کِتابِ هوشِعَ نَبی
فصلِ پنجُم
قَضاوَت دَ بَلِه اِسرائیل
۱اَی پیشوایو، اِی ره بِشنَوِید!
اَی خانَوارِ اِسرائیل، تَوَجُه کنِید!
اَی خانَوارِ پادشاه، گوش کنِید!
چُون قَضاوَت دَ بَلِه شُمو اَمدَنی اَسته؛
چراکه شُمو دَ مِصفه رقمِ یگ دام بُودِید
و دَ بَلِه کوهِ تابور رقمِ یگ جالِ اَوار شُده.
۲یاغیا دَ کُشتار غَرق اَسته؛
ما پگِ ازوا ره اِصلاح مُونُم.
۳ما اِفرایم ره مِینَخشُم،
اَرے، اِسرائیل از نظر مه تاشه نِییه؛
چراکه فِعلاً اَی اِفرایم، تُو مُرتکِبِ فاحِشهگری شُدے،
اَرے، اِسرائیل نَجِس شُده.
۴اعمالِ ازوا اُونا ره نَمیله که پس سُون خُدای خُو بییه،
چُون روحِ فاحِشهگری دَ وجُودِ ازوا اَسته
و اُونا خُداوند ره نَمِینَخشه.
۵غرُورِ اِسرائیل دَ خِلافِ ازُو شاهِدی مِیدیه؛
اِسرائیل، یعنی اِفرایم بخاطرِ گُناهِ خُو مِیلَخشه
و یهُودا ام قد ازوا قَتی مِیلَخشه.
۶اُونا رمهها و گَلههای خُو ره مُوبره
تا رِضایَتِ خُداوند ره بِطَلبه،
لیکِن حاصِل کده نَمِیتَنه؛
چُون اُو خود ره ازوا دُور گِرِفته.
۷اُونا قد خُداوند خاینانه رفتار کده،
چُون اَولادای حرامزاده دَ دُنیا اَوُرده.
پس آلی جشنِ ماهِ نَوِ ازوا
اُونا ره قد زمِینای ازوا قتی قُورت مُونه.
۸شیپُور ره دَ جِبعه دَ صَدا بیرِید
و شیپُورِ زنگِ خطر ره دَ رامه.
دَ بَیت-آوِن چِیغ-و-شور کنِید؛
پُشت خُو ره توخ کُو، اَی بِنیامِین!
۹اِفرایم دَ روزِ جَزا یگ بیرَنه مُوشه.
ما دَ مینکلِ طایفههای اِسرائیل
چِیزی ره اِعلان مُونُم که حتماً واقِع مُوشه.
۱۰رهبرای یهُودا رقمِ کسای شُده
که سنگ-ایشتِه پُلوانهای زمی ره تغیِیر مِیدیه.
پس ما غَضَب خُو ره دَ بَلِه ازوا
رقمِ آو مِیریزَنُم.
۱۱اِفرایم مَورِدِ ظُلم-و-سِتَم قرار مِیگِیره،
اَرے، دَ وختِ قَضاوَت جَوجَو مُوشه،
چراکه اُو تصمِیم گِرِفت که از پُشتِ بُتها بوره.
۱۲امزی خاطر ما بَلدِه اِفرایم رقمِ کویه اَستُم
و بَلدِه خانَوارِ یهُودا رقمِ پوسِیدَگی.
۱۳امی که اِفرایم ناجوری خُو ره دِید
و یهُودا زَخم خُو ره،
اِفرایم دَ آشُور رفت
و بَلدِه طلبِ کومَک دَ پیشِ پادشاهِ بُزُرگ شی نفر رَیی کد.
لیکِن اُو شُمو ره شفا دَده نَمِیتَنه
و زَخم شُمو ره عِلاج نَمِیتَنه.
۱۴چراکه ما بَلدِه اِفرایم رقمِ شیر اَستُم
و بَلدِه خانَوارِ یهُودا رقمِ شیرِ غُران.
ما خود مه اُونا ره پاره مُونُم و دَ راهِ خُو مورُم؛
ما اُونا ره گِرِفته مُوبرُم و هیچ کس اُونا ره خلاص نَمِیتَنه.
۱۵ما رَیی شُده پس دَ جای خُو مورُم
تا غَیتِیکه اُونا گُناهِ خُو ره اِقرار کُنه و رُوی ازمه ره طلب کُنه.
اُونا دَ وختِ تَنگی-و-مُصِیبت از تَی دِل از مه کومَک طلب مُونه،