کِتابِ مَلاکی نَبی
فصلِ دوّم
اخطار بَلدِه پیشوایو
۱”و آلی اَی پیشوایو، اِی حُکم بَلدِه ازشُمو اَسته. ۲اگه شُمو حُکم مَره گوش نَگِیرِید و دَ دِل خُو جای نَدِید تا نام مَره حُرمَت کُنِید، ما دَ بَلِه شُمو لعنت رَیی مُونُم و بَرکتهای شُمو ره دَ لعنت تَبدِیل مُوکنُم. دَ حقِیقت، ما اُونا ره گاه دَ لعنت تبدِیل کدیم، چراکه شُمو حُکم ره دَ دِل خُو جای نَدَدِید.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۳”اینه، ما اَولادِه شُمو ره سرزَنِش مُونُم و دَ رُویهای شُمو سرگی باد مُوکنُم، سرگِینِ قُربانیهای عِیدهای شُمو ره؛ و شُمو قد امزُو سرگِینا قتی بُرده مُوشِید. ۴اوخته شُمو مِیدَنِید که ما اِی حُکم ره دَز شُمو رَیی کدیم تا عهد مه قد طایفِه لاوی باقی بُمَنه.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۵”عهد مه قد ازُو عهدِ زِندگی و سلامَتی بُود و ما اُونا ره دَزُو دَدُم تا ترس-و-اِحترام مه دَ دِلِ ازُو بَشه؛ واقِعاً، ترس-و-اِحترام مه دَ دِلِ ازُو بُود و اُو از نام مه بِیم مُوکد. ۶شریعتِ حق دَ دانِ ازُو بُود و هیچ شرارَت دَ لَبای شی پَیدا نَمُوشُد. اُو قد ازمه صادِقانه و دَ راستی رفتار کد و غَدر کسا ره از راهِ گُناه پس تاو دَد. ۷چُون لَبای پیشوا باید عِلم ره نِگاه کُنه و مردُم از دان شی هِدایت طلب کُنه، چراکه اُو رسُولِ خُداوندِ لَشکرها اَسته. ۸لیکِن شُمو از راه بُر شُدید و باعِث شُدید که غَدر کسا دَ وسِیلِه هِدایت شُمو گُمراه شُنه؛ شُمو عهدِ لاوی ره فاسِد کدید.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۹”پس ما ام شُمو ره دَ پیشِ تمامِ قَوم خار و حَقِیر مُونُم، چُون شُمو راههای مَره نِگاه نَکدِید، بَلکِه دَ اِجرای شریعت طرفداری کدِید.“
خیانَتِ یهُودا
۱۰آیا پگ مو یگ آته نَدَری؟ آیا یگ خُدا مو ره خَلق نَکده؟ پس چرا مو دَ یگدِیگِه خُو خیانَت مُونی و عهدِ بابهکَلونای خُو ره بےحُرمَت مُوکُنی؟ ۱۱یهُودا خیانَتکار شُده و مُرتکِبِ رفتارِ نفرَتانگیز دَ اِسرائیل و دَ اورُشَلیم شُده؛ اَرے، مَردای یهُودا جایگاهِ مُقَدَّسِ خُداوند ره که خُداوند اُو ره دوست دَره بےحُرمَت کده، چُون اُونا قد دُخترونی که پَیرَو خُدای بیگَنه اَسته توی کده. ۱۲کشکِه خُداوند هر کسی ره که امی کار ره کده از خَیمههای یعقُوب نابُود کُنه، هر کسی که بَشه، حتیٰ اگه بَلدِه خُداوندِ لَشکرها هدیه بیره.
۱۳و اینی ره ام شُمو انجام مِیدِید: شُمو قُربانگاهِ خُداوند ره قد آودِیدهها و قد چخرا و ناله مُوپوشَنِید، چراکه اُو هدیِه شُمو ره دِیگه تَی نظر خُو نَمیره و قد خوشی اُو ره از دِست شُمو قبُول نَمُونه. ۱۴شُمو مُوگِید: ”چرا نَمُوکُنه؟“بخاطری که خُداوند دَ بَینِ ازتُو و خاتُونِ دَورونِ جوانی تُو شاهِد بُود و تُو دَزُو خیانَت کدے، باوجُودِ که اُو دَ وسِیلِه عهد همسر و خاتُون تُو اَسته.
۱۵آیا خُدا شُمو ره یگ جور نَکد؟ جِسم و روحِ شُمو ازُو اَسته. و خُدای یگانه چی میخایه؟ اَولادِه باخُدا. پس از روحهای خُو حِفاظَت کُنِید و هیچ کس ره نَیلِید که دَ خاتُونِ دَورونِ جوانی خُو خیانَت کُنه. ۱۶چُون خُداوند، خُدای اِسرائیل مُوگیه: ”ما از طلاق نفرَت دَرُم؛ کسی که اِی کار ره مُوکُنه، اُو ظُلم ره رقمِ کالای خُو مُوپوشه.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. بسم مُوگیُم که از روحهای خُو حِفاظَت کُنِید و خیانَتکار نَبَشِید.
۱۷شُمو خُداوند ره قد تورههای خُو مَنده کدید و هنوز ام مُوگِید: ”چی رقم مو مَنده کدے؟“دَ وسِیلِه گُفتونِ ”تمامِ کسای که کارِ بَد مُونه دَ نظرِ خُداوند خُوب اَسته و اُو ازوا راضی یَه“و دَ وسِیلِه پُرسان کدونِ ”کُجا اَسته خُدای که قضاوَت کُنه؟“