلَی مُوخوره

و چِیزی که از اوخلَی باقی مُومَنه،

اُو ره کِرم مُوخوره.

۵اَی آدمای نشه، بیدار شُنِید و چخرا کنِید،

و اَی تمامِ شراب خورا،

بخاطرِ شِیرِه انگُور ناله کنِید،

چراکه از دان شُمو گِرِفته شُده.

۶چُون یگ مِلَّت دَ سرزمِین مه هُجُوم اَوُرده

یگ مِلَّتِ قَوی و بےحِساب؛

دَندونای ازوا دَندونای شیر اَسته

و نیش‌های ازوا نیش‌های شیرِ ماده.

۷اُونا تاک‌های انگُور مَره خراب کده

و دِرختای انجِیر مَره از بَین بُرده،

پوستای ازوا ره کامِلاً کنده تاه اَندخته

و شاخچه های ازوا لُچ-و-سفید شُده.

۸رقمِ دُختری که شُوی شی دَ جوانی شی مُومُره و پلاس مُوپوشه،

ماتَم بِگِیر.

۹هدیِه غَلّه-و-دانه و هدیِه وُچی کدَنی

از خانِه خُداوند قَطع شُده؛

پیشوایونی که خِدمتگارِ خُداوند اَسته،

ماتَم مُونه.

۱۰زمِینا از بَین رفته

و زمی ماتَم مُوکُنه،

چراکه غَلّه-و-دانه نابُود شُده،

شِیرِه انگُور خُشک شُده

و روغونِ زَیتُون بند شُده.

۱۱اَی دیغونو، خجِل شُنِید

و اَی باغوانا، ناله کنِید،

بَلدِه گندُم و جَو ناله کنِید،

چراکه حاصِلِ زمی از بَین رفته.

۱۲تاک‌های انگُور خُشک شُده

و دِرختای انجِیر پژمُرده شُده،

اَرے، اَنار، خُرما، سیو

و تمامِ دِرختای زمی خُشک شُده؛

دَ حقِیقت خوشی بَنی آدم خُشک شُده.

دعوَت بَلدِه ناله و فریاد دَ حُضُورِ خُداوند

۱۳اَی پیشوایو پلاس پوشِیده ماتَم بِگِیرِید؛

اَی خِدمتگارای قُربانگاه، ناله کنِید.

اَی خِدمتگارای خُدای مه،

بیِید و شاو ره دَ پلاس تیر کنِید،

چراکه هدیِه غَلّه-و-دانه و هدیِه وُچی کدَنی

دَ خانِه خُدای شُمو اَوُرده نَمُوشه.

۱۴یگ روز ره بَلدِه روزه تقدِیس کنِید

و یگ مجلِسِ مُقَدَّس برگُزار کنِید.

رِیش سفیدا و تمامِ باشِنده های سرزمی ره

دَ خانِه خُداوند، خُدای خُو جَم کنِید

و دَ پیشِ خُداوند ناله-و-فریاد کنِید.

۱۵وای دَ حال مو دَ امزُو روز!

چُون روزِ خُداوند نزدِیک اَسته

و رقمِ نابُودی از طرفِ قادِرِ مُطلَق مییه.

۱۶آیا خوراکه دَ پیشِ نظر مو قَطع نَشُد،

امچُنان خوشی و خوشحالی از خانِه خُدای مو؟

۱۷تُخم‌ها دَ زیرِ قُلوخ‌های زمی خُشک شُد،

دَیخانه‌ها بیرو شُد و کنڈُوها خراب شُد،

چراکه غَلّه-و-دانه وجُود نَدره.

۱۸حَیوانا چِیقَس ناله مُونه!

گَله‌های گاوو سرگردو یَه،

چراکه اُونا هیچ علَفچَر نَدره؛

رمه‌های گوسپندو ام دَ حالِ تَلَف شُدو یَه.

۱۹اَی خُداوند، ما دَ پیشِ ازتُو ناله-و-فریاد مُونُم،

چُون آتِش علَفچَر‌های بیابو ره قُورت کده

و اَلَنگه‌های آتِش تمامِ دِرختای دَشت-و-صحرا ره سوختَنده.

۲۰حتیٰ حَیوانای وَحشی دَ پیش تُو ناله-و-فریاد مُونه،

چراکه جوی‌های آو خُشک شُده

و آتِش علَفچَر‌های بیابو ره سوختَنده.