Afghan Bibles
English · دری · پښتو

خطِ یعقُوب

بَخشِ ۱

۱اِینجانِبِ یعقُوب غُلامِ خُدا و مَولا عیسیٰ مسیح، دَ پگِ مردُمِ دوازده طایفِه اِسرائیل که دَ تمامِ دُنیا تِیت‌پَرَک شُده، سلام تقدِیم مُونُم.

۲بِرارونِ عزِیز! وختِیکه شُمو دَ مُشکِلات ھا و تجربه ھای سخت دُچار مُوشِید غَدر خوش بَشِید، ۳چُون شُمو مِیدَنِید که اِمتِحانِ ایمان، صبر-و-تَحَمُل شُمو ره زیاد مُونه. ۴بیلِید که صبر-و-تَحَمُل دَ وجُود شُمو کامِل شُنه تاکه شُمو پُوره و کامِل شُنِید و دَ ھیچ چِیز ضرُورَت نَدَشته بَشِید. ۵اگه کُدَم نفر شُمو از نِگاهِ حِکمت و دانایی کم بَشه اُو ره از خُدا طلب کُنه و بَلدِه شی دَده مُوشه، چُون ھر کسی که حِکمت طلب کُنه خُداوند سَخاوَتمَندانه دَزُو مِیدیه و اُو ره سرزنِش نَمُوکُنه. ۶مگم وختِیکه طلب مُونه اُو باید یَقِین دَشته بَشه که خُدا دُعای شی ره قبُول مُونه و اُو باید شک-و-شُبهه ره دَ دِل خُو راه نَدیه. آدمِ دُودِله مِثلِ لَپِه دریا اَسته که دَ سَبَبِ باد اِی سُو و اُو سُو مُوخوره. ۷اِی رقم آدم ھرگِز گُمان نَکُنه که خُداوند اُو ره یَگو چِیز مِیدیه، ۸چُون آدمِ دُودِله دَ تمامِ کار ھای خُو محکم نِییه.

۹بِرارِ مُسکِین-و-غرِیب باید اِفتخار کُنه، چراکه اُو دَ نظرِ خُدا سربِلند اَسته، ۱۰مگم بِرارِ پَیسه​دار دَ وختِ خواری-و-غرِیبی خُو ام باید اِفتخار کُنه، چراکه اُو ام مِثلِ گُلِ عَلَف اَلّی یَگو روز از بَین موره. ۱۱آفتَو که بُر مُوشه گرمی شی علف ره خُشک مُونه و گُل شی مِیریزه و نُوربَندی شی از بَین موره. اَرے، آدمِ دَولَتمَند ام امی رقم اَسته: دَ حالِیکه دَ پُشتِ کارای خُو مِیگرده، اُو از بَین موره.

۱۲نیک دَ بَختِ کسِیکه آزمایشای زِندگی ره بَرداشت مُونه. وختِیکه ازی آزمایشا بُرو بُر شُد، خُدا تاجِ حَیات، یعنی زِندگی اَبَدی ره دَزُو مِیدیه، امُو زِندگی اَبَدی ره که خُدا دَ دوستدارای خُو وعده دَده. ۱۳وختِیکه اِنسان وَسوَسه مُوشه، اُو باید نَگویه که: ”خُدا مَره وَسوَسه کده“ چراکه خُدا از وَسوَسه و بَدی دُور اَسته و ھیچ کس ره دَ وَسوَسه نَمِیندَزه. ۱۴اِنسان اُو غَیت دُچارِ وَسوَسه مُوشه که دَ خاھِشای نَفسانی خُو گِرِفتار شُده دَ دامِ عَیاشی خُو موفته. ۱۵پس شَھوَت و عَیش-و-نوش دَ زِندگی اِنسان گُناه ره دَ وجُود میره و گُناه وختی غَدر کَلو شُد، باعِثِ مَرگ مُوشه.

۱۶بِرارونِ عزِیز، خود ره بازی نَدِید. ۱۷تمامِ نِعمتای خُوب و مُکَمَل از آسمو و از سُونِ خُدا مییه که خالِقِ نُور اَسته و دَ شانِ ازُو تغیِیر نِییه مِثلِ سایه وَری که مییه و موره. ۱۸اُو دَ مُطابِقِ اِرادِه خُو و دَ وسِیلِه کلامِ حقِیقت مو ره زِندگی نَو دَد تاکه مو نَمُونِه از مخلُوقاتِ نَوِ ازُو بَشی.

۱۹بِرارونِ عزِیز! ھر کس باید ھر غَیت دَ گوش کدو تَیار بَشه و پیش از توره گُفتو خُوب فِکر کُنه و زُود قار نَشُنه، ۲۰چراکه قارِ اِنسان راستی-و-صداقتِ ره که خُدا میخایه، دَ وجُود نَمیره. ۲۱پس امزی خاطِر، ھر رقم بَدی و کارای شَیطانی ره که دَ زِندگی شُمو مَوجُود اَسته از خود دُور کُنِید و کلامِ خُدا ره که دَ دِلِ شُمو کِشت شُده دَ نَرمی قبُول کُنِید. اِی کلام قُدرت دَره که جان شُمو ره نِجات بِدیه.

۲۲نَه تَنھا گوش کُنِندِه کلامِ خُدا بَشِید، بَلکِه دَز شی عمل کُنِید. خود ره بازی نَدِید: ۲۳چُون کسی که کلام ره فقط گوش مِیگِیره و دَزُو عمل نَمُونه اُو مِثلِ آدمی اَسته که رُوی خُو ره دَ آینه مِینگره؛ ۲۴ اَرے، اُو خود ره مِینگره و غَیتِیکه از پیشِ آینه دُور مُوشه پُرمُشت مُونه که رُوی شی چی رقم بُود. ۲۵لیکِن کسی که شریعتِ کامِلِ خُدا ره که اِنسان ره از چنگِ گُناه آزاد مُونه، محکم بِگِیره و دَزُو پایبَند بَشه و چِیزای ره که شِنِیده پُرمُشت نَکُنه بَلکِه دَزوا عمل کُنه، پروَردِگار دَ کارای ازُو بَرکت مِیدیه.

۲۶کسی که خود ره ایماندار مِیدَنه مگم زِبون خُو ره اِداره نَمِیتنه، اُو خود ره بازی مِیدیه و ایمان شی به دَرد نَمُوخوره. ۲۷ایمانِ پاک و بے​عَیب دَ نظرِ خُدا یعنی آتِه آسمانی اینی اَسته که مو یَتِیما و خاتُونوی بیوه ره دَ مُصِیبت شی دِلگِیری کده کومَک کُنی و خود ره قد فِساد ھای دُنیا آلُوده نَکُنی.