کِتابِ حَبَقُوق نَبی
فصلِ سِوّم
دُعای حَبَقُوق
۱دُعای حَبَقُوق نَبی دَ سَبکِ «شِگیونوت».
۲اَی خُداوند، ما آوازِه تُو ره شِنِیدُم
و از کارای تُو آگ شُده مندُم، اَی خُداوند.
دَ زمانِ ازمو اُونا ره دُوباره انجام بِدی،
دَ زمانِ ازمو اُونا ره مشهُور بِساز
و دَ حینِ غَضَب رَحمت خُو ره دَ یاد بَیر.
۳خُدا از تیمان اَمَد،
امُو مُقَدَّس از کوهِ پاران. سِلاه.
جلالِ ازُو آسمونا ره پوشَند
و زمی پُر از حمد-و-ثنای ازُو شُد.
۴نُورِ ازُو رقمِ آفتَو بُود؛
از دِستِ ازُو آتِشَک مِیزَد،
از جای که قُدرت شی دَ اُونجی تاشه بُود.
۵مَرَضِ وُبا پیشِ رُوی شی مورفت
و بَلا-و-مُصِیبت از پُشت شی میمَد.
۶اُو ایسته شُد و زمی ره تکان دَد؛
اُو توخ کد و مِلَّتها ره دَ لَرزه اَوُرد.
کوههای اَزَلی جَوجَو شُد و تِپههای اَبَدی اَوار.
راه-و-طرِیقِ ازُو از قدِیم امی رقم بُوده.
۷خَیمههای کوشان ره دُچارِ مُصِیبت دِیدُم؛
و رَختهای خَیمِه سرزمِینِ مِدیان لرزِید.
۸اَی خُداوند، آیا غَضَب تُو دَ بَلِه جویها
و قار تُو دَ بَلِه دریاچهها بُود
و خَشم تُو دَ بَلِه دریا قرار دَشت،
وختِیکه اَسپهای خُو
و گاڈی های جنگی خُو ره بَلدِه نِجات سوار شُدی؟
۹تُو کمونِ لُچ خُو ره آماده کدی،
تِیرها دَ اَمر تُو دَ کَمو قرار گِرِفت. سِلاه.
تُو زمی ره دَ وسِیلِه دریاچهها دُوشَق کدی.
۱۰کوهها تُو ره دِیده دَ لَرزه اَمَد
و سیلها سرازیر شُد.
غَوُجی زمی آواز خُو ره بُر کد
و دِستای خُو ره سُون باله بِلند کد.
۱۱آفتَو و ماهتَو دَ بِلندترِین جای خُو ایسته شُد؛
اَرے، اُونا از روشَنی تِیرهای تُو
و از شُعاعِ نَیزِه جَلجَلی تُو از حَرکت مَند.
۱۲دَ وختِ غَضَب خُو زمی ره لَغه کدی
دَ غَیتِ قار خُو مِلَّتها ره پایمال کدی.
۱۳تُو بَلدِه نِجاتِ قَوم خُو بُر شُدی،
بَلدِه نِجاتِ پادشاهِ مَسَح شُدِه خُو.
تُو سرِ خانِه شرِیرو ره کُفتی
و اُو ره از تادَو تا بام لُچ کدی. سِلاه.
۱۴تُو قد نَیزِه دُشمو سرِ نفرای جنگی ازُو ره سُلاخ کدی؛
اُونا رقمِ گِردباد اَمدُد تا مو ره تِیتپَرَک کُنه؛
و دَ دِل خُو خوش بُود که آدمای غرِیب ره از جای که تاشه شُدُد بُر کده قُورت مُونه.
۱۵تُو دریا ره قد اَسپهای خُو پایمال کدی،
دَ بَلِه آوهای کَلو لَغه کدی.
۱۶ما گوش گِرِفتُم و دِل-و-درُون مه تکان خورد
و از آوازی که مِیشِنِیدُم لَبای مه دَ لَرزه اَمَد.
پُوڈَگی دَ استُغونای مه داخِل شُد
و دَ جای که ایسته بُودُم لَرزِیدُم.
ما مُنتَظِرِ روزِ بَلا شِشتُم
تا دَ بَلِه قَومی بییه که دَ بَلِه مو حَمله مُونه.
۱۷اگرچِه انجِیر شِگوفه نَمُونه
و دَ تاکهای انگُور هیچ میوه نِییه؛
اگرچِه حاصِلِ دِرختِ زَیتُون وجُود نَدره
و زمِینا هیچ غَلّه-و-دانه نَمِیدیه؛
اگرچِه رمهها از قوتونا نابُود شُده
و گَلهها دَ طبِیلهها نِیَسته،
۱۸بازَم ما بخاطرِ کارای خُداوند خوش اَستُم
و دَ حُضُورِ خُدا نِجات دِهِندِه خُو خوشحالی مُونُم.
۱۹خُداوند-خُدا قُوَت مه اَسته؛
اُو پایای مَره رقمِ پایای آهُو جور مُونه
و باعِث مُوشه که ما دَ جایهای بِلند قَدَم بِزنُم.
بَلدِه سردِستِه خانِندهها؛ قد آلِه مُوسِیقی خانده شُنه.
مخکینۍ څپرکۍ
بل څپرکۍ