کِتابِ زِکریا نَبی
فصلِ یازدَهُم
۱اَی لِبنان، درگههای خُو ره واز کُو
تا آتِش دِرختونِ سَرو تُو ره قُورت کُنه!
۲اَی دِرختِ صَنوبَر، ناله کُو، چراکه دِرختِ سَرو اُفتَده
و دِرختونِ باشِکوه از بَین رفته!
اَی دِرختونِ بَلُوطِ باشان، ناله کنِید،
چراکه جنگلِ بےسر-و-پای خاکاَوار شُده!
۳نالِه چوپونو ره بِشنَوِید،
چُون علَفچَرهای سرسَبزِ ازوا نابُود شُده!
غُرِشِ شیرها ره بِشنَوِید،
چُون جنگلهای اُردُن تَباه شُده!
دُو رقم چوپو
۴خُداوند، خُدای مه اینی رقم مُوگیه: ”رَمِه ره که بَلدِه کُشتو اَسته چوپونی کُو. ۵کسای که اُونا ره میخَره، اُونا ره مُوکُشه و مُجرِم حِساب نَمُوشه؛ کسای که اُونا ره سَودا مُونه، هر کُدَم شی مُوگیه، ’خُداوند مُتَبارک باد، چُون ما مُعتَبَر شُدیم.‘ اَرے، چوپونای ازوا دَ بَلِه ازوا رَحم نَمُونه.“ ۶چُون خُداوند مُوگیه: ”ما دِیگه دَ بَلِه باشِندههای امزی سرزمی رَحم نَمُونُم. اینه، ما مردُما ره هر کُدَم شی ره دَ دِستِ همسایِه شی و دَ دِستِ پادشایونِ ازوا تسلِیم مُونُم و اُونا امی سرزمی ره بیرو مُونه و ما هیچ کس ره از دِستِ ازوا خلاص نَمُونُم.“
۷پس ما از طرفِ سَوداگرا رَمِه ره که بَلدِه کُشتو بُود چوپونی کدُم. ما دُو تَیاق گِرِفتُم: یگ شی ره «لُطف» نام کدُم و دِیگِه شی ره «اِتفاق» نام ایشتُم و رمه ره چوپونی کدُم. ۸دَ یگ ماه سِه چوپو ره برطرف کدُم، چُون حَوصِلِه مه از دِستِ ازوا سر رسِیدُد و اُونا ام از مه بیزار شُدُد. ۹پس ما گُفتُم: ”ما شُمو ره دِیگه چوپونی نَمُونُم. اُو که مُردَنی اَسته، بیل که بُمُره و اُو که گُم شُدَنی اَسته، بیل که گُم شُنه و باقیمَندهها گوشتِ یگدِیگِه خُو ره بُخوره!“
۱۰اوخته تَیاقی ره که «لُطف» نام کده بُودُم گِرِفته مَیده کدُم تا عهدی ره مَیده کُنُم که قد تمامِ مردُم بسته کده بُودُم. ۱۱پس عهد دَ امزُو روز مَیده شُد و سَوداگرای رمه که مَره توخ مُوکد، فامِید که اِی کلامِ خُداوند بُود.
۱۲اوخته ما دَزوا گُفتُم: ”اگه دَ نظر شُمو خُوب معلُوم مُوشه، مُزد مَره بِدِید؛ اگه نَمُوشه، نَدِید.“پس اُونا بَلدِه مُزد مه سی مِثقال نُقره ٹول کده دَد. ۱۳دَ امزُو غَیت خُداوند دَز مه گُفت: ”اُو ره بَلدِه کُوزهگَر پورته کُو،“امُو قِیمَت ره که دَ نظرِ ازوا غَدر کَلو بُود و اُونا اَرزِشِ ازمه دَنِسته بُود. پس ما امُو سی مِثقال نُقره ره گِرِفته دَ خانِه خُداوند بَلدِه کُوزهگَر پورته کدُم. ۱۴بعد ازُو تَیاقِ دوّمی ره که «اِتفاق» نام ایشته بُودُم مَیده کدُم تا بِراری-و-اِتفاقی ره که دَ بَینِ یهُودا و اسرائیل بُود مَیده کنُم.
۱۵اوخته خُداوند دَز مه گُفت: ”بسم اَسبابِ چوپونی ره بَلدِه خُو بِگِیر، اَسبابِ چوپونِ بیغَم-باش ره. ۱۶چُون اینه، ما یگ چوپو ره دَ امزی سرزمی باله مُونُم که دَ غَمِ گوسپندوی گُم شُده نِییه، گوسپندوی سرگردو ره طلب نَمُونه، زخمیها ره تَداوی نَمُوکُنه و صِحتمَندا ره پروَرِش نَمُونه، بَلکِه گوشتِ چاغیها ره مُوخوره و تنها شنگکای ازوا ره کنده پورته مُوکُنه.
۱۷وای دَ حالِ چوپونِ بیکارِه
که رمه ره سر-ایله میله!
بیل که شمشیر دَ بَلِه بازُوی شی
و چِیمِ راست شی حَمله کُنه!
بیل که بازُوی شی کامِلاً خُشک شُنه
و چِیمِ راست شی بیخی کور شُنه!“