کِتابِ ناحُوم نَبی
فصلِ اوّل
۱وَحی دَ بارِه نینوا. کِتابِ رویای ناحُومِ اِلقوشی.
قضاوَت و نِجات مربُوطِ خُداوند مُوشه
۲خُداوند، خُدای غَیرَتی و اِنتِقام گِیرِنده اَسته؛
خُداوند اِنتِقام گِیرِنده و پُر از غَضَب اَسته.
خُداوند از مُخالِفای خُو اِنتِقام مِیگِیره
و خَشم-و-قار ره بَلدِه دُشمَنای خُو نِگاه مُونه.
۳خُداوند دیر قار مُوشه، لیکِن قُدرتِ بُزُرگ دَره
و خُداوند هرگِز گُناه ره بےجزا نَمیله.
اُو قُدرت خُو ره دَ گِردباد و طوفان نُمایان مُونه
و آوُرها خاکِ پای شی اَسته.
۴اُو دریا ره سرزَنِش کده دَ خُشکه تبدِیل مُونه
و اُو تمامِ دریاچهها ره خُشک مُوکُنه؛
باشان و کرمِل پژمُرده مُوشه
و شِگوفِه لِبنان شَلته مُوشه.
۵کوهها دَ پیشِ رُوی ازُو تکان مُوخوره
و تِپهها آو مُوشه؛
زمی از حُضُورِ ازُو دَ تَپِش مییه
و دُنیا و پگِ کسای که دَز شی زِندگی مُونه مِیلَرزه.
۶کِی مِیتَنه دَ پیشِ خَشمِ ازُو ایسته شُنه؟
و کِی مِیتَنه شِدَّتِ قارِ ازُو ره بَرداشت کُنه؟
غَضَبِ ازُو رقمِ آتِش مِیریزه
و قادهها از حُضُورِ ازُو تِکه-و-پرچه مُوشه.
۷خُداوند نیکو اَسته
و دَ روزِ سختی-و-مُشکِلات قلعِه مُستَحکم؛
اُو از کسای که دَزُو پَناه مِیگِیره حِفاظَت مُونه،
۸لیکِن قد یگ سیلِ سخت
دُشمنا ره کامِلاً نابُود مُونه؛
اُو از پُشتِ دُشمَنای خُو رفته اُونا ره حتیٰ دَ مَنِه ترِیکی ام دُمبال مُوکُنه.
۹چرا دَ ضِدِ خُداوند نقشه مِیکشِید؟
اُو کامِلاً نابُود مُونه
و هیچ دُشمو دُوباره باله نَمُوشه.
۱۰اُونا رقمِ خارها دَ یگدِیگِه خُو پیچ خورده و گِیر مَنده
و رقمِ شرابخورا نشه اَسته؛
پس اُونا رقمِ کاهِ خُشک کامِلاً دَر مِیگِیره.
۱۱از تُو، اَی نینوا، یگ بُر شُده
که دَ ضِدِ خُداوند نقشههای بَد مِیکشه
و مشوَرِه شرِیرانه مِیدیه.
۱۲خُداوند دَ یهُودا اینی رقم مُوگیه:
”اگرچِه دُشمنا پُر قُدرت و کَلو اَسته،
لیکِن اُونا نابُود مُوشه و از بَین موره.
اگرچِه تُو ره خار-و-حَقِیر کدُم،
لیکِن دِیگه تُو ره خار-و-حَقِیر نَمُونُم.
۱۳و آلی یُوغِ ازوا ره از گردون تُو مَیده مُونُم
و بَندهای ره که تُو ره بسته کده مُنٹی مُوکنُم.“
۱۴ اَی نینوا، خُداوند دَ بارِه تُو حُکم کده گُفته:
”از تُو دِیگه نسل نَمُومَنه که نام تُو گِرِفته شُنه؛
ما از خانِه خُدایون تُو
بُتهای تراش شُده و بُتهای ریختَنده شُده ره نابُود مُونُم.
ما قبر تُو ره مِیکَنُم،
چُون تُو بےاَرزِش اَستی.“
۱۵اونه، دَ بَلِه کوهها پایهای کسی دِیده مُوشه
که خبرِ خوش میره
و صُلح-و-سلامَتی ره اِعلان مُونه!
اَی یهُودا، عِیدهای خُو ره جشن بِگِیر
و نَذرهای خُو ره پُوره کُو،
چُون دِیگه هرگِز مردُمِ شرِیر دَ بَلِه تُو هُجُوم نَمیره؛
اُونا کامِلاً نابُود مُوشه.
فصل قبلی
فصل بعدی