کِتابِ عاموس نَبی
فصلِ هفتُم
مَلَخ، آتِش و تارِ رجه
۱چِیزی ره که خُداوند-خُدا دَز مه نِشو دَد اینی اَسته: اُو مَلَخها ره دَ خَلق کدو شُد، دُرُست زمانی که کِشتِ دوّم شُروع دَ نَوده زَدو کدُد؛ اَرے، دَ وختِ کِشتِ دوّم بعد از دِرَو کدونِ حاصِلاتِ پادشاه. ۲وختِیکه مَلَخها گیاههای زمی ره خورده خلاص کدُد، ما گُفتُم: ”اَی خُداوند-خُدا، دَ پیش تُو عُذر مُونُم، قَوم خُو ره بُبَخش! چِطور یعقُوب مِیتَنه تاب بیره؟ اُو غَدر ریزه اَسته!“
۳پس خُداوند دَزی باره گُذشت کد
و خُداوند گُفت: ”اِی واقِع نَمُوشه.“
۴چِیزی ره که خُداوند-خُدا دَز مه نِشو دَد اینی اَسته: دِیدُم که خُداوند-خُدا آتِش ره کُوی کد تا قَوم خُو ره مَجازات کُنه و آتِش تمامِ آوهای زیرِ زمی ره قُورت کد و زمی ره دَ کام خُو کَش کد. ۵اوخته ما گُفتُم: ”اَی خُداوند-خُدا، ما دَ پیش تُو عُذر مُونُم، دَمِ ازی بَلا ره بِگِیر! چِطور یعقُوب مِیتَنه تاب بیره؟ اُو غَدر ریزه اَسته!“
۶پس خُداوند دَزی باره گُذشت کد
و خُداوند-خُدا گُفت: ”اِی ام واقِع نَمُوشه.“
۷چِیزی ره که اُو دَز مه نِشو دَد اینی اَسته: خُداوند دَ پالُوی یگ دیوال ایسته بُود که دَ وسِیلِه تارِ رجه و شاقُول سِیده آباد شُدُد و دَ دِستِ خُداوند ام تارِ رجه و شاقُول بُود. ۸و خُداوند دَز مه گُفت: ”عاموس، چِیزخیل ره مِینگری؟“
ما گُفتُم: ”یگ تارِ رجه و شاقُول.“
اوخته خُداوند گُفت: ”اینه، ما تارِ رجه و شاقُول ره دَ مینکلِ قَوم خُو اِسرائیل قرار مِیدیُم و دِیگه از خطای ازوا تیر نَمُوشُم.
۹جایهای عِبادتِ اِسحاق بیرو مُوشه
و جایهای مُقَدَّسِ اِسرائیل خرابه جور مُوشه؛
ما دَ ضِدِ خانَوارِ یرُبعام قد شمشیر باله مُوشُم.“
عاموس و اَمَصیا
۱۰اَمَصیا پیشوای بَیت-ئیل دَ پیشِ یرُبعام پادشاهِ اِسرائیل نفر رَیی کده گُفت: ”عاموس دَ مینکلِ خانَوارِ اِسرائیل دَ خِلاف تُو دَسِیسه مُونه؛ سرزمِین مو نَمِیتَنه تابِ تمامِ تورههای ازُو ره بیره. ۱۱چُون عاموس اینی رقم مُوگیه،
’یرُبعام دَ وسِیلِه شمشیر مُومُره
و اِسرائیل از سرزمِین خُو
حتماً دَ اسِیری بُرده مُوشه.‘“
۱۲و اَمَصیا دَ عاموس گُفت: ”او غَیبگوی، بورُو، دَ سرزمِینِ یهُودا دُوتا کُو! بورُو دَ امُونجی نانِ خوردون خُو ره پَیدا کُو و دَ امُونجی نَبُوَت کُو؛ ۱۳دِیگه دَ بَیت-ئیل هرگِز نَبُوَت نَکُو، چراکه اِی جای بَلدِه پادشاه مُقَدَّس اَسته و عِبادتگاهِ مَملَکَت.“
۱۴اوخته عاموس دَ جوابِ اَمَصیا گُفت: ”ما نَه نَبی اَستُم و نَه باچِه نَبی، بَلکِه یگ چوپو اَستُم و باغوانِ دِرختونِ انجِیر. ۱۵لیکِن خُداوند مَره از پُشتِ رمه گِرِفت و خُداوند دَز مه گُفت، ’بورُو، دَ قَوم مه اِسرائیل نَبُوَت کُو.‘ ۱۶پس آلی کلامِ خُداوند ره بِشنَو،
تُو که مُوگی، ’دَ خِلافِ اِسرائیل نَبُوَت نَکُو،
دَ خِلافِ خانَوارِ اِسحاق تبلِیغ نَکُو.‘
۱۷اینه، خُداوند اینی رقم مُوگیه:
’خاتُون تُو دَ امزی شار یگ فاحِشه مُوشه
و باچههای و دُخترون تُو دَ وسِیلِه شمشیر کُشته شُده موفته
و زمِین تُو دَ وسِیلِه ریسپو تقسِیم مُوشه
و خود تُو دَ یگ سرزمِینِ نَجِس مُومُری
و اِسرائیل از سرزمِین خُو حتماً دَ اسِیری بُرده مُوشه.‘“