کِتابِ مِیکاه نَبی
فصلِ هفتُم
ماتمِ نَبی بخاطرِ گُناهِ یهُودا
۱وای دَ حال مه! چُون ما رقمِ کسی شُدیم
که بعد از جَم شُدونِ میوِه های تایستونی
و بعد از چِینده شُدونِ انگُورا
یگ خوشه پَیدا نَمِیتنه که بُخوره؛
هیچ انجِیرِ نَورَس وجُود نَدره که جان مه دَ آرزوی شی اَسته.
۲آدمِ نیک-و-پرهیزگار از زمی نابُود شُده
و هیچ آدمِ دُرُستکار دَ مینکلِ اِنسانا باقی نَمَنده.
اُونا پگ شی بَلدِه ریختَندونِ خُون دَ کَمِین مِیشِینه
و یگدِیگه خُو ره قد دام شِکار مُونه.
۳دِستای ازوا دَ انجام دَدونِ شرارَت ماهِر اَسته؛
مامُور و قاضی رِشوَت طلب مُوکُنه
و قُدرتمَند خاهِشِ نَفس خُو ره بَرمَلا مُوگیه؛
دَ امزی رقم اُونا ساخت-و-بافت مُونه.
۴بِهترِینِ ازوا رقمِ خار اَسته
و دُرُستکارترِینِ ازوا بَدتَر از بُوٹه های خاردار.
روزی ره که پَیرهدارای ازوا اِعلان کده اَمدَنی یَه، یعنی روزِ جَزای ازوا؛
اینه، سرگردانی ازوا نزدِیک اَسته.
۵دَ بَلِه رفِیق خُو اِعتبار نَکُو
و دَ دوستِ نزدِیک خُو اِعتِماد نَدَشته بَش؛
و درگِه دان خُو ره از کسی که
دَ بَغل تُو خاو مُونه نِگاه کُو،
۶چراکه باچه، آته ره بےحُرمَت مُونه،
دُختر دَ خِلافِ آبِه خُو باله مُوشه
و بیری دَ خِلافِ خُسُرمادر خُو؛
دُشمونِ هر کس عَیالِ خانِه خود شی مُوشه.
۷لیکِن ما سُون خُداوند توخ مُونُم
و بَلدِه خُدای نِجات خُو اِنتِظار مِیکشُم
و خُدای مه دُعای مَره مِیشنَوه.
پشَیمانی و تَوَکُلِ اورُشَلیم دَ خُدا
۸اَی دُشمون مه، دَ بَلِه مه خوشحالی نَکُو؛
اگرچِه ما اُفتَدیم، لیکِن ما باله مُوشُم؛
اگرچِه ما دَ ترِیکی مِیشِینُم،
لیکِن خُداوند روشَنی مه مُوشه.
۹ما باید غَضَبِ خُداوند ره باله کنُم،
چراکه ما دَ ضِدِ ازُو گُناه کدیم،
تا غَیتِیکه قضیِه مَره فَیصَله کُنه
و قضاوَت ره بَلدِه مه دَ جای بیره.
اُو مَره بُر کده دَ روشَنی میره
و ما عدالتِ ازُو ره مِینگرُم.
۱۰اوخته دُشمون مه مِینگره
و شَرم اُو ره مُوپوشَنه، چراکه اُو دَز مه گُفت:
”خُداوند، خُدای تُو کُجا اَسته؟“
چِیمای مه سرنِگونی ازُو ره مِینگره
و دَمزُو غَیت اُو رقمِ گِلِ کُوچهها پایمال مُوشه.
۱۱ اَی اورُشَلیم، روزی مییه که دیوالای تُو دُوباره آباد مُوشه؛
دَ امزُو روز سرحد تُو تا جایهای دُور مِیرَسه.
۱۲دَ امزُو روز از آشُور و شارای مِصر دَ پیشِ ازتُو مییه،
از مِصر گِرِفته تا دریای فَرات
و از یگ دریا تا دِیگه دریا
و از یگ کوه تا دِیگه کوه.
۱۳زمی بخاطرِ باشِنده های خُو
و بخاطرِ نتِیجِه اعمالِ ازوا بیرو مُوشه.
۱۴ خُداوندا، قَوم خُو ره قد تَیاق خُو چوپونی کُو،
گَلِه که دَز تُو تعلُق دَره
و دَ یگ جنگل، دَ مینکلِ زمِینِ سرسَبز
تنها زِندگی مُونه؛
بیلِید که اُونا دَ باشان و جِلعاد
رقمِ روزای سابِق بِچَره.
۱۵ خُداوند مُوگیه: ”رقمِ روزای که تُو از سرزمِینِ مِصر بُر شُده اَمدی،
ما امُو رقم چِیزای عجِیب ره دَ دُشمون تُو نِشو مِیدیُم.“
۱۶مِلَّت ها اِی ره مِینگره
و قد تمامِ قُدرت خُو شرمِنده مُوشه؛
اُونا دِست خُو ره دَ بَلِه دانهای خُو میله
و گوشای ازوا کَر مُوشه.
۱۷اُونا خاک ره رقمِ مار
و رقمِ خزِندههای زمی مِیلیسه؛
اُونا قد ترس-و-لرز از قلعههای خُو بُرو مییه؛
اُونا قد ترس سُون خُداوند، خُدای مو مییه،
اَرے، از تُو مِیتَرسه.
۱۸آیا خُدایی رقمِ ازتُو اَسته که گُناه ره بُبخشه
و از خطای باقِیمندِه قَوم خُو تیر شُنه؟
تُو قار خُو ره تا اَبَد نِگاه نَمُونی،
چراکه تُو از مِهربانی-و-بَخشِش خوشحال مُوشی.
۱۹تُو بسم دَ بَلِه ازمو رَحم مُونی
و خطای مو ره پایمال مُوکُنی
و تمامِ گُناه های مو ره دَ چُقُوری دریا پورته مُونی.
۲۰تُو وفاداری ره دَ یعقُوب نِشو مِیدی
و مُحَبَتِ واقِعی ره دَ اِبراهِیم،
امُو رقم که تُو دَ بابهکَلونای مو
دَ زمانای سابِق قَسم خوردی.
مخکینۍ څپرکۍ
بل څپرکۍ