کِتابِ صِفَنیا نَبی
فصلِ دوّم
قضاوَت دَ بَلِه یهُودا
۱اَی مِلَّتِ بےشَرم،
جَم شُده یگجای شُنِید،
۲پیش ازی که حُکمِ مَجازات بییه
و دَ امزُو روز شُمو رقمِ کاهِ دَمِ باد بُرده شُنِید؛
پیش ازی که شِدَّتِ قارِ خُداوند
دَ بَلِه شُمو بییه؛
پیش ازی که روزِ غَضَبِ خُداوند
دَ بَلِه شُمو بییه.
۳خُداوند ره طلب کنِید، اَی پگِ آدمای فروتنِ زمی
که احکامِ ازُو ره دَ جای میرِید؛
عدالت ره طلب کنِید و دَ طلبِ فروتن شُدو بَشِید؛
دَ امزی رقم شاید بِتنِید
که دَ روزِ غَضَبِ خُداوند دَ پناهِ ازُو تاشه شُنِید.
قضاوَت دَ بَلِه فَلَسطِین
۴اینه، غَزه ایله مُوشه
و اَشقِلون یگ بیرَنه مُوشه؛
مردُمِ اَشدود دَ وختِ چاشت از شار خُو هَی مُوشه
و عِقرون رِیشهکن مُوشه.
۵وای دَ حالِ ازشُمو مِلَّتِ کریتیها
که باشِندههای بغلِ دریا اَستِید!
اَی کِنعان، اَی سرزمِینِ فَلَسطِینیا
کلامِ خُداوند دَ ضِد شُمو اَسته؛
و ما شُمو ره دَ اندازِه تباه مُونُم
که هیچ باشِنده دَز شُمو باقی نَمَنه.
۶بغلای دریا علفچرها و جای چوپونو مُوشه
و قوتونِ گوسپندو.
۷بغلِ دریا مُلکیَتِ باقیمَندههای
خانَوارِ یهُودا مُوشه
که گَلههای ازوا دَ اُونجی مِیچَره
و اُونا دَ وختِ شاو
دَ خانههای اَشقِلون خاو مُونه.
چُون خُداوند، خُدای ازوا دَ فِکرِ ازوا اَسته
و خوشبَختی ازوا ره پس میره.
قضاوَت دَ بَلِه موآب و عمون
۸”ما طعنِه موآب
و دَو-و-دشنامِ عمونیا ره شِنِیدُم
که اُونا چِطور قَوم مَره طعنه دَد
و بخاطرِ گِرِفتون سرحدای ازوا اِفتخار کد.“
۹امزی خاطر خُداوندِ لشکرها،
خُدای اِسرائیل مُوگیه:
”موآب رقمِ سَدُوم مُوشه
و عمون رقمِ عموره،
جای خارها و چُقُوریهای نَمَک
و یگ بیرَنِه اَبَدی.
باقِیمندِه قَوم مه اُونا ره غارَت مُونه
و نِجات یافتههای مِلَّت مه اُونا ره تَصَرُف مُوکُنه.“
۱۰اِی بخاطرِ کِبر-و-غرُورِ ازوا دَ بَلِه ازوا مییه،
چراکه اُونا قَومِ خُداوندِ لشکرها ره رِیشخَند زَد
و دَ بَلِه ازوا خود ره کٹه کٹه کد.
۱۱خُداوند ترس ره دَ بَلِه ازوا قرار مِیدیه،
چراکه اُو تمامِ خُدایونِ زمی ره دَ هیچ برابر مُونه
و پگِ مِلَّتها که دَ ساحِلای دریا اَسته
هر کُدَم شی از جای خُو اُو ره سَجده مُوکُنه.
قضاوَت دَ بَلِه کُوش
۱۲”اَی مردُمِ کُوش،
شُمو ام قد شمشیر مه کُشته مُوشِید.“
قضاوَت دَ بَلِه آشُور
۱۳ خُداوند دِست خُو ره دَ خِلافِ شمال دِراز مُونه
و آشُور ره تَباه مُوکُنه؛
اُو نینوا ره یگ بیرَنه جور مُونه،
یگ زمِینِ خُشک رقمِ بیابو.
۱۴گَلهها و تمامِ جانوَرای رقم رقم
دَ مینکلِ نینوا خاو مُونه؛
قوطو و بُوم
شاو ره دَ بَلِه سرستُونیهای شی تیر مُونه؛
آوازِ بِلندِ ازوا از کِلکِینا مییه،
خرابی دانِ درگههای شی ره مُوپوشَنه
و چیوهای سَرو شی لُچ مُوشه.
۱۵اِی امُو شارِ مغرُور اَسته
که مردُم شی دَ اَمنیَت زِندگی مُوکد؛
اُو قد خود خُو مُوگُفت:
”تنها ما اَستُم و دِیگه هیچ کس نِییه.“
اِی چِطور بیرو شُده
و جای خاوِ حَیوانای وَحشی شُده!
هر کسی که از پالُوی شی تیر شُنه
رِیشخَند مُونه و دِست خُو ره تکان مِیدیه.