کِتابِ زِکریا نَبی
فصلِ چارُم
رویای پنجُم: چِراغدان و دُو دِرختِ زَیتُون
۱اوخته ملایکِه که قد ازمه توره مُوگُفت پس اَمَد و مَره رقمی که یگ نفر ره از خاو بیدار مُونی بیدار کد ۲و دَز مه گُفت: ”چِیزخیل مِینگری؟“ما گُفتُم: ”یگ چِراغدان ره مِینگرُم که کامِلاً از طِلّا اَسته و بَلِه سر شی تیلدانی قرار دَره؛ دَ بَلِه چِراغدان هفت چِراغ اَسته و هفت نوله، یگ نوله بَلدِه هر چِراغ که دَ سر شی اَسته. ۳دَ پالُوی شی دُو دِرختِ زَیتُون اَسته، یگ شی دَ طرفِ راستِ تیلدانی و دِیگِه شی دَ طرفِ چَپ شی.“ ۴ما دَ ملایکِه که قد مه گپ مِیزَد گُفتُم: ”اَی بادار مه، اَمیا چی اَسته؟“ ۵و ملایکِه که قد مه گپ مِیزَد دَ جواب مه گُفت: ”آیا تُو نَمِیدَنی که اَمیا چی اَسته؟“ما گُفتُم: ”نَه، بادار مه.“
۶اوخته اُو دَ جواب مه گُفت: ”اِی کلامِ خُداوند بَلدِه زِروبابِل اَسته: ’نَه دَ وسِیلِه قُدرتِ نِظامی و نَه دَ وسِیلِه قُوَتِ اِنسان، بَلکِه دَ وسِیلِه روحِ ازمه کامیاب مُوشی.‘ اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۷اَی کوهِ کٹه، تُو چی اَستی؟ تُو دَ پیشِ رُوی زِروبابِل اَوار مُوشی؛ اُو سنگِ تکمِیل شُدونِ خانِه خُدا ره پیش میره و مردُم چِیغ زَده مُوگیه، ’خُداوند اِی ره نیک و مُبارک کُنه!‘“
۸کلامِ خُداوند بسم دَز مه اَمَد و گُفت: ۹”دِستای زِروبابِل تادَوِ امزی خانه ره ایشت و دِستای ازُو اِی ره تَکمِیل مُونه.“ وختی اِی کار شُد، شُمو مِیدَنِید که خُداوندِ لَشکرها مَره دَ پیش شُمو رَیی کده.
۱۰ ملایکه اِدامه دَده گُفت: ”کسای که شُروعِ چِیزای ریزه ره خار-و-حَقِیر حِساب مُونه، وختی تارِ رجه و شاقُول ره دَ دِستِ زِروبابِل بِنگره، خوشحالی مُونه. امی هفت، چِیمای خُداوند اَسته که دَ تمامِ زمی دَ گردِش اَسته.“
۱۱اوخته ما دَزُو گُفتُم: ”اِی دُو دِرختِ زَیتُون که دَ طرفِ راست و طرفِ چَپِ چِراغدان قرار دَره چِیزخیل اَسته؟“ ۱۲و ما بسم دَزُو گُفتُم: ”اِی دُو شاخچِه دِرختِ زَیتُون که از نولههای طِلّایی روغو مِیریزَنه، چِیزخیل اَسته؟“ ۱۳اُو دَز مه گُفت: ”آیا تُو نَمِیدَنی که اَمیا چی اَسته؟“ما گُفتُم: ”نَه، بادار مه.“ ۱۴اوخته اُو گُفت: ”اَمیا دُو مَسَح شُده اَسته که دَ حُضُورِ خُداوندِ تمامِ زمی ایسته مُوشه.“