کِتابِ مِیکاه نَبی
فصلِ دوّم
قضاوَت دَ بَلِه کسای که شرارَت مُونه
۱وای دَ حالِ کسای که نقشِه شرارَت
و کارای شرِیرانه ره دَ جاگِه خُو مِیکشه
و غَیتِیکه روشَنی صُبح مُوشه اُو ره دَ جای میره،
چراکه اُو دَ قُدرتِ دِستِ ازوا اَسته.
۲اُونا زمِینای مردُم ره طَمعِ مُونه و دَ زور مِیگِیره؛
خانهها ره طَمع مُوکُنه و خُنده مُوشه.
اُونا ام دَ بَلِه مَردِ خانه و خانَوار شی دِست دِراز مُونه
و ام دَ بَلِه مردُم و میراث شی.
۳امزی خاطر خُداوند اینی رقم مُوگیه:
”اینه، ما قَصد دَرُم که دَ خِلافِ خانَوارای شُمو بَلا-و-مُصِیبت بیرُم
که شُمو گردونای خُو ره از شی دُور نَمِیتَنِید
و شُمو دِیگه مغرُورانه راه نَمورِید،
چراکه اُو یگ زمانِ بَد اَسته.
۴دَ امزُو روز مردُم شُمو ره طعنه مِیدیه
و از رِیشخَندی ناله کده سخت نَوحه خانی مُونه
و مُوگیه، ’مو کامِلاً تَباه شُدی؛
میراثِ قَوم مو دَ دِیگرو تعلُق گِرِفته؛
اُو از مو گِرِفته شُده.
اَرے، زمِینای مو ره تَصَرُف کُنِندهها دَ بَین خُو تقسِیم مُونه.‘“
۵امزی خاطر تُو دَ جماعتِ خُداوند یَگو کس نَمِیدَشته بَشی که دَ وختِ پِشک اَندختو بَلدِه تقسِیمِ زمی ریسپو ره کَش کُنه.
تورِه مِیکاه دَ بارِه اَنبیای دروغی
۶ اَنبیای ازوا تبلِیغ کده مُوگیه:
”تبلِیغ نَکنِید،
کس نَباید اِی چِیزا ره تبلِیغ کُنه؛
رَسوایی دَ بَلِه مو نَمییه.“
۷اَی خانَوارِ یعقُوب، آیا دُرُست اَسته که امی رقم بُگِید:
”صبرِ خُداوند هنوز خلاص نَشُده.
امی کارا نقشِه ازُو نِیَسته.“
خُداوند مُوگیه:
”تورای مه بَلدِه کسی که عادِلانه رفتار مُونه
دَ خُوبی شی تمام مُوشه.
۸تا دِیروز شُمو قَوم مه بُودِید، لیکِن آلی رقمِ دُشمو دَ خِلاف مه باله شُدید؛
شُمو چَپَن و کالا ره
از جان کسای که خاطرجم تیر مُوشه
و دَ فِکرِ جنگ نِیَسته بُر مُونِید.
۹شُمو خاتُونوی قَوم مَره
از خانه های نُوربَندِ ازوا هَی مُوکُنِید
و از بچکِیچای ازوا
شان-و-شَوکت مَره که دَزوا دَدیم بَلدِه همیشه مِیگِیرِید.
۱۰باله شُنِید و بورِید،
چُون اِی جایی نِییه که آرام-و-بیغَم بِشِینِید،
چراکه اِی سرزمی نَجِس شُده؛
اِی شُمو ره قد یگ تباهی سخت تَباه مُونه.
۱۱اگه یگ آدمِ چَلباز و دروغگوی بییه
و از رُوی حِیله-و-نَیرَنگ بُگیه، ’ما دَ بارِه شراب و شرابِ قَوی دَز شُمو وَعظ مُونُم،‘
امُو نفر بَلدِه امزی قَوم واعِظ مُوشه.
وعده بَلدِه باقیمَندههای اِسرائیل
۱۲اَی یعقُوب، ما حتماً پگ شُمو ره جَم مُوکنُم؛
اَرے، ما باقیمَنده های اِسرائیل ره یگجای مُونُم؛
ما اُونا ره رقمِ گوسپندو دَ یگ قوتو قرار مِیدیُم
و رقمِ گَله دَ علَفچَرِ ازوا؛
بخاطرِ تعدادِ کَلونِ مردُم دَ اُونجی چِیغ-و-شور مُوبَشه.
۱۳امُو که راه ره واز مُونه پیشلونِ ازوا موره؛
اُونا راه ره واز مُونه و از درگه تیر شُده بُرو موره.
پادشاهِ ازوا پیش پیشِ ازوا موره،
اَرے، خُداوند سرقطار ازوا.“