کِتابِ عاموس نَبی
فصلِ شَشُم
وای دَ حالِ آدمای عَیاش
۱وای دَ حالِ کسای که دَ صَهیون آسُوده اَسته
و دَ حالِ کسای که دَ کوهِ سامِره احساسِ اَمنیَت مُونه؛
اُونا خودون ره رهبرای مِلَّتی فِکر مُونه که بِهترِینِ مِلَّت ها اَسته
و خانَوارِ اِسرائیل دَ پیشِ ازوا مییه.
۲دَ شارِ کَلنِه سَفر کنِید و بِنگرِید؛
ازُونجی دَ حماتِ بُزُرگ بورِید
و بعد ازُو دَ جَتِ فَلَسطِینیا تاه شُنِید.
آیا اُونا از دُو مَملَکَتِ ازشُمو کده بِهتر اَسته؟
یا سرحدای ازوا از سرحدای ازشُمو کده کٹهتَر اَسته؟
۳شُمو فِکرِ روزِ بَلا-و-مُصِیبت ره از خُو دُور مُونِید
و حاکِمیَتِ ظُلم ره نزدِیک میرِید.
۴ وای دَ حالِ کسای که دَ بَلِه تَختهای مُزَیَن شُده قد عاج خاو مُونه
و دَ بَلِه جاگههای خُو دِراز مِیکشه
و بارههای رمه
و گوسَلههای چاغی مُوخوره؛
۵دَ سازِ بَربط بَیت میخانه
و رقمِ داوُود قد آلاتِ مُوسِیقی نَغمههای نَو جور مُونه؛
۶شراب ره از کاسه وُچی مُونه
و خودون ره قد بِهترِین عَطرها چرب مُوکُنه،
لیکِن بخاطرِ تباهی یوسُف غَمگی نَمُوشه.
۷امزی خاطر اُونا اوّلِین کسای اَسته که دَ اسِیری بُرده مُوشه
و عَیش-و-نوشِ کسای که دَ بَلِه تَختها دِراز کشِیده از بَین موره.
۸خُداوند-خُدا دَ ذات خُو قَسم خورده مُوگیه،
اَرے، خُداوند، خُدای لَشکرها مُوگیه:
”ما از غرُورِ یعقُوب نفرَت دَرُم
و از قلعههای شی بَد مُوبرُم
امزی خاطر ما شار و تمامِ چِیزای ره که دَ مَنِه شی اَسته تسلِیم مُونُم.“
۹اگه دَه نفر دَ یگ خانه باقی مَنده بَشه، اُونا ام مُومُره. ۱۰وختی قَومای نزدِیک ازوا که مُردهها ره مُوسوزَنه مییه و لاشها ره از خانه بُرو مُوبره، دَ کسی که دَ مَنِه خانه اَسته مُوگیه: ”آیا دِیگه کس ام قد تُو اَسته؟“اُو دَ جواب مُوگیه، ”نَه،“ و میخایه قَسم بُخوره، ولے قَومای شی مُوگیه: ”چُپ! نامِ خُداوند نَباید گِرِفته شُنه.“
۱۱چُون اینه، خُداوند اَمر مُونه
و خانِه کٹه ره کُفته تِکه-و-پرچه مُوکُنه
و خانِه ریزه ره پاش پاش مُونه.
۱۲آیا اَسپها دَ بَلِه قادهها مُودَوه؟
یا یَگو کس دریا ره قد گاوو قُلبه مُونه؟
ولے شُمو اِنصاف ره دَ زار
و ثَمرِ عدالت ره دَ تَلخی تَبدِیل کدید.
۱۳شُمو که دَ لو-دبار خوشی مُونِید
و مُوگِید: ”آیا مو دَ قُدرتِ خودون خُو کَرنائیم ره بَلدِه خُو نَگِرِفتی؟“
۱۴چُون اینه، خُداوند، خُدای لَشکرها مُوگیه:
”اَی خانَوارِ اِسرائیل، ما یگ مِلَّت ره دَ خِلاف شُمو باله مُونُم
که از لِبو-حمات
تا دریاچِه عَرَبه دَ بَلِه شُمو ظُلم مُونه.“