کِتابِ هوشِعَ نَبی
فصلِ دوّم
۱بِرارون خُو ره «عمی» بُگِید و خوارون خُو ره «روحامه.»
مجازات بخاطرِ بےوَفایی
۲دعوا کنِید، قد آبِه خُو دعوا کنِید،
چراکه اُو خاتُون مه نِییه
و ما شُوی شی نِیَستُم.
دعوا کنِید تا اُو فاحِشهگری خُو ره از رُوی خُو دُور کُنه
و زِناکاری خُو ره از قدِ پِستونای خُو؛
۳اگه نَه ما کالای شی ره بُر کده اُو ره لُچ مُونُم
و اُو ره رقمِ روزی که تَوَلُد شُدُد جور مُوکنُم.
ما اُو ره رقمِ بیابو جور کده
دَ زمِینِ خُشک تَبدِیل مُونُم
و از تُشنَگی مُوکُشُم.
۴ما دَ بَلِه بچکِیچای ازُو ام رَحم نَمُونُم،
چراکه اُونا بچکِیچای فاحِشهگری اَسته.
۵چُون آبِه ازوا فاحِشهگری کد؛
خاتُونی که اُونا دَ کَورِه شی بُود، رفتارِ بےشَرمانه کد.
چُون اُو قد خود خُو گُفت: ’ما از پُشتِ عاشُقای خُو مورُم؛
اُونا نان مَره، آو مَره، پاشُم مَره، کتان مَره،
روغون مَره و وُچی کدَنی مَره دَز مه مِیدیه.‘
۶امزی خاطر ما راهِ ازُو ره قد خارها بَند مُونُم
و دَ گِردِ ازُو دیوال آباد مُونُم تا راهِ خُو ره پَیدا نَتَنه.
۷اُو از دُمبالِ عاشُقای خُو مُودَوه،
لیکِن اُونا ره گِیر نَمُونه؛
اُو اُونا ره مُوپاله،
لیکِن اُونا ره پَیدا نَمِیتَنه.
اوخته قد خُو مُوگیه: ’ما باله شُده پس دَ پیشِ شُوی اوّلنِه خُو مورُم،
چُون اُو غَیت از آلی کده بَلدِه مه خُوبتَر بُود.‘
۸اُو نَمِیدَنِست که ما بُودُم
که دَزُو غَلّه و شراب و روغونِ زَیتُون دَدُم؛
و نُقره و طِلّای ره که ما بَلدِه شی پِرَیمو کدُم،
اُونا بَلدِه بُتِ بَعل اِستِفاده شُد.
۹امزی خاطر ما غَلِه خُو ره دَ وخت شی
و شراب خُو ره دَ فصل شی پس مِیگِیرُم
و پاشُم و کتان خُو ره که لُچی ازُو ره پوشَنده،
ازُو دُور مُونُم.
۱۰آلی ما شرمگاهِ ازُو ره
دَ پیشِ نظرِ عاشُقای شی بےپَرده مُونُم
و هیچ کس اُو ره از دِست مه خلاص کده نَمِیتَنه.
۱۱ما تمامِ خوشیهای شی ره بَند مُونُم:
عِیدها، ماههای نَو، روزای آرام
و تمامِ جشنهای تعیِین شُدِه شی ره.
۱۲ما تاکهای انگُور و دِرختای انجِیر شی ره تباه مُونُم،
که اُو دَ بارِه ازوا گُفتُد:
’اینَمیا مُزد مه اَسته
که عاشُقای مه دَز مه دَده.‘
ما اُونا ره جنگل جور مُونُم
و جانوَرای وَحشی اُونا ره مُوخوره.
۱۳ما اُو ره بخاطرِ روزای که بَلدِه بُتهای بَعل تعیِین کدُد، جَزا مِیدیُم،
بخاطرِ روزای که اُو بَلدِه ازوا بُخورِ خوشبُوی تقدِیم کد
و خود ره قد گوشوارهها و دِیگه گوش-و-گانِه خُو آرایش کده
از پُشتِ عاشُقای خُو رفت
و مَره پُرمُشت کد.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۱۴”باوجُودِ پگِ کارای شی، اینه، ما اُو ره مَلَم مُونُم
و اُو ره دَ بیابو میرُم
و قد ازُو تورای دِلشِین مُوگیُم.
۱۵چُون دَ اُونجی ما تاکهای انگُور شی ره دَزُو مِیدیُم
و درِّه عَخور ره درگِه اُمِید جور مُونُم.
دَ اُونجی اُو رقمِ روزای جوانی خُو
و رقمِ روزی که از سرزمِینِ مِصر بُرو اَمَد، از اَید مُوشه.“
۱۶خُداوند مُوگیه:
”دَ امزُو روز تُو دَز مه مُوگی، ’شُوی مه،‘
و مَره دِیگه ’بَعل مه،‘ کُوی نَمُونی.
۱۷چُون ما نامهای بُتهای بَعل ره از دان تُو دُور مُونُم
و نامهای ازوا دِیگه گِرِفته نَمُوشه.
۱۸دَ امزُو روز ما قد بَنی اِسرائیل و جانوَرای بیابو، مُرغَکوی هَوا و خزِنده های زمی
یگ عهد بسته مُونُم
و کَمو، شمشیر و جنگ ره
از سرزمِینِ ازوا گُم مُونُم
و باعِث مُوشُم که اُونا دَ صُلح-و-اَمنیَت خاو بوره.
۱۹ما تُو ره تا اَبَد دَ نام خُو مُونُم؛
ما تُو ره قد عدالت و اِنصاف
و قد مُحَبَت و رَحمت دَ نام خُو مُونُم.
۲۰ما تُو ره دَ وفاداری دَ نام خُو مُونُم
و تُو اِقرار مُونی که ما خُداوند اَستُم.“
۲۱خُداوند مُوگیه:
”دَ امزُو روز ما جواب مِیدیُم،
ما دَ درخاستِ آسمونا جواب مِیدیُم
و اُونا دَ درخاستِ زمی جواب مِیدیه؛
۲۲و زمی دَ نتِیجه غَلّه و شراب و روغو مِیدیه
و اُونا مُوگیه، ’خُدا کِشت مُونه.‘
۲۳ما اِسرائیل ره بَلدِه خود خُو دَ زمی کِشت مُونُم؛
ما دَ بَلِه «لو-روحامه» رَحم مُونُم
و دَ «لو-عمی» مُوگیُم، ’تُو قَوم مه اَستی؛‘
و اُونا مُوگیه، ’تُو خُدای مو اَستی.‘“