کِتابِ هوشِعَ نَبی
فصلِ چارُم
اِدعاها دَ بَلِه اِسرائیل و پیشوایونِ ازوا
۱اَی بَنی اِسرائیل کلامِ خُداوند ره بِشنَوِید، چُون خُداوند دَ خِلافِ باشِندههای امزی سرزمی اِدعا کده مُوگیه:
”دَ سرزمِین شُمو نَه راستی و وفاداری وجُود دَره
و نَه ام شِناختِ خُدا.
۲مردُم قَسم مُوخوره و دَ قَسم خُو وَفا نَمُونه؛
قتل، دُزی و زِناکاری دَ اَوج خُو رَسِیده
و خُونریزی از پُشتِ خُونریزی رُخ مِیدیه.
۳امزی خاطر سرزمِین شُمو ماتَم مُونه
و پگِ کسای که دَز شی زِندگی مُونه
قد جانوَرای بیابو و مُرغَکوی هَوا
و حتیٰ ماهیای دریا دَ حالِ از بَین رفتو یَه.
۴با وجُودِ ازی، هیچ کس نَباید قد یگدِیگِه خُو دعوا کُنه
و یا دِیگه نفر ره ملامَت کُنه،
چراکه دعوای مه قد شُمو اَسته، اَی پیشوایو!
۵شُمو دَ غَیتِ روز مِیلَخشِید
و نَبی ام قد شُمو دَ وختِ شاو مِیلَخشه
و ما آبِه شُمو، اِسرائیل ره نابُود مُونُم.
۶قَوم مه از خاطرِ ناشِنختون مه نابُود شُده؛
ازی که شُمو شِنختو ره رَد کدید
ما ام شُمو ره از پیشوا بُودون خُو رَد مُونُم.
و ازی که شُمو شریعتِ خُدای خُو ره پُرمُشت کدید،
ما ام بچکِیچای شُمو ره پُرمُشت مُونُم.
۷هر چِیقَس که اُونا کَلو شُد،
امُوقَس کَلو اُونا دَ ضِد مه گُناه کد؛
پس ما شِکوه-و-بُزُرگی ازوا ره دَ شَرم-و-رَسوایی تَبدِیل مُونُم.
۸اُونا قُربانی گُناهِ قَوم مَره خوراک خُو جور مُونه
و جانهای ازوا دَ طماعِ گُناهِ قَوم مه اَسته.
۹امزی خاطر چِیزی که سرِ قَوم مییه، سرِ پیشوایو ام مییه:
ما اُونا ره بخاطرِ راهها-و-رفتارهای ازوا جَزا مِیدیُم
و اُونا ره دَ سَزای اعمالِ ازوا مِیرسَنُم.
۱۰اُونا مُوخوره، مگم سیر نَمُوشه؛
اُونا فاحِشهگری مُونه، مگم تِعدادِ ازوا کَلو نَمُوشه.
چراکه اُونا خُداوند ره ایله کده
تا خودون ره وَقفِ ۱۱فاحِشهگری کُنه.
شرابِ کُهنه و نَو عقل ره از بَین مُوبره.
۱۲قَوم مه قد یگ ٹوٹِه چیو مشوَره مُونه
و تَیاقِ پالگری ازوا بَلدِه ازوا هِدایت مِیدیه.
چراکه روحِ فاحِشهگری اُونا ره گُمراه کده
و اُونا فاحِشهگری کده از خُدای خُو رُویگردو شُده.
۱۳اُونا دَ قِیلیهای کوهها قُربانی مُونه
و دَ بَلِه تِپهها، دَ تَی دِرختِ بَلُوط،
دِرختِ بید و دِرختِ پاشهخانه بُخورِ خوشبُوی مُوسوزَنه،
چراکه اُونا سایِه خُوب دَره.
امزی خاطر دُخترون شُمو فاحِشهگری مُونه
و بیریگون شُمو مُرتکِبِ زِنا مُوشه.
۱۴ما دُخترون شُمو ره وختِیکه فاحِشهگری مُونه
و بیریگون شُمو ره غَیتِیکه زِناکاری مُونه جَزا نَمِیدیُم،
چراکه مَردا خودون شی قد فاحِشهها شِشت-و-بَرخاست مُونه
و قد فاحِشههای بُتخانه قُربانی مُوکُنه.
دَ امزی رقم قَومی که فهم نَدره تباه مُوشه.
۱۵اَی اِسرائیل، اگرچِه تُو فاحِشهگری مُونی،
نَیل که یهُودا گُناهکار شُنه.
دَ عِبادتگاهِ جِلجال نَرَوِید،
دَ بَیت-آوِن بُر نَشُنِید
و قَسم خورده نَگِید، ’قَسم دَ خُدای زِنده.‘
۱۶رقمِیکه جونهگاو سرکَش اَسته،
اِسرائیل ام امُو رقم سرکَش اَسته.
پس آیا خُداوند مِیتَنه
اُونا ره رقمِ بارهها دَ علَفچَرهای کٹه بِچَرَنه؟
۱۷اِفرایم قد بُتها یگجای شُده؛
اُو ره تنها بیلِید.
۱۸وختِیکه شرابخوری ازوا خلاص شُد،
اُونا زِناکاری ره شُروع مُونه؛
حُکمرانای ازوا راههای شرمآوَر ره کَلو خوش دَره.
۱۹باد اُونا ره دَ بالهای خُو پیچَنده مُوبره
و اُونا از قُربانیهای خُو شرمِنده مُوشه.