۱ ای قوم اسرائیل، این است مرثیهای در مورد شما، به آن گوش دهید:
۲ اسرائیل مانند یک دختر پاکدامن است
که از پا افتاده و هرگز برنمیخیزد.
او فراموش شده است
و کسی نیست که او را از زمین بلند کند.
۳ خداوند متعال میفرماید: «از یک شهر اسرائیل، یکهزار نفر به جنگ میروند، اما تنها یکصد نفر زنده برمیگردند. از شهر دیگری صد نفر فرستاده میشوند، ولی فقط ده نفر زنده میمانند.»
۴ خداوند به قوم اسرائیل میفرماید: «مرا بطلبید تا زنده بمانید.
۵ به بیتئیل برای عبادت نروید، به جِلجال اجتماع نکنید و به بئرشِبع داخل نشوید، زیرا مردم شهر جِلجال تبعید میگردند و مردم شهر بیتئیل نابود میشوند.»
۶ در طلب خداوند باشید تا زنده بمانید، در غیرآن غضب او مانند آتش شعلهور میشود و قوم اسرائیل را میسوزاند و مردم بیتئیل را از بین میبرد و کسی نمیتواند آن را خاموش سازد.
۷ شما محکوم به فنا هستید، زیرا عدالت را پایمال میکنید و مردم را از حقشان محروم میسازید.
۸ کسی که ستارهگان آسمان،
یعنی ثریا و جبار را آفرید،
او که تاریکی را به صبح روشن
و روز را به شب تبدیل میکند،
کسی که آبهای بحر را جمع کرده،
بر زمین میباراند،
نام او خداوند است.
۹ او نیرومندان را با قلعههایشان نابود میسازد.
۱۰ شما از کسانی که در محکمه پیرو عدالت بوده و صادق هستند، نفرت دارید. ۱۱ بر مردم مسکین و فقیر ظلم میکنید و غلۀشان را به زور میگیرید. بنابران، در خانههایی که از سنگهای تراشیده برای خود بنا کردهاید، زندگی نخواهید کرد و از شراب تاکستانهای زیبایی که کِشت نمودهاید، نخواهید نوشید ۱۲ زیرا من میدانم که گناهان زیاد و جنایات بزرگی را مرتکب شدهاید. به اشخاص راستکار آزار میرسانید، رشوت میگیرید و عدالت را در محکمه از مردم مسکین بازمیدارید. ۱۳ پس در چنین وقت مردم دانا خاموشی را اختیار میکنند زیرا این یک زمانۀ بد است.
۱۴ پس در تلاش نیکویی کردن باشید و از شرارت دست بکشید تا زنده بمانید. آنگاه چنانکه میگفتید، خداوند، خدای قادر مطلق، به یقین با شما خواهد بود. ۱۵ از بدی بپرهیزید و نیکی کردن را دوست بدارید و در محکمهها عدالت را برقرار سازید. شاید خداوند، خدای قادر مطلق، بر بازماندهگان این قوم رحم کند.
۱۶ خداوند، خدای قادر مطلق، میفرماید: «از تمام کوچههای شهر صدای ناله و گریه برمیخیزد و حتی دهقانان دعوت میشوند تا با مرثیه خوانان نوحهگری کنند. ۱۷ در تاکستانها نوحهگری برپا میشود، زیرا من برای مجازات شما میآیم.» خداوند چنین فرموده است.
۱۸ وای بهحال شما که در آرزوی فرارسیدن روز خداوند هستید! آن روز چه فایدهای برای شما خواهد داشت؟ زیرا در آن روز تاریکی را میبینید، نه روشنی را. ۱۹ در آن روز، شما مانند کسی خواهید بود که از یک شیر فرار میکند و با یک خرس روبرو میگردد. یا مانند کسی که به خانۀ خود داخل میشود و دست خود را بر دیوار میگذارد و یک مار او را میگزد. ۲۰ روز خداوند، تاریکی مطلق را ایجاد میکند و اثری از روشنی دیده نمیشود. آن روز، یک روز تاریک بوده، نور و روشنایی به چشم نمیخورد.
۲۱ خداوند میفرماید: «من از عیدهایتان بیزارم و از محافل مذهبی شما نفرت دارم. ۲۲ قربانیهای سوختنی و هدیههای آردی شما را نمیپذیرم و به قربانی حیوانات چاقی که جهت شکرگزاری میآورید، توجهی ندارم. ۲۳ سرود حمد خود را به گوش من نرسانید. نوای چنگ شما را نمیشنوم. ۲۴ به عوض، بگذارید که عدالت مانند آب و انصاف مانند دریا همیشه در جریان باشد.
۲۵ ای خاندان اسرائیل، در مدت چهل سالی که در بیابان بودید، آیا برای من قربانی و هدیه میآوردید؟ ۲۶ شما مجسمۀ سیکوت را به عنوان پادشاه و بُت کیوان، خدای ستارهگان را برای خود ساختید و پرستش کردید. ۲۷ بنابران، من شما را به یک سرزمین دور، در آن طرف دمشق تبعید میکنم.» خداوندی که نام او خدای قادر مطلق است، چنین فرموده است.