کِتابِ زِکریا نَبی
فصلِ شَشُم
رویای هشتُم: چار گاڈی جنگی
۱ما بسم سُون باله توخ کدُم و دِیدُم که چار گاڈی جنگی از مینکلِ دُو کوه مییه و امُو کوهها کوههای برونزی بُود. ۲دَ گاڈی جنگی اوّل اَسپهای سُرخ، دَ گاڈی جنگی دوّم اَسپهای سیاه، ۳دَ گاڈی جنگی سِوّم اَسپهای سفید و دَ گاڈی جنگی چارُم اَسپهای خالتُو بسته بُود؛ پگ شی اَسپهای قَوی. ۴اوخته ما دَ ملایکِه که قد مه گپ مِیزَد گُفتُم: ”اَی بادار مه، اَمیا چی اَسته؟“ ۵ملایکه دَ جواب مه گُفت: ”اَمیا چار روحِ آسمو اَسته که بعد از ایسته شُدو دَ حُضُورِ خُداوندِ تمامِ زمی بُرو موره. ۶ گاڈی جنگی که اَسپهای سیاه دَره سُون سرزمِینِ شمال موره و اَسپهای سفید از پُشتِ ازوا؛ و اَسپهای خالتُو سُون سرزمِینِ جنُوب موره.“ ۷وختی امُو اَسپهای قَوی بُرو اَمَد، اُونا بےقرار بُود که بوره و دَ زمی گشت بِزنه. و اُو گُفت: ”بورِید و دَ زمی گشت بِزنِید.“پس اُونا دَ زمی گشت زَد. ۸اوخته اُو دَ آوازِ بِلند دَز مه گُفت: ”توخ کُو، اُونای که سُون سرزمِین شمال رفت، قار مَره دَ سرزمِینِ شمال تاه شَند.“
تاجِ یهوشُعَ
۹کلامِ خُداوند دَز مه اَمَده گُفت: ۱۰”از اسِیرای که از بابُل اَمده، یعنی از حِلدای، طوبیا و یِدَعیا نُقره و طِلّا بِگِیر و دَ امزُو روز دَ خانِه یوشیا باچِه صِفَنیا بورُو ۱۱و امُو هدیه ره ام قد خُو بُبر. اوخته یگ تاج جور کُو و اُو ره دَ سرِ پیشوای بُزُرگ یهوشُعَ باچِه یهوصادق بیل ۱۲و دَزُو بُگی که خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’اینه، مَردی که نام شی «شاخچه» اَسته؛ اُو از جای خُو نَوده مِیزَنه و خانِه خُداوند ره آباد مُوکُنه. ۱۳ اَرے، اُو خانِه خُداوند ره آباد مُونه و اُو صاحِبِ شِکوه-و-جلال مُوشه و دَ تَخت خُو شِشته حُکمرانی مُوکُنه؛ اُو دَ عِنوانِ پیشوا دَ بَلِه تَخت خُو مُستَقر اَسته و هماهنگی بَینِ هر دُو مقام ره حِفظ مُونه.‘ ۱۴امُو تاج بَلدِه حِلِم، طوبیا، یِدَعیا و حین باچِه صِفَنیا دَ عِنوانِ یادگاری دَ خانِه خُداوند مُومَنه. ۱۵کسای که دُور اَسته مییه و کومَک مُونه که خانِه خُداوند آباد شُنه.“ وختی اِی کار شُد شُمو مِیدَنِید که خُداوندِ لَشکرها مَره دَ پیش شُمو رَیی کده. اِی واقِع مُوشه اگه شُمو از آوازِ خُداوند، خُدای خُو قد جان-و-دِل اِطاعَت کنِید.