کِتابِ مَلاکی نَبی

فصلِ اوّل

۱وَحی: کلامِ خُداوند بَلدِه اِسرائیل دَ وسِیلِه مَلاکی.

مُحَبَتِ خُداوند بَلدِه اِسرائیل

۲خُداوند مُوگیه:”ما شُمو ره مُحَبَت کدیم.“لیکِن شُمو مُوگِید: ”چی رقم مو ره مُحَبَت کدے؟“خُداوند مُوگیه: ”آیا عیسَو بِرارِ یعقُوب نِیَسته؟ ولے ما یعقُوب ره مُحَبَت کدُم ۳و از عیسَو بَدبُر شُدُم؛ ما کوهِستونِ ازُو ره بیرو کدُم و میراثِ ازُو ره یگ بیابو بَلدِه شغال‌ها جور کدُم.“ ۴اگه اِدوم مُوگیه، ”مو تِیت‌پَرَک شُدے، ولے پس اَمَده خرابه‌ها ره دُوباره آباد مُونی،“خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه: ”شاید اُونا آباد کُنه، لیکِن ما چَپه مُونُم؛ اُونا سرزمِینِ شرارَت و قَومی که غَضَبِ خُداوند تا اَبَد دَ بَلِه ازوا قرار دَره گُفته مُوشه.“ ۵چِیمای خودون شُمو اِی ره مِینگره و شُمو مُوگِید: ”خُداوند بُزُرگ اَسته، حتیٰ بُرو از سرحدای اِسرائیل!“

قُربانی‌های ناقبُول

۶خُداوندِ لَشکرها دَز شُمو مُوگیه، ”یگ باچه دَ آتِه خُو اِحترام مُونه و غُلاما دَ بادار خُو. اگه ما آتِه شُمو اَستُم، پس اِحترام مه کُجا اَسته؟ و اگه ما بادار شُمو اَستُم، عِزَت مه کُجا اَسته؟ اَی پیشوایونی که نام مَره خار-و-حقِیر حِساب مُونِید و مُوگِید، ’چی رقم مو نام تُو ره خار-و-حَقِیر حِساب کدے؟‘ ۷ شُمو دَ وسِیلِه تقدِیم کدونِ خوراکِ نَجِس دَ بَلِه قُربانگاهِ مه نام مَره خار-و-حَقِیر کدید. امچُنان شُمو مُوگِید، ’چی رقم مو تُو ره بےحُرمَت کدے؟‘ دَ وسِیلِه ازی که مُوگِید، ’قُربانگاهِ خُداوند یگ چِیزِ خار-و-حَقِیر اَسته.‘ ۸وختِیکه شُمو حَیوانای کور ره بَلدِه قُربانی تقدِیم مُونِید، آیا کارِ غَلَط نِییه؟ یا غَیتِیکه شُمو حَیوانای لَنگ و ناجور ره تقدِیم مُونِید، آیا کارِ غَلَط نِییه؟ اُو ره دَ والی خُو تقدِیم کنِید و بِنگرِید که آیا اُو از شُمو خوش مُوشه و شُمو ره دَ حُضُور خُو قبُول مُونه؟“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۹بورِید، لُطف-و-مِهربانی خُدا ره طلب کنِید تا اُو شاید دَ بَلِه مو رَحم کُنه. لیکِن خُداوندِ لَشکرها مُوگیه: ”آیا قد امی رقم هدیه‌ها که دَ دِستای شُمو اَسته دَز شُمو لُطف-و-مِهربانی کنُم؟“

۱۰خُداوندِ لَشکرها مُوگیه: ”کشکِه یَگو نفر از مینکل شُمو درگه‌های خانِه خُدا ره بسته کُنه تا دَ بَلِه قُربانگاهِ مه بےفایده آتِش دَر نَدِید! ما از شُمو هیچ راضی نِیَستُم و هیچ هدیه ره از دِست شُمو قبُول نَمُونُم. ۱۱چُون از بُر شُدونِ آفتَو تا شِشتون شی نام مه دَ مینکلِ مِلَّت‌ها بُزُرگ اَسته و دَ هر جای بُخورِ خوشبُوی و هدیِه پاک دَ نام مه تقدِیم مُوشه، چُون نام مه دَ مینکلِ مِلَّت‌ها بُزُرگ اَسته.“اِی ره خُداوند مُوگیه.

۱۲”لیکِن شُمو اُو ره بےحُرمَت مُونِید وختِیکه مُوگِید، ’قُربانگاهِ خُداوند نَجِس اَسته و ثَمرِ قُربانگاه، یعنی خوراک شی یگ چِیزِ بےاَرزِش.‘ ۱۳و ام مُوگِید، ’چی یگ کارِ خسته-کُن اَسته اِی!‘ و دماغ خُو ره ازُو تاو مِیدِید.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ”شُمو چِیزی ره میرِید که دَ زور گِرِفته شُده یا لَنگ و یا ناجور اَسته، امی رقم چِیزا ره شُمو دَ عِنوانِ هدیِه خُو میرِید! آیا ما اُونا ره از دِست شُمو قبُول کنُم؟“اِی ره خُداوند مُوگیه. ۱۴”لعنت دَمزُو فِریبکار که حَیوانِ نَر دَ رَمِه خُو دَره و نَذر مُونه، ولے دَ جای شی حَیوانِ عَیبی ره دَ خُداوند قُربانی مُونه. ما پادشاهِ بُزُرگ اَستُم و نام مه دَ مینکلِ مِلَّت‌ها قد ترس-و-اِحترام گِرِفته مُوشه.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه.