کِتابِ زِکریا نَبی

فصلِ اوّل

دعوَت دَ توبه

۱دَ ماهِ هشتُمِ سالِ دوّمِ پادشاهی داریوش، کلامِ خُداوند دَ زِکریا نَبی باچِه بِرِکیا، نوسِه عِدّو نازِل شُده گُفت: ۲”خُداوند دَ بَلِه بابه‌کَلونای شُمو غَدر قار بُود. ۳امزی خاطر دَ مردُم بُگی که خُداوندِ لشکر‌ها اینی رقم مُوگیه، ’پس سُون ازمه بیِید.‘ و خُداوندِ لشکر‌ها مُوگیه، ’ما ام پس سُون ازشُمو مییُم.‘ اِی ره خُداوندِ لشکر‌ها مُوگیه.

۴’رقمِ بابه‌کَلونای خُو نَبَشِید که اَنبیای سابِق دَزوا اِعلان کده گُفت، ”خُداوندِ لشکر‌ها اینی رقم مُوگیه، ’از راه‌های بَد و اعمالِ شرِیرانِه خُو پس تاو بُخورِید.‘“لیکِن اُونا گوش نَدَد و از اَید مه نَشُد،‘ اِی ره خُداوند مُوگیه. ۵’بابه‌کَلونای شُمو کُجا اَسته؟ امچُنان اَنبیا، آیا اُونا تا اَبَد زِنده مَنده؟ ۶لیکِن کلام و احکامِ ازمه که دَ خِدمتگارای خُو اَنبیا اَمر کدُم، آیا بابه‌کَلونای شُمو ره گِرِفتار نَکد؟ اوخته اُونا توبه کد و گُفت، ”خُداوندِ لشکر‌ها قد ازمو مُطابِقِ راه‌ها و اعمال مو رفتار کد، امُو رقم که اُو قَصد کدُد که قد ازمو رفتار کُنه.“‘“

رویای اوّل: اَسپ‌سوارا

۷دَ روزِ بِیست و چارُمِ ماهِ یازدَهُم، یعنی دَ ماهِ شِباط، دَ سالِ دوّمِ حُکمرانی داریوش، کلامِ خُداوند دَ زِکریا نَبی باچِه بِرِکیا، نوسِه عِدّو نازِل شُد که زِکریا اینی رقم نقل مُونه: ۸”دَ وختِ شاو دِیدُم که یگ مَرد دَ بَلِه یگ اَسپِ سُرخ سوار بُود. اُو دَ مینکلِ دِرختای مورت دَ مَنِه دَرّه ایسته بُود و دَ پُشت ازُو سوارای دِیگه قد اَسپ‌های سُرخ، زَرد و سفید قرار دَشت. ۹اوخته ما گُفتُم، ’اَی بادار مه، اَمیا چی اَسته؟‘ ملایکِه که قد مه گپ مِیزَد، دَز مه گُفت، ’ما دَز تُو نِشو مِیدیُم که اَمیا چی اَسته.‘

۱۰پس امُو مَرد که دَ مینکلِ دِرختای مورت ایسته بُود، دَ جواب مه گُفت، ’اُونا کسای اَسته که خُداوند رَیی کده تا زمی ره بررَسی کُنه.‘

۱۱اوخته اُونا قد ملایکِه خُداوند که دَ مینکلِ دِرختای مورت ایسته بُود، نقل کده گُفت، ’مو زمی ره بررَسی کدی و دِیدی که تمامِ زمی آرام و اَمنیَت بُود.‘

۱۲و ملایکِه خُداوند گُفت، ’اَی خُداوندِ لَشکرها، تا کَی رَحمت خُو ره از اورُشَلیم و شارای یهُودا که دَ بَلِه شی دَ امزی هفتاد سال قار بُودے دُور نِگاه مُونی؟‘ ۱۳اوخته خُداوند قد تورای خُوب و کلامِ تَسَلی‌بَخش دَ ملایکِه که قد ازمه توره مُوگُفت جواب دَد. ۱۴پس ملایکِه که قد ازمه گپ مِیزَد دَز مه گُفت: ’اِعلان کده بُگی که خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ”ما دَ بارِه اورُشَلیم و صَهیون غَدر غَیرَت دَرُم؛ ۱۵و دَ بَلِه مِلَّت‌های که آسُوده یَه سخت قار اَستُم، چُون دَ حالِیکه ما دَ بَلِه قَوم خُو کَم قار بُودُم اُونا دَ حقِ قَوم مه از حَد کَلو بَدی کد.“ ۱۶امزی خاطر خُداوند اینی رقم مُوگیه، ”ما قد رَحمت-و-دِلسوزی دَ اورُشَلیم پس مییُم؛ خانِه مه دَ مَنِه شی آباد مُوشه و ریسپونِ اندازه‌گِیری بازسازی دَ بَلِه اورُشَلیم کَش مُوشه.“‘ اِی ره خُداوندِ لشکرها مُوگیه. ۱۷’امچُنان اِعلان کُو که خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ”شارای مه بسم لَبریز از خوشبَختی مُوشه و خُداوند صَهیون ره دُوباره تَسَلّی-و-آرامِش مِیدیه و اورُشَلیم ره بسم اِنتِخاب مُونه.“‘“

رویای دوّم: شاخ‌ها و آینگرا

۱۸اوخته سر خُو ره باله کده توخ کدُم و دِیدُم که چار شاخ بُود. ۱۹پس ما دَ ملایکِه که قد مه گپ مِیزَد گُفتُم: ”اَمیا چی اَسته؟“اُو دَ جواب مه گُفت: ”اَمیا شاخ‌های اَسته که یهُودا، اِسرائیل و اورُشَلیم ره تِیت‌پَرَک کده.“

۲۰بعد ازُو خُداوند چار آینگر ره دَز مه نِشو دَد. ۲۱و ما پُرسان کدُم: ”امیا بَلدِه چِیزکار اَمَده؟“اُو دَ جواب مه گُفت: ”امُو شاخ‌ها یهُودا ره تِیت‌پَرَک کد تا هیچ کس سر باله نَتَنه، لیکِن امیا اَمَده تا اُونا ره وَحشَت زَده کُنه، اَرے، تا شاخ‌های مِلَّت‌های ره مَیده کُنه که شاخ‌های خُو ره دَ خِلافِ سرزمِینِ یهُودا بِلند کد تا مردُم شی ره تِیت‌پَرَک کُنه.“