کِتابِ صِفَنیا نَبی

فصلِ سِوّم

آیندِه اورُشَلیم

۱وای دَ حالِ شارِ سرکَش، نَجِس

و ظُلم کُنِنده!

۲اُو هیچ گپ ره نَمِیشنَوه

و اِصلاح شُدو ره قبُول نَمُونه.

اُو دَ خُداوند تَوَکُل نَمُوکُنه

و دَ خُدای خُو نزدِیک نَمُوشه.

۳کٹه‌کَلونای ازُو دَ مَنِه شی مِثلِ شیرای غُران اَسته؛

قاضی‌های شی مِثلِ گُرگای شاو

که تا صُبح هیچ چِیز ره باقی نَمیله.

۴اَنبیای شی مردُمای بےپَروا و خیانَتکار اَسته؛

پیشوایون شی چِیزای مُقَدَّس ره بےحُرمَت مُونه

و شریعت ره تَی پای مُوکُنه.

۵خُداوند دَ مَنِه شی عادِل اَسته

و بَدی نَمِیرَسَنه.

اُو هر صُبح قضاوَت خُو ره بَرمَلا مُونه

و غَفلَت نَمُونه؛

لیکِن آدمِ بےاِنصاف شَرم ره نَمُوفامه.

۶”ما مِلَّت‌ها ره نابُود کدیم

و بُرج‌های ازوا خراب شُده؛

ما کوچه‌های ازوا ره بیرو کدیم

تا هیچ کس ازوا تیر نَشُنه؛

شارای ازوا تَباه شُده

و بِدُونِ مردُم و بِدُونِ باشِنده‌ها مَنده.

۷ما دَ شار گُفتُم:

’تُو حتماً از مه مِیترسی

و اِصلاح شُدو ره قبُول مُونی!

اوخته جای بُود-و-باشِ مردُم تُو تَباه نَمُوشه

و تمامِ چِیزای ره که دَ بَلِه تُو اَوُردَنی اَستُم، نَمیرُم.‘

لیکِن اُونا قد تمامِ قُدرت

اعمال خُو ره دِیگه ام فاسِد کد.“

۸پس آلی خُداوند مُوگیه:

”مُنتَظِرِ ازمه بَشِید

تا روزی که ما باله شُده دَ خِلاف شُمو شاهِدی مِیدیُم!

چُون ما فَیصَله کدیم که مِلَّت‌ها ره جَم کنُم

و مَملَکَت‌ها ره یگجای کنُم

تا غَضَب خُو و تمامِ شِدَّتِ قار خُو ره

دَ بَلِه ازوا بِریزَنُم،

چُون دَ آتِشِ غَیرَت مه

تمامِ زمی دَر مِیگِیره.

۹اوخته ما زِبونِ قَوم‌ها ره تبدِیل کده دَزوا زِبونِ پاک مِیدیُم

تا پگِ ازوا نامِ خُداوند ره بِگِیره

و دَ یگ دِل اُو ره خِدمت کُنه.

۱۰از اُو طرفِ دریاچه‌های کُوش

پرَستِش کُنِنده‌های مه، یعنی مردُمِ تِیت‌پَرَک شُدِه مه

بَلدِه مه هدیه میره.

۱۱دَ امزُو روز، اَی اورُشَلیم، تُو بخاطرِ تمامِ اعمال خُو

که دَ ضِد مه گُناه کدے، شرمِنده نَمُوشی،

چُون تا اُو زمان کسای ره که مَستِ کِبر-و-غرُور اَسته

از مینکل تُو دُور مُونُم

و تُو دِیگه دَ کوهِ مُقَدَّس مه مغرُور نَمُوشی.

۱۲ما دَ مینکل تُو

یگ قَومِ عاجِز و مُسکِین ره باقی میلُم

و اُونا دَ نامِ خُداوند تَوَکُل مُونه.

۱۳باقی‌مَندِه اِسرائیل شرارَت نَمُونه

و دروغ نَمُوگیه

و نَه ام دَ دان‌های ازوا زِبونِ چَلباز پَیدا مُوشه،

چُون اُونا مُوخوره و خاو مُونه

و هیچ کس اُونا ره نَمِیتَرسَنه.“

۱۴اَی دُخترِ صَهیون، بَیت بِخان؛

اَی اِسرائیل، چِیغ بِزَن!

اَی دُخترِ اورُشَلیم،

قد تمامِ دِل خُو خوشی و خوشحالی کُو!

۱۵خُداوند قضاوَت ره از بَلِه تُو دُور کده

و دُشمَنای تُو ره پس تاو دَده.

خُداوند، پادشاهِ اِسرائیل دَ مینکل تُو اَسته

و تُو دِیگه از بَلا-و-مُصِیبت ترس نَمُوخوری.

۱۶دَ امزُو روز دَ اورُشَلیم گُفته مُوشه:

”اَی صَهیون، ترس نَخور؛

نَیل که دِستای تُو سُست شُنه.

۱۷خُداوند، خُدای تُو دَ مینکل تُو اَسته،

مُبارِزِ قُدرتمَند که نِجات مِیدیه؛

اُو بخاطر تُو خوشی کَلو مُونه

و تُو ره دَ وسِیلِه مُحَبَت خُو آرامِش مِیدیه؛

اُو بخاطر تُو قد سرُود‌ها خوشی مُوکُنه.

۱۸ اَی صَهیون، کسای که دَز تُو تعلُق دَره

و بخاطرِ برگُزار نَکدونِ عِیدها غَمگی اَسته

ما اُونا ره جَم مُونُم

تا اِی شرمِندَگی دَ بَلِه ازوا بارِ گِرَنگ نَبَشه.

۱۹دَ امزُو زمان ما قد تمامِ کسای که دَ بَلِه تُو ظُلم کده

حِساب-و-کِتاب مُونُم؛

ما لَنگا ره نِجات مِیدیُم

و هَی شُده‌ها ره جَم مُوکنُم.

ما شَرمِ ازوا ره دَ تمامِ زمی دَ عِزَت-و-اِحترام تَبدِیل مُونُم

و اُونا ره صاحِبِ نام-و-نِشان مُوکنُم.

۲۰دَ امزُو زمان ما شُمو ره پس میرُم؛

و غَیتِیکه شُمو ره جَم مُونُم

ما شُمو ره دَ مینکلِ تمامِ قَوم‌های زمی

صاحِبِ نام-و-نِشان و عِزَت-و-اِحترام مُونُم،

دُرُست وختِیکه ما خوشبَختی‌های شُمو ره

دَ پیشِ نظر شُمو پس میرُم.“

اِی ره خُداوند مُوگیه.