کِتابِ حَبَقُوق نَبی

فصلِ سِوّم

دُعای حَبَقُوق

۱دُعای حَبَقُوق نَبی دَ سَبکِ «شِگیونوت».

۲اَی خُداوند، ما آوازِه تُو ره شِنِیدُم

و از کارای تُو آگ شُده مندُم، اَی خُداوند.

دَ زمانِ ازمو اُونا ره دُوباره انجام بِدی،

دَ زمانِ ازمو اُونا ره مشهُور بِساز

و دَ حینِ غَضَب رَحمت خُو ره دَ یاد بَیر.

۳خُدا از تیمان اَمَد،

امُو مُقَدَّس از کوهِ پاران. سِلاه.

جلالِ ازُو آسمونا ره پوشَند

و زمی پُر از حمد-و-ثنای ازُو شُد.

۴نُورِ ازُو رقمِ آفتَو بُود؛

از دِستِ ازُو آتِشَک مِیزَد،

از جای که قُدرت شی دَ اُونجی تاشه بُود.

۵مَرَضِ وُبا پیشِ رُوی شی مورفت

و بَلا-و-مُصِیبت از پُشت شی میمَد.

۶اُو ایسته شُد و زمی ره تکان دَد؛

اُو توخ کد و مِلَّت‌ها ره دَ لَرزه اَوُرد.

کوه‌های اَزَلی جَوجَو شُد و تِپه‌های اَبَدی اَوار.

راه-و-طرِیقِ ازُو از قدِیم امی رقم بُوده.

۷خَیمه‌های کوشان ره دُچارِ مُصِیبت دِیدُم؛

و رَخت‌های خَیمِه سرزمِینِ مِدیان لرزِید.

۸اَی خُداوند، آیا غَضَب تُو دَ بَلِه جوی‌ها

و قار تُو دَ بَلِه دریاچه‌ها بُود

و خَشم تُو دَ بَلِه دریا قرار دَشت،

وختِیکه اَسپ‌های خُو

و گاڈی های جنگی خُو ره بَلدِه نِجات سوار شُدی؟

۹تُو کمونِ لُچ خُو ره آماده کدی،

تِیر‌ها دَ اَمر تُو دَ کَمو قرار گِرِفت. سِلاه.

تُو زمی ره دَ وسِیلِه دریاچه‌ها دُوشَق کدی.

۱۰کوه‌ها تُو ره دِیده دَ لَرزه اَمَد

و سیل‌ها سرازیر شُد.

غَوُجی زمی آواز خُو ره بُر کد

و دِستای خُو ره سُون باله بِلند کد.

۱۱آفتَو و ماهتَو دَ بِلندترِین جای خُو ایسته شُد؛

اَرے، اُونا از روشَنی تِیر‌های تُو

و از شُعاعِ نَیزِه جَلجَلی تُو از حَرکت مَند.

۱۲دَ وختِ غَضَب خُو زمی ره لَغه کدی

دَ غَیتِ قار خُو مِلَّت‌ها ره پایمال کدی.

۱۳تُو بَلدِه نِجاتِ قَوم خُو بُر شُدی،

بَلدِه نِجاتِ پادشاهِ مَسَح شُدِه خُو.

تُو سرِ خانِه شرِیرو ره کُفتی

و اُو ره از تادَو تا بام لُچ کدی. سِلاه.

۱۴تُو قد نَیزِه دُشمو سرِ نفرای جنگی ازُو ره سُلاخ کدی؛

اُونا رقمِ گِردباد اَمدُد تا مو ره تِیت‌پَرَک کُنه؛

و دَ دِل خُو خوش بُود که آدمای غرِیب ره از جای که تاشه شُدُد بُر کده قُورت مُونه.

۱۵تُو دریا ره قد اَسپ‌های خُو پایمال کدی،

دَ بَلِه آو‌های کَلو لَغه کدی.

۱۶ما گوش گِرِفتُم و دِل-و-درُون مه تکان خورد

و از آوازی که مِیشِنِیدُم لَبای مه دَ لَرزه اَمَد.

پُوڈَگی دَ استُغونای مه داخِل شُد

و دَ جای که ایسته بُودُم لَرزِیدُم.

ما مُنتَظِرِ روزِ بَلا شِشتُم

تا دَ بَلِه قَومی بییه که دَ بَلِه مو حَمله مُونه.

۱۷اگرچِه انجِیر شِگوفه نَمُونه

و دَ تاک‌های انگُور هیچ میوه نِییه؛

اگرچِه حاصِلِ دِرختِ زَیتُون وجُود نَدره

و زمِینا هیچ غَلّه-و-دانه نَمِیدیه؛

اگرچِه رمه‌ها از قوتونا نابُود شُده

و گَله‌ها دَ طبِیله‌ها نِیَسته،

۱۸بازَم ما بخاطرِ کارای خُداوند خوش اَستُم

و دَ حُضُورِ خُدا نِجات دِهِندِه خُو خوشحالی مُونُم.

۱۹خُداوند-خُدا قُوَت مه اَسته؛

اُو پایای مَره رقمِ پایای آهُو جور مُونه

و باعِث مُوشه که ما دَ جای‌های بِلند قَدَم بِزنُم.

بَلدِه سردِستِه خانِنده‌ها؛ قد آلِه مُوسِیقی خانده شُنه.