کِتابِ هوشِعَ نَبی
فصلِ دَهُم
۱اِسرائیل یگ تاکِ پُرثَمر بُود
که میوِه پِرَیمو مِیدَد.
هر چِیقَس که میوِه شی کَلو شُد،
امُوقَس قُربانگاههای کَلو آباد کد؛
هر اندازِه که زمِین شی خُوب شُد،
دَ امزُو اندازه ستُونهای پرَستِشی پُر زَرق-و-بَرق جور کد.
۲دِلِ ازوا پُر از حِیله-و-مَکر اَسته؛
آلی اُونا باید جَزای گُناهِ خُو ره بِنگره.
خُداوند قُربانگاههای ازوا ره خراب مُونه
و ستُونهای پرَستِشی ازوا ره تِکه-و-پرچه مُوکُنه.
۳چُون فِعلاً اُونا مُوگیه:
”مو هیچ پادشاه نَدَری،
چراکه از خُداوند ترس نَمُوخوری؛
راستی، پادشاه بَلدِه مو چِیز کار مِیتَنه؟“
۴اُونا تورههای بےفایده مُوگیه
و قَسمهای دروغ خورده
عهدها بسته مُونه؛
امزی خاطر دادخاهی رقمِ عَلفهای زاردار
دَ خطهای زمِینِ قُلبه شُده سر مِیزَنه.
۵باشِندههای سامِره ترس دَره
که دَ بُتِ گوسَلِه بَیت-آوِن ضرَر نَرَسه.
ولے وختی مییه که قَوم شی بَلدِه ازُو ماتَم مِیگِیره
و پیشوایونِ بُت-پرَست شی بخاطرِ ازُو ناله مُونه،
بخاطرِ شان-و-شَوکت شی که ازُو دُور شُده.
۶امُو بُت دَ آشُور دَ عِنوانِ تُحفه
بَلدِه پادشاهِ بُزُرگ بُرده مُوشه.
اِفرایم شرمِنده مُوشه
و اسرائیل از مشوَرِه بُت خُو رَسوا مُوشه.
۷پادشاهِ سامِره
رقمِ قفِ سرِ آو نابُود مُوشه.
۸جایهای بِلندِ آوِن، جایهای گُناهِ اِسرائیل
خراب مُوشه.
دَ قُربانگاههای ازوا
خار و خاشه مُورویه.
اوخته اُونا دَ کوهها مُوگیه، ”مو ره بُپوشَنِید!“
و دَ تِپهها مُوگیه، ”دَ بَلِه مو کوچ کُنِید!“
۹”اَی اِسرائیل، تُو از روزای جِبعه گُناه کده رَیی اَستی؛
تُو دَ امُونجی مَندے.
آیا امُو شرِیرو دَ جِبعه گِرِفتارِ جنگ نَمُوشه؟
۱۰ما هر وختِیکه بِخایُم اُونا ره اِصلاح مُونُم؛
مِلَّت ها دَ خِلافِ ازوا یگجای مُوشه
تا اُونا ره بخاطرِ دُو گُناهِ ازوا بسته کده بُبره.
۱۱اِفرایم یگ گوسَلِه تَربیه شُده بُود
که خرمو کُفتو ره خوش دَشت،
ولے اَفسوس مه اَمَد که دَ گردونِ نُوربَند شی یُوغ بیلُم؛
لیکِن آلی باعِث مُوشُم که دَ گردونِ اِفرایم یُوغ سوار شُنه؛
یهُودا باید قُلبه کُنه
و یعقُوب باید قُلوخهای زمی ره بَلدِه خُو نَرم کُنه.
۱۲بَلدِه خُو عدالت کِشت کنِید
و رَحمت-و-مُحَبَت دِرَو کنِید؛
و زمِینِ ناقُلبه شُده ره بَلدِه خُو نَرم کُنِید،
چُون اینَمی وخت شی اَسته که خُداوند ره طلب کنِید
تا اُو بییه و دَ بَلِه شُمو عدالت بُبارَنه.
۱۳شُمو شرارَت کِشت کده
بےاِنصافی دِرَو کدِید
و ثَمرِ دروغ ره خوردِید.
ازی که شُمو دَ تدبِیرِ خودون خُو
و دَ تِعدادِ کَلوی مَردای جنگی خُو اِعتِماد کدِید،
۱۴غَوغای جنگ دَ خِلافِ قَوم شُمو باله مُوشه
و تمامِ قلعههای شُمو خراب مُوشه،
امُو رقم که شلمان بَیت-اَربیل ره دَ روزِ جنگ خراب کد
و آبهگو قد بچکِیچای خُو تِکه-و-پرچه شُد.
۱۵بَیت-ئیل باعِث شُد که شُمو مُرتکِبِ شرارَتِ کٹه شُنِید،
پس دَ دَمِ روز واز شُدو تاج-و-تختِ پادشاهِ اِسرائیل کامِلاً از بَین موره.“