کِتابِ حَبَقُوق نَبی
فصلِ دوّم
۱ما دَ پَیرِه خُو ایسته مُوشُم
و دَ بَلِه بُرج خود ره جای-دَ-جای مُونُم؛
ما توخ کده مورُم تا بِنگرُم که اُو دَز مه چِیزخیل مُوگیه
و دَ بارِه شِکایت مه چی جواب مِیدیه.
جوابِ خُداوند
۲اوخته خُداوند دَز مه جواب دَد و گُفت:
”رویا ره نوِشته کُو؛
اُو ره دَ بَلِه لَوحها رقمی نَقش کُو
که نفر حتیٰ دَ غَیتِ دَوِیدو اُو ره خانده بِتَنه.
۳چُون اِی رویا بَلدِه یگ وختِ مُعیَّن اَسته
و دَ زُودی پُوره مُوشه؛ اِی دروغ نِیَسته.
اگرچِه طال مُوخوره، بَلدِه شی اِنتِظار بِکَش؛
حتماً مییه و ناوخت نَمُوکُنه.
۴آدمِ کِبری-و-مغرُور ره بِنگر
روحِ شی دَ وجُودِ ازُو صالِح نِیَسته،
لیکِن شخصِ عادِل دَ وسِیلِه ایمان خُو زِندگی مُونه.
۵واقعاً که شراب فریبِنده اَسته
و آدمِ کِبری-و-مغرُور ناآرام و بےقرار.
اُو کٹُوک خُو ره رقمِ عالمِ مُردهها کٹه واز مُونه
و رقمِ مَرگ هرگِز سیر نَمُوشه.
اُو پگِ مِلَّتها ره دَ پیش خُو جَم مُونه
و تمامِ قَومها ره قد خُو یگ جای مُوکُنه.
۶یقِیناً، پگِ ازوا مَثل اَوُرده اُو ره طعنه مِیزَنه و مُوگیه:
’وای دَ حالِ کسی که چِیزای گِرِفته شُده ره دَ بَلِه مال خُو کوڈ مُونه!‘
تا کَی اُو خود ره تَی بارِ مالهای گِرَوی قرار مِیدیه؟
۷آیا قرضدارای تُو بےبلغه باله نَمُوشه
آیا اُونا بیدار شُده تُو ره دَ لَرزه نَمیره؟
اوخته تُو بَلدِه ازوا وُلجه جور مُوشی.
۸ازی که تُو مِلَّتهای کَلو ره غارَت کدے،
تمامِ باقِیمندِه قَومها تُو ره غارَت مُونه،
اَرے، تُو خُونِ اِنسان ره ریختَندے
و دَ بَلِه سرزمِینا، شارا و پگِ باشِندههای شی ظُلم کدے.
۹وای دَ حالِ کسی که بَلدِه آباد کدونِ خانِه خُو عایدِ حرام حاصِل مُونه
تا وُر خُو ره دَ جای بِلند قرار بِدیه
و از چنگِ بَلا-و-مُصِیبت نِجات پَیدا کُنه!
۱۰تُو دَ وسِیلِه نابُود کدونِ قَومهای کَلو
بَلدِه خانِه خُو نقشِه رَسوایی کشِیدے
و دَ ضِدِ جان خُو گُناه کدے.
۱۱چُون سنگ از دیوال ناله-و-فریاد مُونه
و تِیرِ خانه از مینکلِ چیوها جواب شی ره مِیدیه.
۱۲وای دَ حالِ کسی که یگ شار ره دَ وسِیلِه خُونریزی آباد مُونه
و شارِ دیوالدار ره دَ وسِیلِه شرارَت اُستوار مُوکُنه!
۱۳آیا اِی از طرفِ خُداوندِ لَشکرها نِییه
که قَومها بَلدِه سوختِ آتِش زَحمت مِیکشه
و مِلَّتها خودون ره بَلدِه هیچ مَنده مُونه؟
۱۴ پس بِدَنِید که زمی پُر از شِناسِ جلالِ خُداوند مُوشه
امُو رقم که دریا پُر از آوها اَسته.
۱۵وای دَ حالِ کسی که دَ همسایِه خُو پیلِه غَضَب ره وُچِیدَلجی مُونه
و غَضَب خُو ره تا آخِر شیو کده اُونا ره نشه مُوکُنه
تا لُچی ازوا ره بِنگره.
۱۶تُو دَ جای شان-و-شَوکت قد تَوهِین-و-تحقِیر سیر مُوشی.
تُو ام وُچی کُو و بےپَرده شُو!
پیلِه دِستِ راستِ خُداوند دَ پیشِ ازتُو مییه
و رَسوایی دَ بَلِه شان-و-شَوکت تُو قرار مِیگِیره.
۱۷چُون ظُلمی که دَ لِبنان کدی و نابُودی حَیوانا اُونا ره تَرسَند،
امُو ظُلم دُچار تُو مُوشه.
اَرے، تُو خُونِ اِنسان ره ریختَندی
و دَ بَلِه زمی، شارا و پگِ باشِندههای ازوا ظُلم کدی.
۱۸یگ بُت چی فایده دَره؟
بُتی که سازِندِه شی اُو ره تراش کده
یا بُتی که ریختَنده شُده بَلدِه گُمراه کدونِ مردُم؟
چُون سازِندِه ازُو دَ چِیزی که جور کده تَوَکُل مُونه،
دَ حالِیکه امُو بُتهای جور شُده توره گُفته نَمِیتَنه!
۱۹وای دَ حالِ کسی که دَ چیو مُوگیه، ’بیدار شُو!‘
و دَ سنگِ بےجان مُوگیه، ’باله شُو!‘
آیا اُو مِیتنه هِدایت بِدیه؟
توخ کُو، اُو قد طِلّا و نُقره پوشَنده شُده
و دَز شی هیچ دَم وجُود نَدره.
۲۰لیکِن خُداوند دَ جایگاهِ مُقَدَّس خُو اَسته؛
بیلِید که تمامِ زمی دَ حُضُورِ ازُو چُپ بَشه.“