کِتابِ هوشِعَ نَبی
فصلِ چاردَهُم
دعوَت دَ توبه
۱اَی اِسرائیل پس سُون خُدای خُو بیه،
چُون تُو بخاطرِ گُناهِ خُو لخشِیدے.
۲تورهها ره قد خُو گِرِفته پس سُون خُداوند بیِید
و دَزُو بُگِید:
”تمامِ گُناه های مو ره بُبَخش
و عُذر مو ره از رُوی لُطف قبُول کُو
و مو ثَمرِ لَبای خُو ره تقدِیم مُونی.
۳آشُور نَمِیتَنه مو ره نِجات بِدیه
و مو دَ بَلِه اَسپها سوار نَمُوشی که خود ره نِجات بِدی؛
مو چِیزای ره که کارِ دِستای مو اَسته،
دِیگه نَمُوگی، ’خُدای مو.‘
چُون یَتِیما تنها از تُو رَحمت نصِیب مُوشه.“
۴ خُداوند مُوگیه: ”ما سرکشی ازوا ره اِصلاح مُونُم
و اُونا ره بےاِنتها دوست مِیدَنُم،
چُون قار مه از بَلِه ازوا دُور شُده.
۵ما بَلدِه اِسرائیل رقمِ شبنم مُوشُم
و اُو رقمِ گُلِ سوسَن گُل مُوکُنه
و رقمِ سَروِ لِبنان رِیشههای خُو ره مُودَوَنه.
۶شاخچههای شی تِیت مُوشه،
نُوربَندی شی رقمِ دِرختِ زَیتُون
و خوشبُویی شی رقمِ سَروِ لِبنان مُوشه.
۷ مردُم بسم دَ تَی سایِه ازُو زِندگی مُونه،
و رقمِ سابِق گندُم کِشت مُوکُنه.
اُونا رقمِ تاکِ انگُور گُل مُونه
و آوازِه ازوا رقمِ شرابِ لِبنان پَخش مُوشه.
۸اَی اِفرایم، ما نَمیخایُم که تُو دِیگه قد بُتها سر-و-کار دَشته بَشی!
ما اَستُم که جواب مِیدیُم و نظرِ لُطف مُونُم،
ما رقمِ دِرختِ صَنوبَر تَر-و-تازه اَستُم؛
ثَمر تُو از مه دَ وجُود مییه.“
۹کِی دانایی دَره؟ اُو مِیتنه امی چِیزا ره بُفامه؛
کِی فامِیدگی دَره؟ اُو مِیتنه دَ امزیا پَی بُفته؛
چُون راههای خُداوند راست اَسته
و آدمای عادِل دَزوا قَدم مِیزَنه،
لیکِن خطاکارا دَزوا مِیلَخشه.
مخکینۍ څپرکۍ
بل څپرکۍ