کِتابِ عاموس نَبی
فصلِ چارُم
اِسرائیل سُون خُدا پس نَمییه
۱اِی کلام ره بِشنَوِید!
اَی گاوهای باشان که دَ بَلِه کوههای سامِره اَستِید،
اَی خاتُونوی که دَ بَلِه آدمای غرِیب ظُلم کده آدمای مُحتاج ره پایمال مُونِید
و دَ شُویون خُو مُوگِید: ”یَگو چِیز بیرِید که وُچی کنی!“
۲خُداوند-خُدا دَ قُدُوسیَت خُو قَسم خورده گُفته:
”اینه، روزای دَ بَلِه شُمو مییه
که شُمو ره قد چنگَکها گِرِفته مُوبره
و پایمَندههای شُمو ره قد چنگَکهای ماهیگِیری.
۳هر کُدَم شُمو از سُلاخهای دیوال بُر شُده
مُستَقِیم مورِید
و دَ هَرمون اَندخته مُوشِید.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۴”دَ بَیت-ئیل بیِید و دَ خطای خُو اِدامه بِدِید؛
دَ جِلجال بیِید و خطاهای خُو ره کَلو کنِید؛
قُربانیهای خُو ره هر صُبح بیرِید
و دَه-یگ خُو ره هر سِه روز بعد؛
۵نانِ خَمِیرمایهدار ره دَ عِنوانِ هدیِه شُکرگُزاری تقدِیم کنِید
و دَ بارِه هدیههای داوطلبانِه خُو جار زَده اِعلان کنِید،
چُون شُمو خوش دَرِید که امی چِیزا ره انجام بِدِید،
اَی بَنی اِسرائیل!“
اِی ره خُداوند-خُدا مُوگیه.
۶”ما دَ تمامِ شارای شُمو نان ره از دان شُمو گِرِفتُم
و دَ تمامِ جایها شُمو ره مُحتاجِ نان کدُم؛
باوجُودِ ازی شُمو سُون ازمه پس نَمَدِید.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۷”ما بارِش ره ام از شُمو گِرِفتُم،
دَ حالِیکه سِه ماه تا فصلِ دِرَو مَندُد؛
ما دَ یگ شار بارِش بارَندُم
و دَ دِیگه شار بارِش نَبارَندُم؛
دَ بَلِه یگ زمی بارِش بارِید،
و دَ بَلِه زِمِینِ دِیگه که بارِش نَبارِید، اُو خُشک شُد.
۸پس مردُمِ دُو یا سِه شار سُون یگ شار آواره شُد
تا آو وُچی کنه، ولے سیرآو نَشُد؛
باوجُودِ ازی شُمو سُون ازمه پس نَمَدِید.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۹”ما دَ بَلِه شُمو قد بادِ مُضِر و آفَت حَمله کدُم؛
خیلِ مَلَخ باغها، تاکهای انگُور
دِرختونِ انجِیر و دِرختونِ زَیتُون شُمو ره خورد؛
باوجُودِ ازی شُمو سُون ازمه پس نَمَدِید.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۱۰”ما دَ بَلِه شُمو مَرَضِ وُبا رَیی کدُم امُو رقم که دَ بَلِه مِصر رَیی کده بُودُم.
ما مَردای جوان شُمو ره قد شمشیر کُشتُم
و اَسپهای شُمو گِرِفته شُد
و بِینی شُمو ره از بُوی بَدِ کُشته شُدهها دَ خَیمهگاههای شُمو پُر کدُم؛
باوجُودِ ازی شُمو سُون ازمه پس نَمَدِید.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۱۱”ما بعضیهای شُمو ره سرنِگون کدُم،
امُو رقم که ما سَدُوم و عموره ره بطَورِ وَحشتناک سرنِگون کدُم.
شُمو رقمِ چیوِ نِیم سوختِه شُدِید که از آتِش بُر شُده بَشه؛
باوجُودِ ازی شُمو سُون ازمه پس نَمَدِید.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
۱۲”امزی خاطر اَی اِسرائیل، ما قد تُو امی رقم رفتار کده مورُم؛
و ازی که امی رقم قد تُو رفتار کده مورُم،
اَی اِسرائیل، آماده شُو تا قد خُدای خُو رُوی دَ رُوی شُنی!“
۱۳توخ کُو، امُو که کوهها ره شکل مِیدیه
و باد ره دَ وجُود میره؛
امُو که اِنسان ره از فِکرای خُو آگاه مُونه،
روشَنی صُبح ره دَ ترِیکی تَبدِیل مُونه
و دَ بِلندیهای زمی حَرکت مُونه،
نام شی خُداوند، خُدای لشکرها اَسته.