کِتابِ مَلاکی نَبی
فصلِ سِوّم
ظهُورِ مَولا بَلدِه تصفیه
۱خُداوندِ لَشکرها مُوگیه: ”اینه، ما رسُول خُو ره رَیی مُونُم تا راه ره پیشِ رُوی مه آماده کُنه. مَولای ره که شُمو طلب مُونِید بےبلغه دَ خانِه خُو مییه و امُو رسُولِ عهد که شُمو از دِیدار شی خوشحال مُوشِید، حتماً مییه. ۲لیکِن کِی مِیتَنه روزِ اَمَدونِ ازُو ره تَحَمُل کُنه و کِی مِیتَنه دَ غَیتِ ظهُورِ ازُو ایسته شُنه؟ چراکه اُو رقمِ آتِشِ تصفیهگَر و رقمِ صابُونِ کالاشویها اَسته. ۳اُو رقمِ یگ تصفیهگَر و رقمِ یگ پاک کُنِندِه نُقره مِیشِینه و اَولادِه لاوی ره پاک مُونه و اُونا ره رقمِ طِلّا و نُقره تصفیه مُوکُنه تا اُونا هدیهها ره قد نِیَتِ پاک دَ خُداوند تقدِیم کُنه. ۴اوخته هدیِه یهُودا و اورُشَلیم بَلدِه خُداوند رقمِ روزای قدِیم و سالهای سابِق خوشایَند مُوشه.
۵اَرے، ما بَلدِه قضاوَت نزدِیک شُمو مییُم و دِستی دَ ضِدِ جادُوگرا و زِناکارا و دَ ضِدِ کسای که قَسمِ دروغ مُوخوره شاهِدی مِیدیُم؛ امچُنان دَ ضِدِ کسای که دَ بَلِه مُزدُورکارا دَ بارِه مُزد شی و دَ بَلِه خاتُونوی بیوه و یَتِیما ظُلم مُونه و دَ ضِدِ کسای که بیگَنه ره از حق شی محرُوم مُونه و از مه نَمِیترسه.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه.
۶”ازی که ما خُداوند، تغیِیر ناپذِیر اَستُم، امزی خاطر شُمو، اَی اَولادِه یعقُوب نابُود نَشُدید. ۷شُمو از روزای بابهکَلونای خُو تا آلی ره از احکام مه سرپیچی کدید و اُونا ره دَ جای نَوُردید. سُون ازمه پس بیِید و ما ام سُون ازشُمو پس مییُم.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه.
”لیکِن شُمو مُوگِید: ’چی رقم مو پس بیی؟‘“
خُدا بازی دَده نَمُوشه
۸”آیا اِنسان خُدا ره بازی مِیدیه؟ ولے شُمو مَره بازی مِیدِید! و هنوز ام مُوگِید، ’چی رقم مو تُو ره بازی مِیدی؟‘ دَه یگها و هدیههای شُمو ناقِص بُوده! ۹شُمو سخت لعنت شُدید، چراکه شُمو مَره بازی مِیدِید، پگِ مِلَّت شُمو امی کار ره مُونه! ۱۰تمامِ دَه یگها ره دَ دَیخانهها بیرِید تا دَ خانِه مه خوراک بَشه و دَ امزی رقم مَره اِمتِحان کُنِید و بِنگرِید که چی رقم کِلکِینای آسمو ره بَلدِه شُمو واز مُونُم و چی رقم بَرکت پِرَیمو بَلدِه شُمو مِیریزَنُم، دَ اندازِه که دَ دَیخانهها دِیگه جای نَمَنه.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۱۱”ما مور-و-مَلَخ ره از خاطرِ ازشُمو مَنِع مُونُم تا حاصِلِ زمِین شُمو ره از بَین نَبَره و تاکِ انگُور شُمو دَ باغ بےثَمر نَشُنه.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۱۲”اوخته تمامِ مِلَّتها شُمو ره قَومِ خوشبَخت کُوی مُونه، چُون شُمو یگ سرزمِینِ خوشحال مُوشِید.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه.
۱۳خُداوند مُوگیه: ”شُمو دَ خِلاف مه تورای سخت گُفتید، ولے هنوز ام مُوگِید، ’مو دَ ضِد تُو چی گُفتے؟‘ ۱۴شُمو گُفتید، ’بےفایده اَسته که خُداوند ره عِبادت-و-خِدمت کُنی.‘ و ام مُوگِید، ’چی فایده دَره که احکامِ ازُو ره دَ جای بیری و رقمِ ماتَمدارا دَ حُضُورِ خُداوندِ لَشکرها بوری؟ ۱۵آلی مو آدمای کِبری-و-مغرُور ره خوشبَخت مُوگی؛ بَدکارا نَه تنها کامیاب اَسته، بَلکِه وختی خُدا ره اِمتِحان مُونه ام خلاصی پَیدا مُونه.‘“
اَجرِ کسای که از خُداوند ترس دَره
۱۶اوخته کسای که از خُداوند ترس دَشت قد یگدِیگِه خُو توره گُفت و خُداوند گوش گِرِفته شِنِید و کِتابِ یادگاری دَ حُضُور شی دَ یادِ کسای که از خُداوند ترس دَشت و نامِ ازُو ره اِحترام مُوکد نوِشته شُد.
۱۷خُداوندِ لَشکرها مُوگیه: ”دَ روزی که ما تعیِین کدیم اُونا مُلکیَتِ خاص مه مُوشه و ما از مجازاتِ ازوا تیر مُوشُم، رقمِیکه یگ آدم از مجازاتِ باچِه خُو تیر مُوشه، از مجازاتِ باچِه که خِدمتِ ازُو ره مُونه. ۱۸اوخته شُمو بسم بَینِ عادِلا و شرِیرو و بَینِ کسی که خُدا ره عِبادت-و-خِدمت مُونه و کسی که اُو ره عِبادت-و-خِدمت نَمُونه فرق مِینگرِید.“