کتاب مزامیر

مزمور یکصد و سی و هفتم

سوگنامۀ تبعید شدگان

۱در کنار نهرهای بابل نشستیم و در آنجا گریه کردیم، چون سهیون را به یاد آوردیم. ۲چنگ و رباب خود را بر شاخه های درختان بید آویختیم. ۳زیرا کسانی که ما را به اسارت برده بودند، در آنجا از ما سرود خواستند و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی خواستند. زیرا می گفتند: «یکی از سرودهای سهیون را برای ما بخوانید.» ۴چگونه سرود خداوند را در زمین بیگانه بخوانیم؟ ۵اگر ترا ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من از کار بیفتد. ۶اگر ترا ای اورشلیم به یاد نیاورم و اگر تو را بر تمام خوشی ها ترجیح ندهم، آنگاه زبانم به کامم بچسپد.

۷ای خداوند، گفتار ادومیان را در روز مصیبت اورشلیم بیاد آور که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!» ۸ای بابل که تو ویران خواهی شد، خوشا به حال کسی که به تو جزا دهد چنانکه تو به ما جزا دادی! ۹خوشا به حال کسی که اطفال تو را بگیرد و ایشان را به صخره ها بزند.

فصل قبلی فصل بعدی