کِتابِ یوئیل نَبی
فصلِ دوّم
هُجُومِ مَلَخها
۱شیپُور ره دَ صَهیون دَ صَدا بیرِید؛
دَ کوهِ مُقَدَّس مه صَدای ازُو ره بُر کنِید تا زنگِ خطر بَشه!
بیلِید که تمامِ باشِندههای سرزمی بِلَرزه،
چُون روزِ خُداوند مییه،
اُو نزدِیک اَسته؛
۲یگ روزِ ترِیکی و سیاهی
و یگ روزِ آوُرها و ترِیکی تِیره!
رقمِیکه روشَنی روز دَ بَلِه کوهها اَمده اُونا ره مُوپوشَنه،
امُو رقم یگ لَشکرِ کٹه و قَوی مییه؛
رقمِ امزُو لشکر از قدِیم هرگِز دِیده نَشُده
و بعد ازُو دَ نسلهای دِیگه که مییه ام دِیده نَمُوشه.
۳پیشِ رُوی ازوا ره آتِش قُورت مُونه
و از پُشتِ ازوا آتِش اَلَنگه کده دَر گِرِفته موره.
زمی دَ پیش رُوی ازوا رقمِ باغِ عِدِن اَسته،
لیکِن بعد از رفتونِ ازوا دَ یگ بیابونِ خُشک تبدِیل مُوشه
و هیچ چِیز از چنگِ ازوا دُوتا کده نَمِیتَنه.
۴شکلِ ازوا رقمِ شکلِ اَسپها اَسته
و اُونا رقمِ اَسپای جنگی چارپورته مُونه.
۵اُونا دَ قِیلی کوهها جَست-و-خیز مُونه
و رقمِ صَدای گاڈیهای جنگی،
رقمِ تَرَق پَرَقِ اَلَنگِه آتِش که کاه ره مُوسوزَنه
و رقمِ لشکرِ قَوی که بَلدِه جنگ آماده مُوشه آواز بُر مُونه.
۶قَومها دَ پیشِ ازوا از ترس مِیلَرزه
و رَنگ از رُویها مُوپره.
۷اُونا رقمِ آدمای جنگی خیز مُونه
و رقمِ عسکرا دَ بَلِه دیوالها بُر مُوشه.
اُونا هر کُدَم شی دَ راهِ خود خُو پیش موره
و از راه های خُو بُر نَمُوشه.
۸اُونا یگدِیگِه خُو ره ڈَکه نَمِیدیه،
بَلکِه هر کُدَم شی دَ قطارِ خود خُو حَرکت مُونه؛
اُونا از مینکلِ نفرای مُسَلَح دَ شار رَخنه مُوکُنه
و قطار خُو ره ایله نَمِیدیه.
۹اُونا دَ بَلِه شارا هُجُوم میره
و دَ بَلِه دیوالها خیز مُونه؛
اُونا دَ خانهها باله مُوشه
و رقمِ دُزا از کِلکِینا داخِل موره.
۱۰زمی دَ پیش ازوا دَ لَرزه مییه
و آسمو دَ غَوغا مییه؛
آفتَو و ماهتَو ترِیک مُوشه
و سِتارهها روشَنی خُو ره نَمِیدیه.
۱۱خُداوند آواز خُو ره
دَ پیشِ رُوی لشکر خُو بِلند مُونه؛
لَشکرِ ازُو غَدر کٹه اَسته
و تِعدادِ کسای که ازُو اِطاعَت مُوکُنه بےحِساب.
واقعاً روزِ خُداوند بُزُرگ و کَلو ترسناک اَسته.
کِی مِیتَنه دَ اُو روز تاب بیره؟
دعوَت دَ توبه
۱۲ولے خُداوند مُوگیه: ”حتیٰ امی آلی
قد تمامِ دِل خُو، قد روزه،
قد چخرا و قد ماتَم سُون مه پس بیِید.“
۱۳دِل خُو ره چَک کنِید، نَه کالای خُو ره؛
و سُون خُداوند، خُدای خُو پس بیِید،
چراکه اُو پُر فَیض و رحِیم اَسته،
دِیر قار مُوشه و رَحمت-و-مُحَبَتِ ازُو پِرَیمو یَه
و از رَیی کدونِ بَلا-و-مُصِیبت دِست مِیکشه.
۱۴کِی مِیدَنه؟
شاید اُو از قار خُو پس تاو خورده گُذشت کنه
و دَ عِوَض شی بَرکت نصِیب شُمو کُنه،
تا شُمو بِتنِید هدیِه غَلّه-و-دانه و هدیِه وُچی کدَنی
بَلدِه خُداوند، خُدای خُو تقدِیم کنِید.
۱۵شیپُور ره دَ صَهیون دَ صَدا بیرِید
و یگ روز ره بَلدِه روزه تقدِیس کنِید
و یگ مجلِسِ مُقَدَّس برگُزار کنِید.
۱۶قَوم ره جم کنِید
و جماعت ره تقدِیس کنِید.
حتیٰ آدمای پِیر، بچکِیچا
و نِلغهگونِ شِیرخور ره ام جم کنِید.
بیلِید که داماد از اُتاق خُو
و بیری از خانِه خاو خُو بُرو بییه.
۱۷پیشوایونی که خِدمتگارای خُداوند اَسته
بیلِید که دَ مینکلِ دالیز و قُربانگاه چخرا کُنه.
بیلِید که اُونا بُگیه: ”اَی خُداوند، دَ بَلِه قَوم خُو رَحم کُو
و میراث خُو ره مایِه رِیشخَندی
و مِثال دَ مینکلِ مِلَّتها جور نَکُو.
چرا باید دَ مینکلِ قَومها گُفته شُنه،
’خُدای ازوا کُجا اَسته؟‘“
جوابِ خُداوند
۱۸اوخته خُداوند بخاطرِ سرزمِین خُو دَ غَیرَت اَمَد
و دَ بَلِه قَوم خُو رَحم کد.
۱۹خُداوند دَ جوابِ قَوم خُو گُفت:
”ما بَلدِه شُمو غَلّه-و-دانه، شِیرِه انگُور و روغونِ زَیتُون رَیی مُونُم
و شُمو سیر مُوشِید؛
و ما شُمو ره دِیگه دَ مینکلِ مِلَّت ها
مایِه رِیشخَندی جور نَمُونُم.
۲۰ما لشکرِ شمالی ره از شُمو دُور مُونُم
و دَ یگ زمِینِ خُشک و مترُوک هَی مُوکنُم،
پیشِ رُوی شی ره دَ دریای شَرقی
و پسِ پُشت شی ره دَ دریای غَربی؛
بُوی بَد شی باله مییه و بُوی گنڈِه شی بُر مُوشه.“
واقعاً، اُو کارای غَدر کٹه کده!
۲۱اَی زمی ترس نَخور؛
خوش بَش و خوشحالی کُو،
چُون خُداوند کارای غَدر کٹه کده.
۲۲ اَی حَیوانای بیابو نَترسِید،
چراکه علفچرهای صحرا سَوز مُوشه؛
دِرختا میوِه خُو ره مِیدیه
و دِرختِ انجِیر و تاکِ انگُور ثَمرِ پِرَیمو مِیدیه.
۲۳اَی بچکِیچای صَهیون خوش بَشِید
و دَ حُضُورِ خُداوند، خُدای خُو خوشحالی کنِید؛
چُون اُو بارِشِ اوّل ره دَ اندازِه شی دَز شُمو دَده،
اُو بارِشِ اوّل و بارِشِ آخِر ره
رقمِ سابِق بَلدِه شُمو بارَنده.
۲۴خرموجایها پُر از غَلّه-و-دانه مُوشه
و شِیرِه انگُور و روغونِ زَیتُون از خُمها سرریزی مُونه.
خُداوند مُوگیه:
۲۵”سالهای ره که مَلَخ و کِرم
و مور و اُوخلَی خورد،
امُو لَشکرِ کٹِه مه که دَ خِلاف شُمو رَیی کده بُودُم،
ما دَز شُمو پس مِیدیُم.
۲۶شُمو خوراکِ پِرَیمو خورده سیر مُوشِید
و نامِ خُداوند، خُدای خُو ره
که بَلدِه شُمو کارای عجِیب کده، سِتایش مُونِید؛
و قَوم مه دِیگه هرگِز شرمِنده نَمُوشه.
۲۷اوخته شُمو مِیدَنِید که ما دَ مینکلِ اِسرائیل اَستُم
و ما خُداوند، خُدای شُمو اَستُم و خُدای دِیگه وجُود نَدره.
و قَوم مه دِیگه هرگِز شرمِنده نَمُوشه.
روزِ خُداوند
۲۸بعد ازُو ما روحِ خُو ره دَ بَلِه تمامِ بَشر قرار مِیدیُم
و باچه ها و دُخترون شُمو نَبُوَت مُونه،
آدمای پِیر شُمو خاوها
و جوانای شُمو رویاها مِینگره.
۲۹دَ امزُو روزا حتیٰ دَ بَلِه غُلاما و کنِیزا
ما روحِ خُو ره قرار مِیدیُم.
۳۰ما دَ آسمو چِیزای عجِیب ظاهِر مُونُم
و دَ زمی خُون و آتِش و ستُونهای دُود.
۳۱پیش از اَمَدونِ روزِ بُزُرگ و ترسناکِ خُداوند
آفتَو ترِیک مُوشه و ماهتَو دَ خُون تبدِیل مُوشه.
۳۲لیکِن هر کسی که نامِ خُداوند ره بِگِیره،
اُو نِجات پَیدا مُونه؛
چُون امُو رقم که خُداوند گُفته،
دَ کوهِ صَهیون و اورُشَلیم باقیمَندهها مُومَنه
و باقیمَندهها کسای اَسته
که خُداوند اُونا ره کُوی مُونه.