کِتابِ هوشِعَ نَبی
فصلِ یازدَهُم
مُحَبَتِ خُدا بَلدِه اِسرائیل
۱”وختِیکه اِسرائیل بَچکِیچه بُود، ما اُو ره رقمِ باچِه خُو دوست دَشتُم
و باچِه خُو ره از مِصر کُوی کدُم.
۲هر قدر کَلوتر اُونا ره سُون خُو کُوی کدُم،
امُو قدر کَلوتر اُونا از مه دُور رفت.
اُونا بَلدِه بُتهای بَعل قُربانی تقدِیم کد
و بَلدِه بُتهای تراش شُده بُخورِ خوشبُوی دُود کد.
۳ولے ما بُودُم که دَ اِفرایم راه رفتو ره یاد دَدُم
و اُو ره دَ بَلِه بازُوهای خُو باله کدُم،
لیکِن اُونا نَفامِید که ما اُونا ره غَمخوری کدُم؛
۴ما اُونا ره قد ریسپونای مِهربانی اِنسان
و بَندهای مُحَبَت سُون خُو کَش کدُم؛
ما دَزوا رقمِ کسای بُودُم
که یُوغ ره از گردونِ ازوا باله مُونه
و خَم شُده دَزوا خوراک مِیدیه.
۵اُونا دَ سرزمِینِ مِصر پس نَموره،
ولے پادشاهِ آشُور پادشاهِ ازوا مُوشه،
چراکه اُونا از پس اَمَدو سُون ازمه اِنکار کد.
۶شمشیر دَ شارای ازوا هُجُوم میره
و پُشت بَندهای درگه های شارای ازوا ره مَیده مُونه
و اُونا نقشههای ازوا ره باطِل مُونه.
۷قَوم مه تصمِیم گِرِفته که از مه رُوی بِگردَنه.
اگرچِه اُونا ره سُون خُدای مُتعال کُوی مُونه،
لیکِن از پگِ ازوا یگ شی ام باله نَمُوشه که بییه.
۸اَی اِفرایم، چِطور تُو ره از دِست بِدیُم؟
اَی اِسرائیل، چِطور تُو ره تسلِیم کنُم؟
چِطور مِیتنُم قد ازتُو رقمِ اَدمه رفتار کنُم؟
چِطور مِیتنُم که تُو ره رقمِ صَبوئِیم جور کنُم؟
دِل مه دَ درُون مه مِیتَپه
و تمامِ آرامِش مَره آتِش گِرِفته.
۹ما قارِ شَدِید خُو ره نَمیرُم
و اِفرایم ره بسم تَباه نَمُونُم،
چُون ما خُدا اَستُم، نَه اِنسان،
خُدای مُقَدَّس دَ مینکل شُمو؛
و ما قد غَضَب خُو نَمییُم.
۱۰اُونا از پُشتِ خُداوند موره
و اُو رقمِ شیر غُر مِیزَنه؛
وختِیکه اُو غُر مِیزَنه،
بچکِیچای شی از طرفِ غَرب لرزِیده مییه.
۱۱اُونا رقمِ مُرغَکو از مِصر
و رقمِ کَوترا از سرزمِین آشُور لرزِیده مییه.
ما اُونا ره دَ خانه های ازوا جای-دَ-جای مُونُم.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
گُناهِ قَوم
۱۲اِفرایم مَره قد دروغها محاصِره کده
و خانَوارِ اِسرائیل قد حیله-و-مَکر؛
لیکِن یهُودا هنوز قد خُدا قَدم مِیزنه،
قد خُدای مُقَدَّس که وفادار اَسته.