کِتابِ هوشِعَ نَبی
فصلِ نُهم
جَزای اِسرائیل
۱اَی اِسرائیل، خوشحالی نَکُو
و رقمِ دِیگه مِلَّتها پُر از خوشی نَبَش.
چُون تُو فاحِشهگری کده از خُدای خُو دُور شُدے.
تُو مُزدِ فاحِشهگری ره دَ هر خرموجای خوش دَری.
۲خرموجایها و چرخُشتهای انگُور دِیگه دَزوا خوراک نَمِیدیه
و شِیرِه انگُور دَ رُوی ازوا خُشک شُده.
۳اُونا دَ سرزمِینِ خُداوند باقی نَمُومَنه،
بَلکِه اِفرایم پس دَ مِصر موره
و دَ آشُور خوراکِ ناپاک مُوخوره.
۴اُونا هدیههای وُچی کدَنی شرابِ انگُور دَ خُداوند شیو نَمُونه
و قُربانیهای ازوا اُو ره خوش نَمُوکُنه.
قُربانیهای ازوا رقمِ نانِ ماتَمگِیرا اَسته
و هر کسی که ازوا بُخوره نَجِس مُوشه،
چُون نانِ ازوا بَلدِه رفعِ گُشنَگی ازوا اَسته
و دَ خانِه خُداوند اَوُرده نَمُوشه.
۵پس شُمو دَ روزای جشنهای تعیِین شُده
و دَ روزای عِیدهای خُداوند چِیز کار مُونِید؟
۶چُون حتیٰ اگه اُونا از نابُودی دُوتا کُنه،
مردُمِ مِصر اُونا ره جَم مُونه
و دَ مِمفِیس اُونا ره دَفن مُوکُنه.
خزانه های بااَرزِشِ نُقرِه ازوا ره بُوٹههای سوزَنَک مُوپوشَنه
و دَ خَیمههای ازوا که یگ وخت زِندگی مُوکد بُوٹههای خار بُر مُوشه.
۷روزای حِساب-و-کِتاب اَمَده
و روزای جَزا رَسِیده؛
اِسرائیل اِی ره بِدَنه!
نَبی لَوڈه گُفته شُد
و مردِ صاحِبِ روح، دیونه،
فقط بخاطرِ شرارَتِ غَدر تُو
و کِینِه کَلوی تُو.
۸نَبی از طرفِ خُدای مه دَ اِفرایم پَیرهدار اَسته،
ولے دامِ شِکارچی دَ تمامِ راههای شی وجُود دَره،
حتیٰ دَ خانِه خُدای شی قد ازُو دُشمَنی مُوشه.
۹اُونا رقمِ روزای که مردُم دَ جِبعه فاسِد بُود
دَ فِساد غَرق اَسته؛
اُو شرارَتِ ازوا ره دَ یاد خُو میره
و اُونا ره بخاطرِ گُناه های ازوا جَزا مِیدیه.
۱۰”ما اِسرائیل ره که پَیدا کدُم
رقمِ انگُورهای بُود که دَ بیابو اَسته.
ما بابهکَلونای شُمو ره که دِیدُم
رقمِ انجِیرِ نَورَسِیده بُود که شُروعِ فصل شی اَسته.
لیکِن اُونا دَ پیشِ بُتِ بَعل-فِغور رفت
و خودون ره بَلدِه یگ چِیزِ شرمآوَر وَقف کد
و اُونا رقمِ معشوقِه خُو نفرَتانگیز شُد.
۱۱شان-و-شَوکتِ اِفرایم رقمِ یگ مُرغَک پَرواز مُونه؛
از زَیدو، شِکامتُو شُدو و نُطفه دَ رَحم قرار گِرِفتو گپ-و-گُفت نَمُوشه.
۱۲حتیٰ اگه اُونا بچکِیچا ره کٹه کُنه،
ما اُونا ره بےاَولاد مُونُم، دَ اندازِه که یگ نفر ام نَمَنه.
واقعاً، وای دَ حالِ ازوا
غَیتِیکه ازوا دُور شُنُم!
۱۳اِفرایم ره وختِیکه دِیدُم
رقمِ نِهالِ خُرما دَ زمِینِ خُوب شَنده شُدُد،
لیکِن آلی اِفرایم باید بچکِیچای خُو ره بُرو اَوُرده
دَ دِستِ قاتِل بِدیه.“
۱۴اَی خُداوند، دَزوا بِدی؛
دَزوا چی مِیدی؟
دَزوا رَحمی بِدی که نُقصان مُونه
و پِستونای خُشک-و-بےشِیر.
۱۵”تمامِ شرارَتِ ازوا از جِلجال شُروع شُد؛
امزُو خاطر ما دَ اُونجی ازوا بَدبُر شُدُم.
پس ما بخاطرِ شرارَتِ اعمالِ ازوا
اُونا ره از خانِه خُو هَی مُونُم.
ما اُونا ره دِیگه دوست نَمِیدَنُم؛
پگِ حُکمرانای ازوا سرکَش اَسته.
۱۶اِفرایم زَده شُده،
رِیشِه ازوا خُشک شُده
و اُونا ثَمر نَمِیدیه.
حتیٰ اگه اُونا بِزَیه،
ما اَولادِ دوست-دَشتَنی رَحمِ ازوا ره مُوکُشُم.“
۱۷خُدای مه اُونا ره از حُضُور خُو هَی مُونه،
چراکه اُونا از اَیدِ ازُو نَشُد؛
و اُونا دَ مینکلِ مِلَّت ها سرگردو مُوشه.