کِتابِ مِیکاه نَبی
فصلِ شَشُم
اِدعای خُداوند دَ خِلافِ اِسرائیل
۱چِیزی ره که خُداوند مُوگیه بِشنَوِید:
باله شُو، اَی قَومِ اِسرائیل، دَ پیشِ رُوی کوهها اِدعای خُو ره پیش کُو
و بیل که تِپهها آواز تُو ره بِشنَوه.
۲اَی کوهها و بُنیادهای دایمی زمی،
دَ اِدعای خُداوند گوش بِدِید؛
چُون خُداوند دَ خِلافِ قَوم خُو اِدعا دَره
و قد اِسرائیل جَر-و-بَحث مُونه.
۳ اُو مُوگیه:
”اَی قَوم مه، ما دَ حق تُو چِیز کار کدیم؟
قد چِیز خیل تُو ره از خُو بیزار کدیم؟
دَز مه جواب بِدی!
۴ازی که ما تُو ره از سرزمِینِ مِصر بُرو اَوُردُم
و تُو ره از خانِه غُلامی آزاد کدُم
و مُوسیٰ و هارُون و مریَم ره
پیشِ رُوی تُو رَیی کدُم، از مه بیزار شُدے؟
۵اَی قَوم مه، دَ یاد خُو بَیر که بالاق پادشاهِ موآب چی نقشه کشِید
و بِلعام باچِه بِعور دَزُو چی جواب دَد؛
و دَ غَیتِ سَفر از شِطِیم تا جِلجال چی واقِع شُد
تاکه تُو اعمالِ عادِلانِه خُداوند ره بِدَنی.“
۶ما قد چِیزخیل دَ حُضُورِ خُداوند بییُم
و خود ره دَ حُضُور خُدای تعالیٰ خَم کنُم؟
آیا دَ حُضُور شی قد قُربانی های سوختَنی
و گوسَله های یگ ساله بییُم؟
۷آیا خُداوند قد هزارها قُوچ
یا دَهها هزار دریای روغو خوش مُوشه؟
آیا اوّلباری خُو ره بخاطرِ خطای خُو
و ثَمرِ جِسم خُو ره بخاطرِ گُناهِ جان خُو بِدیُم؟
۸اَی اِنسانِ فانی، خُداوند دَز تُو گُفته که چی خُوب اَسته؛
خُداوند از تُو چی طلب دَره
سِوای که اِنصاف ره دَ جای بیری،
وفاداری-و-مِهربانی ره دوست بِدَنی
و عاجِزانه دَ حُضُورِ خُدای خُو قَدَم بِزَنی؟
گُناهِ اِسرائیل و جَزای شی
۹ترس از نامِ خُداوند حِکمت اَسته؛
آوازِ خُداوند دَ شار کُوی مُونه
و مُوگیه: ”ما تَیاقِ مجازات ره مُقرَر کدیم؛ خُوب گوش کُنِید!
۱۰آیا هنوز دَ خانِه آدمِ شرِیر خزانههای که از راهِ شرارَت دَ دِست اَمده
و مَنَکهای کَم که مایِه نفرَت اَسته وجُود نَدره؟
۱۱آیا ما مِیتنُم از ترازُوهای شرِیرو
و خلطِه سنگای غَلَط چِیم پوشی کنُم؟
۱۲دَولتمَندای شار پُر از ظُلم اَسته،
باشِندههای شی دروغ مُوگیه
و زِبونای چَلباز دَ دانهای ازوا اَسته.
۱۳امزی خاطر، اَی شار، ما تُو ره زخمی مُونُم
و تُو ره زَده بخاطرِ گُناههای تُو بیرو مُوکنُم.
۱۴تُو مُوخوری، لیکِن سیر نَمُوشی
و گُشنَگی تُو دَ وجُود تُو مُومَنه؛
تُو مال-و-دَولت دَ دِست میری، لیکِن ذخِیره نَمِیتَنی
و چِیزی ره که ذخِیره کُنی، ما اُو ره دَ شمشیر تسلِیم مُونُم.
۱۵تُو کِشت مُونی، لیکِن دِرَو نَمُونی؛
تُو زَیتُون ره لَغه مُونی، لیکِن خود ره قد روغو چرب نَمُوکُنی؛
تُو انگُور ره لَغه مُونی، لیکِن شراب شی ره وُچی نَمُونی.
۱۶ازی که تُو احکامِ عُمری
و تمامِ کارای خانَوارِ اَخاب ره نِگاه کدے
و از مشوَرههای ازوا پَیرَوی مُونی،
ما تُو ره یگ بیرَنه جور مُونُم
و باشِندههای تُو ره مایِه اَفسوس؛
پس تُو رَسوایی قَوم مَره مِینگری.“