کِتابِ صِفَنیا نَبی
فصلِ سِوّم
آیندِه اورُشَلیم
۱وای دَ حالِ شارِ سرکَش، نَجِس
و ظُلم کُنِنده!
۲اُو هیچ گپ ره نَمِیشنَوه
و اِصلاح شُدو ره قبُول نَمُونه.
اُو دَ خُداوند تَوَکُل نَمُوکُنه
و دَ خُدای خُو نزدِیک نَمُوشه.
۳کٹهکَلونای ازُو دَ مَنِه شی مِثلِ شیرای غُران اَسته؛
قاضیهای شی مِثلِ گُرگای شاو
که تا صُبح هیچ چِیز ره باقی نَمیله.
۴اَنبیای شی مردُمای بےپَروا و خیانَتکار اَسته؛
پیشوایون شی چِیزای مُقَدَّس ره بےحُرمَت مُونه
و شریعت ره تَی پای مُوکُنه.
۵خُداوند دَ مَنِه شی عادِل اَسته
و بَدی نَمِیرَسَنه.
اُو هر صُبح قضاوَت خُو ره بَرمَلا مُونه
و غَفلَت نَمُونه؛
لیکِن آدمِ بےاِنصاف شَرم ره نَمُوفامه.
۶”ما مِلَّتها ره نابُود کدیم
و بُرجهای ازوا خراب شُده؛
ما کوچههای ازوا ره بیرو کدیم
تا هیچ کس ازوا تیر نَشُنه؛
شارای ازوا تَباه شُده
و بِدُونِ مردُم و بِدُونِ باشِندهها مَنده.
۷ما دَ شار گُفتُم:
’تُو حتماً از مه مِیترسی
و اِصلاح شُدو ره قبُول مُونی!
اوخته جای بُود-و-باشِ مردُم تُو تَباه نَمُوشه
و تمامِ چِیزای ره که دَ بَلِه تُو اَوُردَنی اَستُم، نَمیرُم.‘
لیکِن اُونا قد تمامِ قُدرت
اعمال خُو ره دِیگه ام فاسِد کد.“
۸پس آلی خُداوند مُوگیه:
”مُنتَظِرِ ازمه بَشِید
تا روزی که ما باله شُده دَ خِلاف شُمو شاهِدی مِیدیُم!
چُون ما فَیصَله کدیم که مِلَّتها ره جَم کنُم
و مَملَکَتها ره یگجای کنُم
تا غَضَب خُو و تمامِ شِدَّتِ قار خُو ره
دَ بَلِه ازوا بِریزَنُم،
چُون دَ آتِشِ غَیرَت مه
تمامِ زمی دَر مِیگِیره.
۹اوخته ما زِبونِ قَومها ره تبدِیل کده دَزوا زِبونِ پاک مِیدیُم
تا پگِ ازوا نامِ خُداوند ره بِگِیره
و دَ یگ دِل اُو ره خِدمت کُنه.
۱۰از اُو طرفِ دریاچههای کُوش
پرَستِش کُنِندههای مه، یعنی مردُمِ تِیتپَرَک شُدِه مه
بَلدِه مه هدیه میره.
۱۱دَ امزُو روز، اَی اورُشَلیم، تُو بخاطرِ تمامِ اعمال خُو
که دَ ضِد مه گُناه کدے، شرمِنده نَمُوشی،
چُون تا اُو زمان کسای ره که مَستِ کِبر-و-غرُور اَسته
از مینکل تُو دُور مُونُم
و تُو دِیگه دَ کوهِ مُقَدَّس مه مغرُور نَمُوشی.
۱۲ما دَ مینکل تُو
یگ قَومِ عاجِز و مُسکِین ره باقی میلُم
و اُونا دَ نامِ خُداوند تَوَکُل مُونه.
۱۳باقیمَندِه اِسرائیل شرارَت نَمُونه
و دروغ نَمُوگیه
و نَه ام دَ دانهای ازوا زِبونِ چَلباز پَیدا مُوشه،
چُون اُونا مُوخوره و خاو مُونه
و هیچ کس اُونا ره نَمِیتَرسَنه.“
۱۴اَی دُخترِ صَهیون، بَیت بِخان؛
اَی اِسرائیل، چِیغ بِزَن!
اَی دُخترِ اورُشَلیم،
قد تمامِ دِل خُو خوشی و خوشحالی کُو!
۱۵خُداوند قضاوَت ره از بَلِه تُو دُور کده
و دُشمَنای تُو ره پس تاو دَده.
خُداوند، پادشاهِ اِسرائیل دَ مینکل تُو اَسته
و تُو دِیگه از بَلا-و-مُصِیبت ترس نَمُوخوری.
۱۶دَ امزُو روز دَ اورُشَلیم گُفته مُوشه:
”اَی صَهیون، ترس نَخور؛
نَیل که دِستای تُو سُست شُنه.
۱۷خُداوند، خُدای تُو دَ مینکل تُو اَسته،
مُبارِزِ قُدرتمَند که نِجات مِیدیه؛
اُو بخاطر تُو خوشی کَلو مُونه
و تُو ره دَ وسِیلِه مُحَبَت خُو آرامِش مِیدیه؛
اُو بخاطر تُو قد سرُودها خوشی مُوکُنه.
۱۸ اَی صَهیون، کسای که دَز تُو تعلُق دَره
و بخاطرِ برگُزار نَکدونِ عِیدها غَمگی اَسته
ما اُونا ره جَم مُونُم
تا اِی شرمِندَگی دَ بَلِه ازوا بارِ گِرَنگ نَبَشه.
۱۹دَ امزُو زمان ما قد تمامِ کسای که دَ بَلِه تُو ظُلم کده
حِساب-و-کِتاب مُونُم؛
ما لَنگا ره نِجات مِیدیُم
و هَی شُدهها ره جَم مُوکنُم.
ما شَرمِ ازوا ره دَ تمامِ زمی دَ عِزَت-و-اِحترام تَبدِیل مُونُم
و اُونا ره صاحِبِ نام-و-نِشان مُوکنُم.
۲۰دَ امزُو زمان ما شُمو ره پس میرُم؛
و غَیتِیکه شُمو ره جَم مُونُم
ما شُمو ره دَ مینکلِ تمامِ قَومهای زمی
صاحِبِ نام-و-نِشان و عِزَت-و-اِحترام مُونُم،
دُرُست وختِیکه ما خوشبَختیهای شُمو ره
دَ پیشِ نظر شُمو پس میرُم.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
فصل قبلی
فصل بعدی