Afghan Bibles
English · دری · پښتو

خَزانِه گوھربارِ - ضَرب اُلمَثَل ھای - سُلَیمان پادشاه

بَخشِ ۳

۱باچِه مه، تعلِیم مَره پُرمُشت نَکُو

و احکام مَره دَ دِل خُو نِگاه کُو،

۲چراکه اُونا عُمر تُو ره دِراز مُونه

و دَز تُو صُلح و سلامَتی مُوبَخشه.

۳رَحمت و راستی ره ھرگِز از دِست نَدی،

بَلکِه اُونا ره دَ گردون خُو اَوزو کُو

و دَ وَرَقِ دِل خُو نوِشته کُو.

۴اگه اِی رقم بُکُنی

ام خُدا از تُو راضی مُوشه و ام بَنده.

۵قد تمامِ دِل خُو دَ خُداوند تَوَکُّل کُو

و دَ عقلِ خود خُو تکیه نَکُو.

۶دَ تمامِ راه ھای خُو خُدا ره دَ نظر بِگِیر

و اُو راه ھای تُو ره اَوار مُونه.

۷خود ره حَکِیم و دانا فِکر نَکُو؛

از خُداوند بِتَرس و از بَدی دُوری کُو.

۸اِی چِیزا بَلدِه جان تُو سلامَتی مِیدیه

و دَ اِستُغونای تُو طاقت و تازَگی مُوبَخشه.

۹قد دارایی خُو خُداوند ره اِحتِرام کُو،

از اوّلِین حاصِلات خُو بَلدِه ازُو تقدِیم کُو.

۱۰اُو غَیت دَی‌خانه های تُو پُر از نِعمت مُوشه

و کُوزه ھای تُو از شرابِ تازِه انگُور پُر شُده لَبریز مُوشه.

۱۱باچِه مه، اِصلاح-و-تربیِه خُداوند ره رَد نَکُو

و سرزنِشِ ازُو ره خار حِساب نَکُو،

۱۲چراکه خُداوند ھر کسی ره که دوست دَشته بَشه، سرزنِش مُونه،

امُو رقمِ که یگ آته باچِه دوست دَشتنی خُو ره سرزنِش کده اِصلاح مُونه.

۱۳نیک دَ بَختِ کسی که حِکمَت ره پَیدا کُنه

و نیک دَ بَختِ آدمِ که دانایی و بِینایی ره حاصِل کُنه،

۱۴چُون فایدِه شی از فایدِه تُجارَتِ نُقره کده بِهتر

و از مَنفَعتِ طِلّا کده خُوبتَر اَسته.

۱۵اَرزِشِ حِکمَت از دانه ھای قِیمَتی کده کَلو اَسته،

و ھر چِیزی که تُو دَزُو شَوق دَشته بَشی قد حِکمَت برابر نَمُوشه.

۱۶دِرازی عُمر دَ دِستِ راست شی،

و دَولَت و جلال دَ دِستِ چَپ شی اَسته.

۱۷راه ھای حِکمَت، راه ھای خوشی یَه،

و تمامِ مَسِیر ھای شی صُلح و سلامَتی اَسته.

۱۸بَلدِه کسای که اُو ره دَ دِست میره، اُو یگ دِرختِ حَیات اَسته،

و کسای که خود ره دَزُو بِچَسپَنه، اُونا خوشبَخت مُوشه.

۱۹خُداوند تَوَسُطِ حِکمَت خُو پایسَنگِ زمی ره ایشت

و قد عقل و دانایی خُو آسمونا ره تَیار کد.

۲۰اُو دَ وسِیلِه عِلم خُو از چُقُوری ھای زمی آو ره جاری کد

و از آوُر ھا بارِش بارَند.

۲۱باچِه مه، نَه ایل که امی چِیزا از نظر تُو دُور شُنه؛

حِکمَت و عقل و دانایی ره خُوب حِفظ کُو.

۲۲اُونا بَلدِه جان تُو زِندگی

و بَلدِه گردون تُو زِینَت اَسته.

۲۳پس تُو دَ صُلح و اَمنیَت دَ راهِ خُو موری

و پای پیچَلَک نَمُوخوری.

۲۴وختِیکه دِراز مِیکشی راحَت و بِدُونِ ترس اَستی

و غَیتِیکه خاو مُوکُنی خاو تُو شِیرِین اَسته.

۲۵پس از بَلای ناگھانی ترس نَخور،

و نَه ام از تَباھی که اولغه​تله دَ سرِ بَدکارا نازِل مُوشه،

۲۶چراکه خُداوند تکیه​گاهِ تُو اَسته

و پای تُو ره از دام نِگاه مُونه.

۲۷دَ حالِ که قُدرت دَری و خُوبی از دِست تُو مییه،

از کسی که حقدار شی اَسته، دِریغ نَکُو.

۲۸اگه ھَمسایِه تُو پُشتِ یَگو چِیز مییه و امُو چِیز ره تُو دَری،

دَز شی نَگوی که ”بُرو، صَباح بیه، که تُو ره بِدُم.“

۲۹دَ ضِدِ ھمسایه خُو که دَ اِعتمادِ کامِل دَ پالُوی تُو زِندگی مُونه،

قَصدِ بَد نَکُو.

۳۰قد کسی که دَز تُو بَدی نَکده بے​دَلِیل جنجال نَکُو.

۳۱قد آدمِ ظالِم ھمچِشمی نَکُو

و ھیچ کُدَم از راه ھای شی ره اِنتِخاب نَکُو،

۳۲چراکه خُداوند از آدمای کَجرَو بَد مُوبَره،

مگم بَلدِه آدمای صادِق اُو راز خُو ره بَرمَلا مُونه.

۳۳لعنتِ خُداوند دَ سرِ خانِه بَدکارا اَسته

مگم بَرکت و رَحمت شی دَ بَلِه جایدادِ آدمای نیک.

۳۴خُداوند رِیشخَند​گَرا و لَوڈه ھا ره مَسخَره مُونه،

مگم آدمای بے​کِبر ره فَیض و بَرکت مِیدیه.

۳۵آدمای حَکِیم و دانا صاحِبِ آبرُو و عِزَت مُوشه،

لیکِن مردُمای اَبله و بےعقل رَسوا و شرمِنده.