کِتابِ عاموس نَبی
فصلِ پنجُم
ماتَم بَلدِه گُناهِ اِسرائیل
۱اَی خانَوارِ اِسرائیل، اِی کلام ره که دَ عِنوانِ سوگنامه بَلدِه شُمو میخانُم بِشنَوِید:
۲اِسرائیل، امُو دُخترِ خانه اُفتَده
و دِیگه باله نَمُوشه؛
اُو دَ زمِین خُو دَ حال خُو ایله شُده
و هیچ کس نِییه که اُو ره باله کُنه.
۳چُون خُداوند-خُدا اینی رقم مُوگیه:
”از شاری که یگ هزار نفر بَلدِه جنگ بُرو بوره،
صد نفر بَلدِه خانَوارِ اِسرائیل باقی مُومَنه
و از شاری که صد نفر بوره،
دَه نفر باقی مُومَنه.“
۴چُون خُداوند دَ خانَوارِ اِسرائیل اینی رقم مُوگیه:
”مَره طلب کنِید و زِنده بُمَنِید.
۵بَیت-ئیل ره طلب نَکنِید،
دَ جِلجال نَرَوِید
و دَ بِئیرشِبَع سَفر نَکنِید؛
چُون جِلجال حتماً دَ اسِیری بُرده مُوشه
و بَیت-ئیل نیست-و-نابُود مُوشه.“
۶خُداوند ره طلب کنِید و زِنده بُمَنِید،
اگه نَه، اُو رقمِ آتِش دَ خِلافِ خانَوارِ یوسُف دَر مِیگِیره
و بَیت-ئیل ره مُوسوزَنه
و هیچ کس اُو ره گُل نَمِیتَنه.
۷ اَی شُمو کسای که اِنصاف ره دَ تَلخی تَبدِیل مُونِید
و عدالت ره دَ خاک برابر مُوکُنِید!
۸امُو که ثُرَیا و جَبار ره خَلق کد،
امُو که ترِیکی غَوُج ره دَ روشَنی صُبح تَبدِیل مُونه
و روز ره دَ ترِیکی شاو،
و آوهای دریا ره کُوی کده
اُونا ره دَ رُوی زمی مُوبارَنه،
نام شی خُداوند اَسته؛
۹اُو اَسته که تباهی ره دَ بَلِه آدمای زورتُو میره،
و قلعهها ره خراب مُونه.
۱۰اُونا از کسی که دَ درگِه شار دَ بَلِه شرِیرو حُکم مُونه بَد مُوبره
و از کسی که راست مُوگیه نفرَت دَره.
۱۱ازی که شُمو آدمای غرِیب ره پایمال مُونِید
و ازوا باجِ گندُم مِیگِیرِید،
شُمو دَ خانههای که از سنگای تراش شُده آباد مُونِید،
جای-دَ-جای نَمُوشِید؛
شُمو تاکهای انگُورِ دِلکش شَندید،
لیکِن از شرابِ ازوا وُچی نَمُونِید.
۱۲چُون ما مِیدَنُم خطاهای شُمو چِیقَس کَلو یَه
و گُناههای شُمو چِیقَس کٹه؛
مقصد مه شُمو کسای اَستِید که آدمای عادِل ره آزار مِیدِید و رِشوَت مِیگِیرِید
و آدمای مُحتاج ره دَ درگِه شار از حقِ ازوا محرُوم مُونِید.
۱۳امزی خاطر آدمِ هُوشیار دَ امزی زمان چُپ مِیشِینه،
چراکه اِی یگ زمانِ بَد اَسته.
۱۴دَ طلبِ نیکی بَشِید، نَه بَدی
تا زِنده بُمَنِید؛
دَ امزی رقم خُداوند، خُدای لَشکرها قد شُمو مُومَنه،
امُو رقم که شُمو مُوگِید.
۱۵از بَدی نفرَت کنِید و نیکی ره دوست بِدَنِید
و اِنصاف ره دَ درگِه شار برقرار کنِید؛
شاید که خُداوند، خُدای لَشکرها
دَ بَلِه باقیمَندِه یوسُف رَحم-و-مِهربانی کُنه.
۱۶امزی خاطر خُداوند-خُدا، خُدای لَشکرها اینی رقم مُوگیه:
”از تمامِ چارراهیها ناله بُر مُوشه
و دَ تمامِ کوچهها اُونا وای، وای گُفته موره.
اُونا دیغونو ره کُوی مُونه تا ماتَم کُنه
و کسای ره که دَ نَوحه خانی لایق اَسته تا نَوحه بِخانه.
۱۷از تمامِ باغهای انگُور ناله بُر مُوشه،
چراکه ما از مینکل شُمو تیر مُوشُم.“
اِی ره خُداوند مُوگیه.
روزِ خُداوند
۱۸وای دَ حالِ ازشُمو کسای که دَ آرزوی روزِ خُداوند اَستِید!
چرا شُمو روزِ خُداوند ره میخاهِید؟
دَ امزُو روز ترِیکی اَسته، نَه روشَنی.
۱۹ حالت شُمو رقمِ کسی مُوشه که از پیشِ شیر دُوتا مُوکُنه
و قد خِرس رُوی دَ رُوی مُوشه؛
یا دَ یگ خانه داخِل شُده دِست خُو ره دَ دیوال تکیه مِیدیه
و اُو ره مار مِیگَزه.
۲۰آیا نَمِیدنِید که روزِ خُداوند ترِیکی میره، نَه روشَنی
و سیاهی تِیره که دَزُو هیچ نُور وجُود نَدره؟
۲۱”ما از عِیدهای شُمو بَد مُوبرُم و بیزار اَستُم
و جشنهای مذهَبی شُمو بَلدِه مه خوشایَند نِییه.
۲۲اگرچِه شُمو قُربانیهای سوختَنی و هدیههای غَلّه-و-دانِه خُو ره دَز مه تقدِیم مُونِید،
ولے ما اُونا ره قبُول نَمُونُم؛
و قُربانیهای سلامَتی حَیوانای چاغی شُمو ره
تَی نظر خُو نَمیرُم.
۲۳چِیغ-و-شورِ سرُودهای خُو ره از مه دُور کنِید؛
ما دَ سازِ بَربطهای شُمو گوش نَمِیدیُم.
۲۴ دَ جای امزی چِیزا بیلِید که اِنصاف رقمِ آو
و عدالت رقمِ جوی دایمی جاری شُنه.
۲۵اَی خانَوارِ اِسرائیل، دَ دَورونِ چِل سال که دَ بیابو بُودِید،
آیا شُمو قُربانی ها و هدیهها بَلدِه مه تقدِیم کدِید؟ نَه!
۲۶ آلی ام بُتِ سِکُوت پادشاهِ خُو،
و بُتِ کَیوان خُدای سِتاره-مانند خُو ره هر سُو قد خُو مُوبرِید،
امُو بُتها ره که بَلدِه خُو جور کدید.
۲۷امزی خاطر ما شُمو ره دَ اُو طرفِ دَمِشق دَ اسِیری مُوبرُم.“
اِی ره خُداوند مُوگیه که نام شی خُدای لَشکرها اَسته.