کِتابِ عاموس نَبی
فصلِ هشتُم
سَبَدِ میوه
۱چِیزی ره که خُداوند-خُدا دَز مه نِشو دَد اینی اَسته: ما یگ سَبَدِ میوِه رسِیده ره دِیدُم. ۲اوخته خُداوند گُفت: ”اَی عاموس، چِیزخیل ره مِینگری؟“
ما دَ جواب گُفتُم: ”یگ سَبَد میوِه رَسِیده.“
اوخته خُداوند دَزمه گُفت: ” زمانِ آخِر بَلدِه قَوم مه اِسرائیل رَسِیده؛ ما دِیگه هرگِز از مجازاتِ ازوا تیر نَمُوشُم.“
۳و خُداوند-خُدا مُوگیه: ”دَ امزُو روز سرُودهای خانِه خُدا دَ ناله تَبدِیل مُوشه و لاشهای غَدر دَ هر جای موفته. یگ عالمِ سکُوت-و-خاموشی!“
۴اَی شُمو کسای که آدمای مُحتاج ره پایمال مُونِید
و آدمای غرِیبِ سرزمی ره تَباه مُونِید، اِی ره بِشنَوِید.
۵ شُمو مُوگِید: ”چی وخت ماهِ نَو تیر مُوشه
تا مو غَلّه-و-دانه سَودا کنی
و چی وخت روزِ آرام
تا گندُم ره بَلدِه فروش بُبری؟
مو ایفه ره ریزه و مِثقال ره کٹه جور مُونی
و قد ترازُوی غَلَط مردُم ره بازی مِیدی.
۶ آدمای غرِیب ره قد نُقره میخَری
و آدمای مُحتاج ره قد یگ جوره چپلی،
و خَش-پَشِ گندُم ره سَودا مُونی.“
۷خُداوند که شان-و-شَوکتِ یعقُوب اَسته، دَ ذات خُو قَسم خورده گُفته: ”یقِیناً ما هرگِز هیچ کُدَمِ اعمالِ ازوا ره پُرمُشت نَمُونُم.
۸آیا امزی خاطر زمی نَباید لَرزه کُنه
و تمامِ کسای که دَز شی زِندگی مُونه نَباید ماتَم بِگِیره
و پگِ زمی رقمِ دریای نِیل نَباید باله بییه
و رقمِ دریای نِیلِ مِصر نَباید تلاطُم کُنه و دُوباره تاه بِشِینه؟“
۹خُداوند-خُدا مُوگیه:
”دَ امزُو روز ما باعِث مُوشُم که آفتَو دَ وختِ چاشت بِشِینه
و زمی دَ روزِ روشو ترِیک شُنه.
۱۰ما عِیدهای شُمو ره دَ ماتَم تَبدِیل مُونُم
و تمامِ سرُودهای شُمو ره دَ نَوحه؛
ما باعِث مُوشُم که دَ هر کمر پلاس بَشه
و هر سر کَل شُنه.
ما اُو روز ره رقمِ روزِ کسی که بَلدِه باچِه یگانِه خُو ماتَم مِیگِیره جور مُونُم
و غَیتِیکه آخِر شُنه، معلُوم مُوشه که واقِعاً یگ روزِ تَلخ بُوده.“
۱۱خُداوند-خُدا مُوگیه:
”اینه، روزای مییه که ما دَ بَلِه امزی سرزمی قحطی رَیی مُونُم؛
نَه قحطی نان یا خُشکی آو،
بَلکِه قحطی کلامِ خُداوند که شِنِیده نَشُنه.
۱۲اُونا از دریا تا دریا سرگردو مُوشه
و از شمال تا شَرق؛
اُونا هر سُو مِیگرده تا کلامِ خُداوند ره پَیدا کنه،
لیکِن پَیدا نَمِیتَنه.
۱۳دَ امزُو روز دُخترونِ نُوربَند و مَردای جوان
از تُشنَگی بےحال مُوشه.
۱۴کسای که دَ بُتهای سامِره قَسم مُوخوره
و مُوگیه، ’اَی دان، قَسم دَ زِندگی خُدای تُو
و اَی بِئیرشِبَع، قَسم دَ راهِ مُقَدَّس تُو.‘
اُونا موفته و دِیگه هرگِز باله نَمُوشه.“