کِتابِ مَلاکی نَبی

فصلِ چارُم

روزِ بُزُرگِ خُداوند

۱”چُون اینه، روزی مییه که رقمِ تنُور داغ اَسته و پگِ آدمای کِبری-و-مغرُور و تمامِ بَدکارا رقمِ کاه مُوشه؛ امُو روز که مییه اُونا ره دَ اندازِه مُوسوزَنه که دَزوا نَه رِیشه میله و نَه شاخچه.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه. ۲”لیکِن بَلدِه شُمو کسای که از نام مه ترس دَرِید آفتَوِ عدالت بُر مُوشه و دَ بال‌های ازُو شفا اَسته. شُمو رقمِ گوسَله‌های جای‌بَند که ایله مُوشه جَست-و-خیز مُونِید ۳و شرِیرو ره پایمال مُونِید، چُون دَ روزی که ما تعیِین کدیم اُونا رقمِ خگِشتر دَ تَی پای‌های شُمو مُوشه.“اِی ره خُداوندِ لَشکرها مُوگیه.

۴”شریعتِ خِدمتگار مه مُوسیٰ ره قد احکام و دستُورای که ما بَلدِه پگِ اِسرائیل دَ حوریب دَزُو اَمر کدُم دَ یاد خُو دَشته بَشِید.

۵اینه، ما ایلیای نَبی ره پیش از رَسِیدونِ روزِ بُزُرگ و ترسناکِ خُداوند دَ پیش شُمو رَیی مُونُم. ۶اُو دِل‌های آته‌گو ره سُون بچکِیچای شی مُوبره و دِل‌های بچکِیچا ره سُون آته‌گونِ ازوا؛ اگه اُوطور نَشُنه ما مییُم و اِی سرزمی ره مِیزَنُم که کامِلاً نابُود شُنه.“