کِتابِ زِکریا نَبی
فصلِ پنجُم
رویای شَشُم: طوماری که پَرواز مُونه
۱ما بسم سُون باله توخ کدُم و یگ طومار ره که دَ حالِ پَرواز بُود دِیدُم. ۲و ملایکه دَز مه گُفت: ”چِیزخیل مِینگری؟“ما گُفتُم: ”یگ طومار ره مِینگرُم که دَ حالِ پَرواز اَسته؛ دِرازی شی بِیست توغَی اَسته و بَر شی دَه توغَی.“ ۳اوخته اُو دَز مه گُفت: ”اِی پُر از لعنت اَسته که دَ تمامِ رُوی زمی موره، چُون هرکسی که دُزی کُنه دَ مُطابِقِ نوِشتِه یگ رُوی طومار گُم-و-گُل مُوشه و هرکسی که قَسمِ دروغ بُخوره دَ مُطابِقِ نوِشتِه دِیگه رُوی شی گُم-و-گُل مُوشه. ۴خُداوندِ لَشکرها مُوگیه، ’ما اُو ره رَیی مُونُم و اُو دَ خانِه دُز و دَ خانِه هرکسی که دَ نامِ ازمه قَسمِ دروغ بُخوره داخِل مُوشه و دَ مَنِه امزُو خانه جای-دَ-جای شُده اُو ره قد چیوها و سنگای شی از بَین مُوبره.‘“
رویای هفتُم: خاتُو دَ مَنِه مَنَک
۵دَ امزُو غَیت ملایکِه که قد مه گپ مِیزَد پیش اَمَده دَز مه گُفت: ”سُون باله توخ کُو و بِنگر که چِیزخیل بُرو مییه.“ ۶ما پُرسان کدُم: ”اِی چی اَسته؟“اُو گُفت: ”اِی یگ مَنَک اَسته که بُرو مییه.“و گُفت: ”اِی اعمالِ ازوا دَ تمامِ زمی اَسته.“
۷اوخته سرپوشِ سُربی مَنَک باله شُد و یگ خاتُو دَ مَنِه شی شِشته بُود. ۸و اُو گُفت: ”اِی شرارَت اَسته.“و اُو امُو خاتُو ره پس دَ مَنِه مَنَک چِقی کد و سرپوشِ سُربی ره دَ دان شی ایشت.
۹دَ امزُو غَیت سُون باله توخ کدُم و دِیدُم که دُو خاتُو پیش مییه و باد دَ بالهای ازوا اَسته. بالهای ازوا رقمِ بالهای لَگلَگ بُود و اُونا مَنَک ره باله کده دَ مینکلِ زمی و آسمو بُرد.
۱۰ما دَ ملایکِه که قد مه گپ مِیزَد گُفتُم: ”اُونا مَنَک ره کُجا مُوبره؟“ ۱۱اُو دَز مه گُفت: ”دَ سرزمِین شِنعار مُوبره تا بَلدِه شی یگ خانه آباد کُنه و غَیتِیکه خانه آماده شُد، اُو ره دَ اُونجی دَ جایگاهِ شی قرار بِدیه.“