کِتابِ صِفَنیا نَبی
فصلِ اوّل
۱کلامِ خُداوند دَ روزای پادشاهی یوشیا باچِه آمون پادشاهِ یهُودا، دَ صِفَنیا باچِه کُوشی، نوسِه گِدَلیا، کوسِه اَمَریا باچِه حِزقیا نازِل شُد.
اَمَدونِ قضاوَت دَ بَلِه یهُودا
۲خُداوند مُوگیه: ”ما تمامِ چِیزا ره
از رُوی زمی کامِلاً از بَین مُوبرُم.
۳ما اِنسان و حَیوان ره از بَین مُوبرُم؛
ما مُرغَکوی هَوا و ماهیای دریا ره از بَین مُوبرُم
و هر چِیزی ره که باعِثِ لخشِیدو مُوشه قد شرِیرو قتی.
اَرے، ما بَشر ره از رُوی زمی نابُود مُونُم.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۴”ما دِست خُو ره دَ خِلافِ یهُودا
و دَ خِلافِ تمامِ باشِندههای اورُشَلیم دِراز مُونُم؛
و ما تمامِ باقیمَندههای بُتِ بَعل و نامهای کٹهکَلونای بُتخانه و پیشوایو ره
امزی جای گُم-و-گُل مُوکنُم؛
۵امچُنان کسای ره که دَ بَلِه بامها
لَشکرِ آسمو ره سَجده مُونه،
کسای ره که ام خُداوند ره سَجده کده دَ نامِ شی قَسم مُوخوره
و ام دَ بُتِ مِلکوم قَسم مُوخوره،
۶کسای ره که از پَیرَوی خُداوند رُوی گَشتَنده
و خُداوند ره طلب نَمُونه و ازُو مشوَره نَمِیگِیره.
۷دَ حُضُورِ خُداوند-خُدا چُپ بَشِید،
چُون روزِ خُداوند نزدِیک اَسته!
اینه، خُداوند یگ قُربانی آماده کده
و مِهمونای خُو ره تقدِیس کده.
۸دَ روزِ قُربانی خُداوند،
ما کٹهکَلونا، باچههای پادشاه
و تمامِ کسای ره که از راه-و-رَسمِ بیگَنهگو پَیرَوی کده رقمِ ازوا کالا مُوپوشه جَزا مِیدیُم.
۹دَ امزُو روز ما تمامِ کسای ره که از بَلِه لَخَکِ درگه قِرت مِیزَنه،
کسای ره که خانِه خُدایون خُو ره
قد ظُلم و حیله-و-مَکر پُر مُوکُنه جَزا مِیدیُم.“
۱۰خُداوند مُوگیه:
”دَ امزُو روز یگ فریاد از درگِه ماهی شِنِیده مُوشه،
یگ ناله از حِصِّه دوّمِ شار
و آوازِ بِلندِ سقُوط از تِپهها.
۱۱باشِندههای منطقِه بازار ناله مُونه،
چراکه پگِ سَوداگرا از بَین رفته
و تمامِ کسای که قد نُقره خرِید-و-فروش مُوکُنه نابُود شُده.
۱۲دَ امزُو زمان ما اورُشَلیم ره قد چِراغها تلاشی مُونُم
و مردُمی ره که کَورِه خُو ره کٹه کده شِشته
و دَ دِل خُو مُوگیه، ’خُداوند نَه نیکی مِیرسَنه و نَه بَدی،‘
جَزا مِیدیُم.
۱۳مال-و-دَولتِ ازوا غارَت مُوشه
و خانههای ازوا بیرو.
اگرچِه اُونا خانهها آباد مُونه،
لیکِن دَزوا جای-دَ-جای نَمُوشه؛
اگرچِه اُونا تاکهای انگُور مِیشَندَنه،
لیکِن از شرابِ ازوا وُچی نَمُونه.
روزِ بُزُرگِ خُداوند
۱۴روزِ بُزُرگِ خُداوند نزدِیک اَسته،
نزدِیک اَسته و غَدر عَجَله دَره؛
آوازِ روزِ خُداوند تَلخ اَسته
و مَردِ جنگی دَ امزُو روز دَ آوازِ بِلند فریاد مُونه.
۱۵امُو روز روزِ غَضَب اَسته،
روزِ سختی و پریشانی،
روزِ تباهی و خرابی،
روزِ ترِیکی و سیاهی،
روزِ آوُرها و ترِیکی تِیره،
۱۶روزِ شیپُور و غَوغای جنگ
دَ ضِدِ شارای دیوالدار
و دَ ضِدِ بُرجهای بِلند.
۱۷ما دَ بَلِه مردُم دَ اندازِه سختی میرُم
که اُونا رقمِ آدمای کور راه بِگرده،
چراکه اُونا دَ ضِدِ خُداوند گُناه کده.
پس خُونِ ازوا رقمِ خاک ریختَنده مُوشه
و جَسَدای ازوا رقمِ سرگِین موفته.
۱۸دَ روزِ غَضَبِ خُداوند
نَه نُقرِه ازوا مِیتَنه اُونا ره نِجات بِدیه
و نَه طِلّای ازوا؛
آتِشِ غَیرَتِ ازُو
تمامِ زمی ره قُورت مُونه،
چُون اُو دَ بَلِه تمامِ باشِندههای زمی
تباهی ترسناک میره.“
مخکینۍ څپرکۍ
بل څپرکۍ